"Η Ποντιακή Γενοκτονία, στην αρχή της Οθωμανικής και ύστερα της
Κεμαλικής Τουρκίας, οδήγησε τον Ποντιακό
Λαό σε μια πρωτοφανή πορεία αίματος, σφαγών, διώξεων και εκτοπισμών. Το ακραίο
έγκλημα των Τούρκων εξολόθρευσε πάνω από 350.000 Έλληνες του Πόντου".
Εμείς οι
Πόντιοι, για εβδομήντα περίπου χρόνια, μείναμε αδικαίωτοι ηθικά, ιστορικά και
νομικά από το Ελλαδικό κράτος.
Εμείς οι
Πόντιοι, για εβδομήντα περίπου χρόνια, ζήσαμε στην Ελλάδα κάτω από την επίσημη κρατική
αντίληψη, που προσπαθούσε να αποσιωπήσει, να λησμονήσει, να υποβαθμίσει, να
παραλείψει και να παραγράψει τα αδικήματα, τις βιαιοπραγίες, τα εγκλήματα, που
διαπράχθηκαν εναντίον μας.
Εμείς οι
Πόντιοι, για εβδομήντα περίπου χρόνια, στερηθήκαμε από το Ελληνικό Κράτος το
αναφαίρετο δικαίωμα στην ιστορική μνήμη.
19 Μαΐου
1919: Ο Κεμάλ Ατατούρκ φτάνει στην Σαμψούντα, προκειμένου να οργανώσει ο ίδιος
την 2η φάση του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Οι Έλληνες του
Πόντου αντιστέκονται ηρωϊκά. Το ένδοξο αντάρτικο του Πόντου δεν είχε
καταγράψει, μέχρι τότε, ούτε μια ήττα στις μάχες του με τους Τούρκους.
Η Ποντιακή Γενοκτονία, στην αρχή της Οθωμανικής και ύστερα της
Κεμαλικής Τουρκίας, οδήγησε τον Ποντιακό
Λαό σε μια πρωτοφανή πορεία αίματος, σφαγών, διώξεων και εκτοπισμών. Το ακραίο
έγκλημα των Τούρκων εξολόθρευσε πάνω από 350.000 Έλληνες του Πόντου. Οι
δυνάμεις της βίας, του σωβινισμού και του ρατσισμού του Τουρκικού καθεστώτος με
το μεθοδευμένο και αποτρόπαιο σχέδιο, που εφάρμοσαν οι Νεότουρκοι και οι
Κεμαλιστές, εξόντωσαν από το 1914 μέχρι το 1922, περίπου, τον μισό Ελληνικό
Πληθυσμό στον Πόντο.
Ξεριζώθηκαν
οι πρόγονοι μας από τον Πόντο, Αλησμόνητη Πατρίδα μας 3.000 ετών. Όμως, βαθιά, ριζωμένος στην Ιστορία ο Ποντιακός Ελληνισμός,
θεμέλιος λίθος ενός πανάρχαιου Έθνους, δεν χάνεται, παρ΄ όλες τις προσπάθειες πολέμιων
και υποστηρικτών. Γιατί ένας Λαός, ένα Έθνος δεν εξαφανίζεται από την Ιστορία,
ούτε με σφαγές, ούτε με σωβινιστικά δόγματα «Παντουρκισμού» αλλοίωσης και
αφαίρεσης της μνήμης του, ούτε με πλαστογραφία της Ιστορίας του.
Οι μαρτυρίες,
όσων επέζησαν από την Ποντιακή Γενοκτονία, αρνούνται να παραμείνουν μνήμες και
αφηγήσεις. Από τους προπαππούδες μας, στους παππούδες μας, στους γονείς μας, σε
εμάς, στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας όλα, αυτά, τα ζει η ψυχή μας σαν το
παραμύθι της γιαγιάς μας, σαν βίωμα κι όχι σαν επίκτητη ιστορική γνώση. Όλα
αυτά επιζητούν, απαιτούν και ορίζουν την Δικαίωση, την νομική, πολιτική
κατοχύρωση, την αναγνώρισή τους.
Διαφορετικά,
οι αθώοι νεκροί μας θα παραμένουν, ακόμη, άταφοι από την απάνθρωπη αυθαιρεσία
του Τουρκικού καθεστώτος απέναντι στον Νόμο του Θεού.
Γιατί μέσα
στα κόκκαλα της πανάρχαιας οικουμενικής γλώσσας μας, στα περασμένα, στα τωρινά
και στα μελλούμενα ακούμε το σταθερό άσμα και την κραυγή των
περιπετειών της ελληνικής ψυχής. Και για εμάς τους Πόντιους, αυτό σημαίνει ΝΑΙ
ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ-ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΑΣ.
