Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΙΑΝΟΣ



kmamelis@yahoo.gr
Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τις θεμελιακές ανατροπές που επέφερε, όλα τα πολιτικά κόμματα (του πρωταγωνιστή συμπεριλαμβανομένου) , βρίσκονται σε μεγάλο σταυροδρόμι, αναζήτηση νέας ταυτότητας, επιλογή στάσης, πορείας και - τα ηττηθέντα -ηγεσίας.

Πλην όμως, ούτε νέα ταυτότητα ούτε μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον μπορούν να επιλεγούν (να καταγραφούν, έστω) από το ενδημικό (υπό τη γενική του όρου έννοια) κόμμα Ιανός, δηλ. ένα νόθο θεσμό, αναντίστοιχο με το πρωτογενές ιστορικό αίτημα των καιρών.



Η «στρατολόγηση» του ηγετικού κύκλου κάθε κόμματος συνεχίζει να υπακούει σκληρά στον κανόνα της συνάθροισης αλληλοεξαρτώμενων και αποκλινόντων ατομικών (ενίοτε ομαδικών) επιδιώξεων που θέλουν να πραγματωθούν, ενώ περιθωριοποιούνται συνειδήσεις που αρνούνται τον εκμαυλισμό της «ενσωμάτωσης».

Στο κόμμα Ιανός συνεχίζει να επικρατεί η «καταστατική» διγλωσσία, η δημοκρατική «τελετουργία» στην επιφάνεια (ενόσω διαβουκολίζεται η βάση),η συστημική αφαιμαξομετάγγιση.

Όλα τελματωμένα από ενδημικό αρχηγισμό και ηγετική εύνοια που «διευθετούν» διαπροσωπικές ανασφάλειες, ατομικιστικό βολονταρισμό, ευτελή βουλιμία ενσωμάτωσης στον κυβερνητισμό (συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης).

Κυριαρχεί το ιερατικό και πυραμιδικό «όσο λιγότεροι, τόσο καλλίτερα» και τα ένδον διαμειβόμενα όζουν μιας καμαρίλας πλειοδοσιών υπέρ της εσωκομματικής ισχύος, με κομματικούς πατριωτισμούς, εθισμένους να υπηρετούν κάθε φορά μιαν άλλη ηγετική «Συρία».

Πως το κόμμα μπορεί να συνεισφέρει στην πολιτική διαδικασία όταν ενσωματώνει (ατάκτως) αντιφατικές επιδιώξεις και ταυτόχρονα θέλγει και απωθεί;

Όταν στις τάξεις του (φοβούμαι και στις ηγεσίες του),οι περισσότεροι έλκονται από την «προστασία» που προσφέρει, (αρκετοί από το επαγγελματικό και κοινωνικό ασανσέρ του, λιγότεροι από το πρυτανείο όπου σιτίζονται) ενώ απεχθάνονται την αναγκαστική συνύπαρξη με «ανταγωνιστές», κυρίως τους εξ αυτών λεγόμενους «παρείσακτους»;

Όταν ευάριθμοι κρίνουν τον εαυτό τους έτοιμο να κυβερνήσει κάθε τι, υπουργείο, πολιτικό γραφείο, κοινοβούλιο τουλάχιστον, αν όχι Ευρωβουλή, περιφέρεια, δήμο, πρεσβεία, οργανισμό;

Όταν το κόμμα «μεταλλάσσεται» σε συνασπισμό αντιπαρατιθέμενων φιλοδοξιών και «εργαλειοποιείται» για θεσιθηρία, κοινωνική, οικονομική, πολιτική καταξίωση, εφήμερη προβολή στα μμε, μια κάποια (πόθεν, πως κτηθείσα;) περιουσία;

Η έκπτωση των κομμάτων Ιανών, επί θύραις ευρισκόμενη, κερδίζει χρόνο, δυστυχώς, ενώ η μέση ελληνική συνείδηση γνωρίζει, κατατάσσει, αξιολογεί, ευτυχώς.

Το ιστορικό στοίχημα του ελληνικού λαού για την αναζήτηση της απάντησης απέναντι στο «θνήσκον» κομματικό σύστημα (ακόμη και με νέες ηγεσίες), παραμένει ανοιχτό.




ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ 15.4.2015

Δεν υπάρχουν σχόλια: