«Γιατί ένας άνθρωπος, ένας λαός, ένα έθνος δεν εξαφανίζεται μονάχα με την φωτιά και το σίδερο. Δεν εξαφανίζεται μονάχα με το χάσιμο της ζωής του. Εξαφανίζεται σίγουρα και τελειωτικά με το χάσιμο της ψυχής του».
Η πιο κρίσιμη ώρα για την Ελλάδα έφτασε. Ζητάει την ανάσταση, που θα λυτρώσει τους Έλληνες από την απιστία, την φθοροποιό υπακοή και την εθελοδουλία. Ζητάει την ανάσταση, «που θα επαναφέρει εκείνη την μυστική πνοή, που συνεπήρε την συλλογική ψυχή και άρχισε να δημιουργεί την περίτεχνη διαπλοκή του ιστού του νεοελληνικού πολιτισμού».
Ζητάει την ανάσταση, «που θα οδηγήσει στο να ζήσουμε την Ευρώπη σαν Έλληνες κι όχι την Ελλάδα σαν Ευρωπαίοι».
Ανάσταση! πόσο ελεύθερα ανασαίνει αυτή η λέξη. Συμβολικό κι αυτόνομο φιλοσόφημα είναι από μόνη της. Επαναστατημένη κι ανυπόταχτη πλάστηκε στην φτιαξιά της. Χρώματα απ΄ τα Αστερούσια Όρη και τον Όλυμπο κατέχει στην θωριά της. Άχρονη κι απροσδιόριστη ταξιδεύει, από την Αρχή, στην αυγή των μύθων, μέχρι το τέλος της Αβύσσου κι η ιερή οργή της αναγεννά διαρκώς νέο τον κόσμο.
