Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ



Κώστας Γ. Μαμέλης mamelis@yahoo.gr
Τώρα πια, με καθαρό μετεκλογικό πεδίο και συνειδήσεις τοποθετημένες πρωτογενώς μπροστά στο αυθεντικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, όλο και περισσότεροι πολίτες απεγκλωβίζονται από τις ιστορικές, συναισθηματικές και δευτερεύουσες «συμβάσεις» τους, όλο και πιο πολλοί απελευθερώνονται από τις νόθες ατομικές «επιλογές» τους και τις επαμφοτερίζουσες «στάσεις» τους.

Παρά την καταλυτική επενέργεια της πανίσχυρης πολιτικής επικοινωνίας, που έχει μετατραπεί στο «σιδηρούν προσωπείο» της επιβολής ενός προβλέψιμου συμβατικού ιδεολογικού «καθωσπρεπισμού» (για μιαν επιλογή take it or leave it-ή το παίρνεις ή το απορρίπτεις),για πρώτη φορά ευάριθμοι πολίτες αμφισβητούν ευθέως το δόγμα της «μη ύπαρξης εναλλακτικής».

Στη σύγχρονη διανόηση (Τόνι Τζαντ) αναπτύσσεται με ενάργεια το αδιέξοδο των ιδεολογιών διεθνώς, ενώ είναι προφανές το εγχώριο αδιέξοδο, μεταξύ των δυνάμεων του νέου διπολισμού.

Δηλ. μεταξύ μιας:

- παλαιο-δεξιάς (παρά τα ψιμύθια), που αδυνατεί να προσδιορίσει εθνικούς όρους εξόδου από την κρίση (υιοθετώντας άκριτα-με συμπιλήματα λαϊκισμού - δάνειες - πλην αδιέξοδες - τεχνοκρατικές συνταγές που η εφαρμογή τους - ιστορικά και μαθηματικά-αποτυγχάνει μεγεθυντικά και παγκόσμια)

- ιδιότυπης αριστεράς, που μετεωρίζεται ανάμεσα στην πραγματιστική αλλαγή και στην αδύνατη επανάσταση, που αρνείται τις υφιστάμενες «παιδικές της ασθένειες» και την ολική αντιμετώπισή τους, επιλέγοντας ως φαρμακευτική αγωγή είτε την άγνοια κινδύνου (πλειοψηφικά) δια της εύπεπτης ουτοπίας, είτε τον παρωχημένο δογματισμό (μειοψηφικά) δια του παρωχημένου παλαιο-μαρξισμού.

Μέσα στον συγκεκριμένο άγονο, συγκρουσιακό, ατελέσφορο νέο διπολισμό (που εγκατέστησαν και συντηρούν οι συστημικές δυνάμεις προκειμένου να διαμορφώνεται η πολιτική επιλογή του μαύρου - άσπρου),υπάρχει διάχυτη στο κοινωνικό σώμα μια - τώρα υφέρπουσα και κατακερματισμένη - πρόταση.

Πρόκειται για τον ευρύ χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού (ο γεωγραφικός όρος κεντροαριστερά δεν ήταν ποτέ δόκιμος) που οι επιμέρους συλλογικότητές του, οι ηγεσίες του, η διανόησή του, αδυνατούν (τα τελευταία χρόνια έντονα) να κατανοήσουν τα σύνθετα κοινωνικο - οικονομικά αιτήματα, να αναλύσουν τα περίπλοκα διεθνή δεδομένα, να σχεδιάσουν, έστω και πρωτόλεια, το δικό τους σύγχρονο πρόταγμα.

Μπορεί; Μπορεί οριακά. Έχει μια τελευταία ευκαιρία.

Αλλά με την ελπίδα των ανθρώπων του. Χωρίς αίσθηση αποκλεισμού. Και όλα επί τάπητος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: