Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΤΣΑΚΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΣΤΟ ΠΡΕΚΑΡΙΑΤΟ;

Μπορούν τα φτωχοποιημένα μεσοστρώματα να εξελιχθούν στο νέο υποκείμενο ανατροπής;


Το πρεκαριάτο, από το λατινικό precarious (που σημαίνει αβέβαιος, ανασφαλής), είναι νέος όρος που εμφανίζεται από τη δεκαετία του '80 στις μη δoγματικές μαρξιστικές αναλύσεις για τα σύγχρονα προβλήματα.
Αφορά όλους όσοι εργάζονται διανοητικά ή χειρονακτικά με ελαστικούς όρους εργασίας, καθώς και τους ανέργους και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Αφορά ανασφάλιστους εργαζόμενους με μπλοκάκια, περιστασιακά ή εποχικά ή εκ περιτροπής εργαζόμενους. Γενικά εργαζόμενους με «ελαστικούς όρους» και στο πλαίσιο του «flexicurity» (ελαστική και με χαμηλή ασφάλιση εργασία).

Ουσιαστικά, αναφέρεται σε όλους και όλες που βρίσκονται σε κατάσταση αδυναμίας πρόβλεψης για τη ζωή τους στο σήμερα και το αύριο, κατάσταση που δημιουργεί αστάθεια στην υλική και πνευματική τους ευημερία. Ο όρος αναπτύχθηκε στο βιβλίο του καθηγητή Γκάι Στάντιγκ το 2011 “Το πρεκαριάτο - Η νέα επικίνδυνη τάξη”.

Με το θέμα έχουν ασχοληθεί αρκετοί διανοητές μεταξύ των οποίων ο Νόαμ Τσόμσκι και Ζίγκμουντ Μπόουμαν. To ζήτημα του πρεκαριάτου απασχόλησε και τη σύνοδο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ τον Ιούνιο του 2016 στη Δρέσδη και προφανώς οι συμμετέχοντες ασχολούνται με το τι θα συμβεί στον κόσμο προσεχώς...

Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα είναι ότι το πρεκαριάτο δεν αποτελεί ακόμα τάξη, αλλά είναι τάξη υπό διαμόρφωση, που έχει κάνει ήδη αισθητή την παρουσία της σε πολλές περιπτώσεις: Το Ocupy Wall Street και τώρα ο αντισυστημισμός στις αμερικανικές εκλογές. Οι Indignados στην Ισπανία, το ισχυρό λαϊκό κίνημα στο Μεξικό, οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, το Brexit και οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία, το κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία είναι σαφή δείγματα.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι πρεκάριοι έχουν συνήθως αρκετή μόρφωση και απεχθάνονται όλες τις συστημικές ελίτ, αλλά δεν είναι οργανωμένοι και κατά συνέπεια δεν μπορούν να ελεγχθούν από τα κατεστημένα κόμματα.

Το τρίτο συμπέρασμα είναι ότι βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ο αντισυστημικός ριζοσπαστισμός, που εύκολα μπορεί να οδηγήσει μεγάλα τμήματά τους σε ακραίες κοινωνικές και εκλογικές συμπεριφορές, ακόμα και προς ακροδεξιά σχήματα.

Τώρα η παγκόσμια οικονομική ελίτ θυμάται την προειδοποίηση του Ζμπίγκνιου Μπρενζίνσκι, ότι οι εξεγέρσεις θα έρθουν από τη μεσαία τάξη που καταρρέει. Εδώ ίσως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο τρόπος παραγωγής από τη βιομηχανική επανάσταση μέχρι και τον 20ό αιώνα είχε το στοιχείο της έντασης εργασίας. Τώρα, όμως, αλλάζει. Η εισαγωγή της ρομποτικής στην παραγωγή, η υπέρβαση της παραγωγής εν σειρά (σύστημα Φορντ), οι εκτυπωτές τριών διαστάσεων και τόσα άλλα οδηγούν σε νέα εποχή, με συνέπεια την απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Μπαίνουμε σε περίοδο έντασης γνώσης και κεφαλαίου. Φυσικά, σε όλα αυτά υπάρχει αντίλογος από την πλευρά της κλασικής μαρξιστικής σκέψης. Καταλογίζουν στα κόμματα της Αριστεράς, κυρίως στην Ευρώπη, ότι χρησιμοποιούν τον όρο πρεκαριάτο γιατί θέλουν να αναθεωρήσουν τον μαρξισμό.

Υποστηρίζουν ότι επισφαλώς εργαζόμενοι υπήρχαν πάντα και ότι δεν αποτελούν τάξη. Ότι στη συζήτηση για το πρεκαριάτο εξετάζονται μόνο οι σχέσεις παραγωγής αποκομμένα από τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Και ότι το πρεκαριάτο είναι και ήταν ανέκαθεν μέρος του προλεταριάτου. Στη χώρα μας, με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας και της «Εργάνης» αποδεικνύεται ότι τον Ιούλιο του 2016 από τις 201.973 προσλήψεις το 54% αφορούσε θέσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας. Οι προσλήψεις αφορούσαν κυρίως νέους έως 30 ετών. Συνολικά τον ίδιο μήνα έφυγαν από τη μισθωτή εργασία 182.512 και για τον λόγο αυτό προκύπτει θετικό ισοζύγιο (22.553) από 15 έως 24 ετών και (2.004) από 25 έως 30 ετών.

Στις ηλικίες άνω των 30 ετών οι απολύσεις υπερτερούν. Θέματα όπως αυτό μπορούν και πρέπει να μας οδηγήσουν σ' έναν γόνιμο ατομικό, αλλά συλλογικό αναστοχασμό, χωρίς βεβαιότητες δογματικού τύπου. Ο καθένας/μία βγάζει τα δικά του συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως, τέτοια μείζονα θέματα μπορούν και πρέπει να αφορούν τη συνεδριακή διαδικασία ενός μεγάλου αριστερού κόμματος που ασκεί κυβερνητικές ευθύνες. Θέματα όπως οι εμπορικές συμφωνίες νέου τύπου (TTIP - TiSA - CETA) που θα επιφέρουν γεωστρατηγικές αναδιαμορφώσεις όπως η εισαγωγή της ρομποτικής στην παραγωγική διαδικασία μαζί με τους εκτυπωτές τριών διαστάσεων, η κοινωνική οικονομία κ.ά. πρέπει να συζητηθούν και να επηρεάσουν όχι μόνο τη σκέψη μας, αλλά και την ασκούμενη πολιτική.

Διαφορετικά η Αριστερά κινδυνεύει να δίνει μάχες οπισθοφυλακής... για διατήρηση κεκτημένων.


Το ανάρτησα από http://www.avgi.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: