Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΟΥΛΑΔΑΚΗ: ΈΛΕΓΧΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΌΤΑΝ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΑ


Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησε άλλη
Β. ΣΟΥΛΑΔΑΚΗ
μια αντιπαράθεση στον χώρο των πανεπιστημίων μετά την απόφαση του Πρύτανη Θεόδωρου Φορτσάκη να μην επιτρέψει την είσοδο στους χώρους των προπυλαίων, φοιτητών που ήθελαν να προχωρήσουν σε κατάληψη ως αντίδραση στην απόφαση των πρυτανικών αρχών να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες ελέγχου για όσους εισέρχονται σε πανεπιστημιακούς χώρους.


Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε χρόνο και κατηγόρησε τον πρύτανη ότι με τις πρακτικές του δεν προστατεύει το πανεπιστήμιο αλλά το κλείνει για να ολοκληρωθεί η επιχειρηματική του μετάλλαξη.

Ευτυχώς βέβαια αυτήν τη φορά απ’ότι διαβάσαμε δεν υπήρξαν φθορές σε υποδομές και εξοπλισμό.

Κανόνες και διαδικασίες είναι οι λέξεις κλειδιά. Για ένα μεταφυσικό λόγο η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον πλανήτη που τα αυτονόητα θεωρούνται παράλογα και τα παράλογα αυτονόητα. Είμαστε η μοναδική χώρα που θεωρείται μαγκιά να μην υπακούς σε κανένα κανόνα, να μη σέβεσαι τη δημόσια περιουσία και γενικώς να κάνεις ότι γουστάρεις, όπου και όποτε σου καπνίσει.

Και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.Δεν υπάρχει χώρα με απουσία ελέγχου στα πανεπιστήμια. Και επειδή πολλοί υποστηρικτές της φερόμενης ως αριστεράς στη χώρα μας θαυμάζουν ακόμα και σήμερα τη Ρωσία θα πρέπει να γνωρίζουν ότι εκεί ούτε στον προαύλιο χωρο του πανεπιστήμιου δεν μπαίνεις χωρίς διαπίστευση.

Όταν την είχα επισκεφθεί για να πάρω πληροφορίες σχετικά με το αντικειμενό μου, στην είσοδο του πανεπιστήμιου υπήρχε ασφάλεια, ο αστυνομικός ζήτησε το διαβατήριο μου και με οδήγησε ο ίδιος στη γραμματεία αλλά επειδή δεν ήμουν φοιτήτρια εκεί δεν με άφησαν να μπω σε άλλους χώρους όπως στη βιβλιοθήκη για παράδειγμα.

Σε αυτό το σημείο θα αφηγηθώ άλλη μια βιωματική εμπειρία από την Αγγλία όπου και πήρα το πρώτο μου πτυχίο. Στην Αγγλία λοιπόν δεν πήγα σε κανένα πανεπιστήμιο τύπου Οξφόρδης.

Σπούδασα στο Southbank στο νότιο Λονδίνο. Ένα πανεπιστήμιο που φοιτούσαν κυρίως άτομα από υποβαθμισμένες συνοικίες της πόλης. The black community. Φοιτητές όλων των ηλικιών που ενώ εργάζονταν, σπούδαζαν με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.

Ήταν η εποχή που είχα κάνει τα μαλλιά μου ράστα για να ταιριάζω με το περιβάλλον αλλά τελικά το θέαμα ήταν τόσο γελοίο που δεν τα κράτησα πολύ.

Το πανεπιστήμιο δεν ήταν καθόλου αυστηρό και οι καθηγητές χαλαροί και πολλοί εξ αυτών εξόχως προοδευτικοί. Θυμάμαι είχαμε και δυο τρεις κάργα αριστερούς.

Το κτήριο δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο και έμαθα οτι στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή.

Παρ´ολ´αυτα διάθετε μια εξαιρετική βιβλιοθήκη, γραφείο διασύνδεσης, μια παμπ όπου μέσα είχε μπιλιάρδο( για ένα φεγγάρι δούλευα εκεί στο μπαρ). Ποτέ μα ποτέ δεν διανοήθηκε κανένας να ουρήσει μέσα όπως συμβαίνει εδω, να καταστρέψει υποδομές, αίθουσες κλπ κλπ.

Που θέλω να καταλήξω;

Στο ότι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων δεν συνδέεται με την καταστροφή δημόσιας περιουσίας που σε τελευταία ανάλυση εμείς πληρώνουμε και σε εμάς ανήκει. Δηλαδή μέσα στο σπίτι μας αφοδεύουμε στο σαλόνι, γκρεμίζουμε τους τοίχους και καίμε τις καρέκλες; Η διεκδίκηση και οι αγώνες με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη.

Με την καφρίλα ναι έχω ένα θέμα.

H Βασιλική Σουλαδάκη ειναι Διεθνολόγος


Το ανάρτησα από http://www.metarithmisi.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: