Τρεις στρατηγοί κινούν και πάν' για πόλεμο στο μακρινό Ιράν. Αυτοί ήταν οι στρατηγοί του Ελύτη. Για τους στρατηγούς του ΠΑΣΟΚ -τους τρεις μετα-ανδρεϊκούς αρχηγούς- το Ιράν δεν είναι μακρινό, απέχει μόλις τρεις εβδομάδες: είναι οι ευρωεκλογές. Και δεν φοβούνται το κρύο. Ο ένας τον άλλον... ίσως!Οι ευρωεκλογές είναι, για όλα τα κόμματα, μια πρόκληση ν' αναμετρηθούν σκληρά και να καταγράψουν τις δυνάμεις τους. Για το ΠΑΣΟΚ κάτι περισσότερο: είναι μια υπαρξιακή δοκιμασία.
Στις 25 Μαΐου θα κριθεί αν θα ανακτήσει τον δυναμισμό που του έδωσε ο Ανδρέας ή θα παραμείνει ένα αναμνηστικό κατάλοιπο της μεταπολίτευσης.
Για τους τρεις στρατηγούς του υπάρχει και ένα στοιχείο που δεν φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει: η στάση τους θα κρίνει τον χαρακτηρισμό με τον οποίον θα περάσουν στην Ιστορία: σαν αληθινοί ηγέτες ή στρατηγοί του Ελύτη. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερη, αν...
Πολλοί, και πριν απ' όλους ο, «εγώ ή η Μέρκελ», Αλέξης φιλοδοξούν ν' απορροφήσουν το ΠΑΣΟΚ. Θα είναι πολύ πιο δύσκολο απ' ό,τι φαίνεται. Κατά τον αφορισμό του Κώστα Λαλιώτη, που ξέρει περισσότερο από κάθε άλλον να διαβάζει την ψυχή του Κινήματος, ένα 10% έχει το ΠΑΣΟΚ στο DNA του. Η επικράτησή του στους κοινωνικούς χώρους αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Αλλά το ερώτημα παραμένει: οι τρεις στρατηγοί θα ριχθούν στην υπαρξιακή αυτή αναμέτρηση;
Ο Κώστα Σημίτης, ανεξάρτητα των τυπικών σχέσεών του με το Κίνημα, έχει στο βιογραφικό του μεγάλη συμβολή στην εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Κινήματος, αλλά του καταλογίζουν και πολλά αρνητικά στοιχεία. Η τελική αποτίμηση δεν έχει γίνει.
Θα ήταν αρκετό να στρέψει την εκσυγχρονιστική φρουρά του, που παραπαίει ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά, και να στηρίξει ανεπιφύλακτα το ΠΑΣΟΚ. Αυτόματα η τελική, ιστορική αποτίμηση του έργου του θα ήταν θετική, πολύ θετική.
Ο Γ.Α. Παπανδρέου, η Ιφιγένεια της κρίσης του 2012, βλέπει την πολιτική του να δικαιώνεται, παρά τα αρχικά σφάλματα, αναπόφευκτα, από το μέγεθος της κρίσης που αιφνιδίασε και τους Βορειοευρωπαίους, και τις καθυστερήσεις, που οι περισσότερες ανήκουν στους επικριτές του. Ανθρώπινο να επιζητεί τη δικαίωση. Δικαίωση ναι. Εκδίκηση όχι. «Αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις... τότε θα είσαι άνδρας, Γιε μου» γράφει ο Κίπλινγκ. Το ίδιο θα έλεγε και ο Ανδρέας.
Κατηγορήθηκε ο Ευ. Βενιζέλος για «πολιτικό εκβιασμό» δηλώνοντας ότι αν συντριβεί το ΠΑΣΟΚ, θα κλονισθεί η κυβερνητική σταθερότητα. Κατά πόσο αποτελεί εκβιασμό το αυτονόητο είναι αμφισβητήσιμο. Aλλη η επιφύλαξη. Oποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει, για να θυμηθούμε και τον Καμπανέλλη, μιας και το ρίξαμε στην ποίηση. Γυρίζει αυτός που πάει στη μάχη για να νικήσει.
Το περίεργο είναι ότι δεν χρειάζεται οι τρεις «στρατηγοί» να πάρουν τις ρούγες και να ριχθούν στην προεκλογική μάχη. Eνα θαρραλέο προσκλητήριο μάχης θα ήταν αρκετό.
Το εξοργιστικό είναι ότι ένα τέτοιο προσκλητήριο δεν έχει γίνει ακόμη, τουλάχιστον χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, που ενισχύουν το χτικιό του ΠΑΣΟΚ, την εσωστρέφεια.
Το εφιαλτικό: κι αν τίποτα από όλα αυτά δεν συμβεί; Ρυθμιστής θα γίνει το παιδί με το σακίδιο. Θα ήταν ο απόλυτος ευτελισμός της πολιτικής ζωής.
Το ανάρτησα από http://www.ethnos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου