Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ




Κώστας Γ. Μαμέλης

Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, λέξεις χωρίς σημασία, στην αλλοιωμένη πολιτική γεωγραφία μας.

Το ΠΑΣΟΚ της συγκυβέρνησης ελάχιστα διατηρεί από τις αρχές και την παράδοση της πάλαι ποτέ μεγάλης σοσιαλιστικής παράταξης.


Μέσα στη μέγγενη ενός ευανάγνωστου κυβερνητισμού - ορισμένοι τον βαφτίζουν «αναγκαστικό» – χάνεται και παλινωδεί, αλλά όσα ενεργούνται με τη σύμπραξή του παράγουν μη αναστρέψιμα, αρνητικά, κοινωνικά αποτελέσματα.

Το ΠΑΣΟΚ κατέληξε μικρό μόρφωμα, σκιά του παλιού εαυτού του, χωρίς μάλιστα να έχει απορρίψει τα όσα αρνητικά της πορείας του.

Κλειστές διαπροσωπικές ομάδες, ατελείς και φοβικοί διάλογοι, αδυναμία τήρησης των θεσμών του, συκοφάντηση της ιστορίας του.

Ήδη εξαντλούνται οι ανθρώπινοι πόροι του, στο στελεχιακό και στο εκλογικό επίπεδο. Αναλίσκεται σε μάχες οπισθοφυλακής. Αναζητά από μηχανής θεούς σε αλλαγές ονομάτων, συμβόλων, εσωτερικών αναδιανομών, ενώ το πρόβλημά του είναι πρόβλημα πολιτικής, γραμμής, στόχων, μέσων.

Έχασε οριστικά (;) την ευκαιρία να ηγηθεί της εξόδου της χώρας από την κρίση με προοδευτικό πρόσημο. Και είναι υπαρκτός ο ύστατος φόβος. Ante portas η πλήρης έκπτωσή του.

Ταυτόχρονα η Ν.Δ. μετέτρεψε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τη μεταρρυθμιστική της δυναμική σε άκριτη υποστήριξη μιας νεοφιλελεύθερης «εξόδου από την κρίση», με στρεβλώσεις που βαφτίζει «μονόδρομο» και, με ιδιότυπο θεσμικό αυταρχισμό, επιμένει στον αποτυχημένο δρόμο που επέβαλαν οι πιστωτές.

Το αδιέξοδο της χώρας διαπιστώνεται και στον «αυτάρεσκο» ΣΥΡΙΖΑ, που μπερδεύει την συντεχνιακή λογική με την στρατηγική του, τον ακτιβισμό και τον ριζοσπαστισμό με την κοινωνική δεκτικότητα και την πολιτική ωρίμανση. Αυτοανακηρύσσεται σε αυτόματο μετατροπέα της δύσκολης κοινωνικής πραγματικότητας σε ροζ ουτοπία.

Σε τέτοια ανίατη πολιτική κατάσταση είναι σχεδόν αδύνατη μια νέα πολιτική παραγωγή στο σοσιαλιστικό χώρο. Κυρίως όταν η αλήθεια είναι αδυσώπητη, η πολιτική ασκείται χωρίς πολιτικό υποκείμενο, ωραιοποιούνται οι διεθνείς συσχετισμοί, τα κριτήρια είναι προσωπικά, οι συνειδήσεις παράταξης νοθεύονται.

Ο χώρος ΠΑΣΟΚ έχει δύο επιλογές. Η εύκολη. Εσωκομματικές και διαπροσωπικές ζυμώσεις και διευθετήσεις, κατανομές ρόλων. Τα ιδεολογικά, ψυχολογικά όρια των πρωταγωνιστών είναι ανιχνεύσιμα, το πλαίσιο προσδιορίσιμο, αρκούντως αποδοτικό για τους «παίκτες» που γνωρίζουν ο ένας τη «γλώσσα» του άλλου.

Στην άλλη, τη δύσκολη, που αφορά την ενότητα «βάθους» την συμπόρευση γραμμής, τους ανέστιους του 35% που απέχουν από το ΠΑΣΟΚ, θρυμματισμένοι και σκόρπιοι στον εκλογικό ορίζοντα, το πλαίσιο είναι περίπλοκο, προϋποθέτει σοβαρότητα στο πολιτικό σχέδιο και στο νέο ηγετικό πολιτικό προσωπικό. Αυτό είναι το στοίχημα. Το 35% του εκλογικού σώματος περιμένει να συνομιλήσει, να πεισθεί, να κερδηθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: