Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

ΚΡΙΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ: ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΌΠΩΣ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΤΕΙ ΞΑΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΦΟΡΤΙΟ ΕΛΠΙΔΑΣ

Μεγάλωνα στο σπίτι του παππού μου , του Σταύρου Ηλιόπουλου, ενός ανθρώπου, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, όπως και τόσοι άλλοι της Γενιάς του.
Το σπίτι αυτό, μέχρι που ''έφυγε'' ο παππούς μου, ήταν τόπος συνάντησης εκείνης της Γενιάς.
Ανθρώπων, που τα σώματα και οι ψυχές τους ήταν γεμάτα πληγές αιμορραγούσες , πίκρα, αλλά και υπερηφάνεια.


Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο αδελφικός φίλος και σύντροφος του παππού μου, ο ''κύριος Γεράσιμος'' όπως τον ήξερα.
Ένας θεόρατος άντρας, κοντά δυο μέτρα, που μας επισκεπτόταν πολύ συχνά.
Και όποτε επρόκειτο να συμβεί αυτό, είχα μια πολύ συγκεκριμένη αποστολή: να μαζέψω τις γάτες.
Στο σπίτι είχαμε πάντα γάτες .
Αλλά οι γάτες προκαλούσαν, στον κύριο Γεράσιμο, τρόμο.
Αυτός ο πελώριος άνθρωπος, ο Γίγαντας, μόλις έβλεπε ένα μικρό γατάκι, ίδρωνε , έτρεμε και έβαζε τα κλάματα σαν μωρό παιδί...
Όπως μου εξήγησαν οι δικοί μου, όταν ήταν στη Μακρόνησο τον είχαν βασανίσει πολλές φορές με τον εξής τρόπο: τον έβαζαν σε ένα τσουβάλι μαζί με γάτες, το έραβαν και το πόντιζαν στο παγωμένο νερό. Οι γάτες ξέσκιζαν τη σάρκα του από το φόβο τους , ενώ ο ίδιος το μόνο που έκανε ήταν να προστατεύει τα μάτια του...
Εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του 1981, ο κύριος Γεράσιμος είχε έρθει πάλι για επίσκεψη και κουβέντα. Και η κουβέντα - σαν τώρα τη θυμάμαι - ήταν η Αλλαγή που είχε έρθει λίγες μέρες νωρίτερα.
Δυο παλιοί ΕΑΜίτες και μετά ΕΔΑΐτες προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν ''που θα το πάει ο Ανδρέας''.
Ξαφνικά, ο κύριος Γεράσιμος, εκεί που μίλαγε , ''πάγωσε''.
Και αμέσως μετά, δυο κρουνοί άνοιξαν και δυο ποταμοί δακρύων άρχισαν να αναβλύζουν από τα μάτια του.
Ο παππούς μου, θυμωμένος, έστρεψε τη ματιά του πάνω μου, πιστεύοντας πως είχα αμελήσει το καθήκον μου να μαζέψω τις γάτες...
Αλλά τότε ακούστηκε η φωνή του κυρίου Γεράσιμου:
''Σταύρο, κοίτα ... την τηλεόραση''...
Η τηλεόραση ήταν στην πλάτη του παππού μου - έτσι κι΄αλλιώς δε τη συμπαθούσε.
''Άσε με Γεράσιμε με το χαζοκούτι'' έκανε στον φίλο του.
''Όχι, πρέπει να το δεις. Σταύρο,... Ο ΆΡΗΣ! Ο ΑΡΗΣ ΜΑΣ!''
Στην οθόνη της τηλεόρασής μας, στις οθόνες όλης της Ελλάδας, το μέσο που αποτελούσε για χρόνια μηχανισμό προπαγάνδας και...''εθνικής'' διαπαιδαγώγησης, πρόβαλε τώρα, για πρώτη φορά, την περίφημη σκηνή με τον Άρη και τους Μαυροσκούφηδες να περνάνε περήφανοι πάνω στα άλογά τους ανάμεσα στα χιόνια.
Και δυναμώνοντας τον ήχο, το σπίτι της Καλλιθέας πλημμύρισε ξανά με το ''Βροντάει ο Όλυμπος ...''.
Καθώς σκέφτομαι σήμερα, 23 Ιουνίου του 2014, επέτειο της βιολογικής ''αναχώρησης'' του Ανδρέα, εκείνη τη σκηνή, ξέρω, ότι για εκείνους τους ανθρώπους, εκείνη η στιγμή, δεν ήταν , ασφαλώς δεν ήταν, η δικαίωση του Αγώνα της Γενιάς τους.
Αλλά ήταν μια στιγμή, που ήθελαν να τη ζήσουν και για πολλά χρόνια δεν πίστευαν, πως θα έρθει κάποτε.
Ήταν μια στιγμή χαράς.
Δεν έχω διάθεση για βαρύγδουπες ''αναλύσεις'' τέτοια μέρα.
Άλλωστε περίσσεψαν και εδώ και παντού.
Αργότερα, σήμερα, θα ''μιλήσει'' ο Ανδρέας και η δική μας γενιά.
Προς το παρόν, ''στέλνω'' τη σκέψη μου πίσω στο χρόνο, σε μια εποχή, που όμοιά της δύσκολα θα ξαναζήσει αυτός ο τόπος, γιατί δύσκολα θα συσσωρευτεί ξανά τέτοιο φορτίο Ελπίδας, όπως αυτή, που ενσάρκωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.


Το ανάρτησα από https://www.facebook.com/kvassilikopoulos

Δεν υπάρχουν σχόλια: