Η «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ» ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΆΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" ΤΗΣ 10.2.2013 ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ...

Ο Γ. Στουρνάρας έκανε το ντεμπούτο» του επί Σημίτη, ως επικεφαλής του ΣΟΕ και με τη ρετσινιά «το παιδί του Γιάννου». Μετά ήρθε το ΙΟΒΕ και ο θώκος στο υπ. Οικονομικών. Ομως, οι πολιτικές φιλοδοξίες, σύμφωνα με το περιβάλλον του, δεν σταματούν εδώ...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

 

«Εκπαιδεύτηκε επί σειρά ετών για να παίξει ρόλο και όχι για να "καεί", όπως άλλοι. Γνώμη μου είναι ότι στοχεύει πλέον σε πολιτική καριέρα». Η φράση ανήκει σε έναν από τους εμπειρότερους παράγοντες της δημόσιας ζωής που παρακολουθεί -και στο παρελθόν έχει συνεργαστεί στενά μαζί του- τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα.

Δεν επιβεβαιώνει ότι κινείται για τη δημιουργία κόμματος, θεωρεί όμως ότι η πολιτική καριέρα εκ των πραγμάτων αποτελεί ένα (όχι και τόσο μελλοντικό) στόχο του κ. Στουρνάρα. 

 

«Ισχυροί παράγοντες, όπως ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, τον θεωρούν τον πλέον κατάλληλο συνομιλητή στην Ελλάδα. Αυτό είναι μεγάλο προνόμιο σε μία χώρα όπως η δική μας, που για αρκετά χρόνια ακόμα θα βρίσκεται υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση. Και μία παλιά κινέζικη παροιμία λέει: "Καλύτερα με το διάβολο που ξέρεις, παρά με το διάβολο που δεν ξέρεις"», προσθέτει με νόημα.

Η ρετσινιά...
Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών εμφανίστηκε στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης Σημίτη, ως επικεφαλής του ΣΟΕ (Σώμα Ελλήνων Εμπειρογνωμόνων). «Παιδί του Γιάννου», έλεγαν τότε όσοι γνώριζαν τη σχέση του με τον τότε «τσάρο» της οικονομίας, ενώ μέχρι και πρότινος όλοι θεωρούσαν ότι όλη του η διαδρομή έχει την «ευλογία» του Κ. Σημίτη. 

 

«Οποιος βρέθηκε σε τραπέζια, παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες συγκεντρώσεις, καταλάβαινε εύκολα ότι ο Γιάννης Στουρνάρας ήταν ένα από τα πρόσωπα που ο Σημίτης πίστευε πολύ. Δεν θυμάμαι να έλειψε ποτέ από τις εκδηλώσεις του ΟΠΕΚ» λέει ο συνομιλητής μας, που αποκαλύπτει ότι μέχρι πρότινος Σημίτης και Στουρνάρας μιλούσαν πολύ συχνά στο τηλέφωνο, «αφού ο Γιάννης δεν έπαψε ποτέ να συμβουλεύεται τον Σημίτη». 

 

«Γιατί μέχρι πρότινος; Εχει συμβεί κάτι;» ήταν η εύλογη ερώτηση. «Ο Σημίτης φέρεται ενοχλημένος από την προσκόλληση του Στουρνάρα στον Σαμαρά. Και σε όποιους εμπιστεύεται, το έχει πει» ήταν η απάντηση.

Με σταθερή θέση στο άρμα του εκσυγχρονισμού, ως επικεφαλής του ΣΟΕ, ο Γιάννης Στουρνάρας απέκτησε ισχυρούς φίλους στο τραπεζικό σύστημα και στις εταιρείες consulting (σύμβουλοι επιχειρήσεων) που τη δεκαετία του '90 λειτουργούσαν ως προέκταση ισχυρών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, αναλαμβάνοντας μεγάλα projects. Αργότερα, ως επικεφαλής του ΙΟΒΕ, ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τη θέση του έναντι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας, αφού έκανε καλή δουλειά, με κριτήριο το πώς και πόσο εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των βασικών χρηματοδοτών του ιδρύματος, δηλαδή των Ελλήνων βιομηχάνων. Το 2007, στη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Ευ. Βενιζέλο, στήριξε με όλες του τις δυνάμεις τον Ευ. Βενιζέλο, αλλά βρέθηκε στην πλευρά των χαμένων.

