«ΚΟΚΚΙΝ' ΑΧΕΙΛΙ»: ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

  Κόκκιν’ αχεί, κόκκιν’ αχείλι φίλησα

Κι έβαψε το δικό μου κόκκιν’ αχείλι

Και στο μαντή- και στο μαντήλι το ‘συρα

Κι έβαψε το μαντήλι κόκκιν’ αχείλι

Και στο ποτά και στο ποτάμι το ‘πλυνα

Κι έβαψαν τα νερά του κόκκιν’ αχείλι

Κι έβαψε η ά- κι έβαψε η άκρη του γιαλού

Κι η μέση του πελάγου κόκκιν’ αχείλι

Κατέβει αϊτός κατέβει αετός να πιει νερό

Κι έβαψαν τα φτερά του κόκκιν’ αχείλι

Κι έβαψε ο ή κι έβαψε ο ήλιος ο μισός

Και το φεγγάρι ακέριο κόκκιν’ αχείλι

Κόκκιν’ αχεί, κόκκιν’ αχείλι φίλησα…

«ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ»: ΜΑΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

"Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θα αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω από τη γη. το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω από τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα... Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού..."
"Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια".