«ΤΟ ΓΕΛΕΚΑΚΙ ΠΟΥ ΦΟΡΕΙΣ»: ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ, ΟΛΛΑΝΔΕΖΟΣ ΣΠΥΡΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

«Το γελάκι όπου φορείς, εγώ στο 'χω ραμμένο...σου το 'χω κεντημένο...

Άϊντε το μωρό μου, το μωρό μου το είδα πάλι στ΄όνειρό μου...
Σήκωσ' το γελεκάκι μου να ιδείς την μαχαιριά μου,  

Για σένα μου την δώσανε, σε ευχαριστώ κυρά μου...
Άϊντε το μαλώνω, το μαλώνω άϊντε κι ύστερα το μετανιώνω,
Φόρα το μωρό μου, φόρα το μικρό μου, 

γιατί δεν θα το ξαναφορέσεις άλλο πια
Φόρα το χρυσό μου, φόρα το μικρό μου, 

για μετάξι έχω τα σγουρά σου τα μαλλιά...
Ο κόσμος μας κατηγορεί γιατί ν' αγαπηθούμε
Και από την ζήλεια την πολλή λεν' πως θα χωριστούμε...
Άϊντε φόρα το και μη σε νοιάζει και ασ΄τον κόσμο να γκρινιάζει
Έλα για του κόσμου το γινάτι να κλεφτούμε κι ας μας βγει το μάτι...
Φόρα το μωρό μου, φόρα το μικρό μου 

γιατί δεν θα το ξαναφορέσεις άλλο πιά
Φόρα το στα ξένα να θυμάσαι εμένα 

που σε αγαπάει η φτωχή μου η καρδιά..»