Την περίοδο της μεγάλης ρευστότητας, όταν δηλαδή φαινόταν ότι επρόκειτο να αποχωρήσει ο Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και ο Σαμαράς αρνιόταν τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, ο Γιάννης Στουρνάρας αποδέχθηκε την πρόταση του φίλου του, Γιώργου Φλωρίδη, να μετάσχει ως ιδρυτικό μέλος στον Κοινωνικό Σύνδεσμο. Παράλληλα, πήγαινε συχνά πυκνά στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, τον οποίο συναντούσε τις περισσότερες φορές κατ' ιδίαν, χωρίς την παρουσία τρίτων. 

 

Οταν τα πράγματα άλλαξαν, ο Γιάννης Στουρνάρας, έχοντας ακόμα τη στήριξη του Κ. Σημίτη, αλλά και τη στήριξη των μεγαλοτραπεζιτών, βρέθηκε έξω από το γραφείο τού -πρωθυπουργού πλέον- Α. Σαμαρά, για να δεχθεί την πρότασή του να αναλάβει υπουργός Οικονομικών. Η επιλογή Σαμαρά είχε λογική. Οι αντιδράσεις που με βεβαιότητα υπολόγιζε ότι θα είχε από το εσωτερικό της Ν.Δ. ήταν λιγότερο σημαντικές από τα οφέλη που θα είχε για τον πρωθυπουργό η επιλογή ενός προσώπου όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, που εξασφάλιζε τη θετική γνώμη των τραπεζών και των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων της χώρας.

...και οι ισορροπίες

Ως υπουργός Οικονομικών, ο κ. Στουρνάρας επιχείρησε να κινηθεί κρατώντας τις ισορροπίες. Κατ' αρχάς επένδυσε σε μία σχέση εμπιστοσύνης με τον πρωθυπουργό, από τον οποίο ζήτησε να μην παρεμβάλλονται ούτε οι πιο στενοί συνεργάτες του Σαμαρά. Διατήρησε στο γραφείο του στελέχη που είχε επιλέξει ο Λουκάς Παπαδήμος και στελέχη που δούλεψαν για τον Γ. Παπακωνσταντίνου. Προσέλαβε δε συνεργάτες του Μ. Χρυσοχοΐδη και της Α. Διαμαντοπούλου, που αποτελούν και βασικά μέλη της ομάδας των συνεργατών του, όπως ο διευθυντής του γραφείου του, Ακης Σκέρτσος, που ήταν πρώην στενός συνεργάτης του Μ. Χρυσοχοΐδη, αλλά και η Αλίκη Δουλή, βασική του γραμματέας, πρώην συνεργάτις της Α. Διαμαντοπούλου.

Το τελευταίο διάστημα, ο Γ. Στουρνάρας περνά ίσως τη μεγαλύτερη πολιτική δοκιμασία από τότε που ανέλαβε υπ. Οικονομικών. Με αφορμή -και όχι αιτία -μία δήλωσή του στη ΝΕΤ περί «καταστροφικής διετίας 2007-2009», έχει βρεθεί στο στόχαστρο του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, «καραμανλικών» βουλευτών και στελεχών, αλλά και «σαμαρικών», που έχουν βρει ευκαιρία να επαναφέρουν στο προσκήνιο τις αντιρρήσεις τους για την επιλογή Σαμαρά. 

 

Στο πρόσφατο παρελθόν, όταν δεχόταν επί μήνες τις επιθέσεις Βενιζέλου, ο Α. Σαμαράς τον στήριξε, ενισχύοντας τη θέση του και έναντι των στελεχών της Ν.Δ., αλλά και των στενών συνεργατών του. Τώρα, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα...

 

Το ανάρτησα από http://www.enet.gr