35 χρόνια πέρασαν από εκείνη την ηρωική και αυθόρμητη ή καλύτερα ορμέφυτη εξέγερση των φοιτητών ενάντια στο καθεστώς της εξάχρονης ήδη τότε δικτατορίας. Δηλαδή περίπου όσα και τα δικά μου μισά χρόνια. Γεμίσαμε οδούς Ηρώων Πολυτεχνείου και στεφάνια, λόγους κάθε χρονιά.
Σαν το δικό μου σήμερα. Κάτι που είναι θετικό γιατί ένα τέτοιο γεγονός πρέπει να κρατιέται ζωντανό στη μνήμη των ανθρώπων...Κυρίως γιατί συνέπεσε με μια εποχή δήθεν φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος των συνταγματαρχών, όπου με πρωθυπουργό τον αείμνηστο Σπύρο Μαρκεζίνη οδεύαμε προς μια ισπανοποίηση α-λα-Φράνκο και πορτογαλλοποίηση α-λα-Σαλαζάρ της δικτατορίας.
Μη ξεχνάτε ότι λίγες μέρες πριν την εξέγερση ο Μαρκεζίνης είχε δηλώσει θαυμαστής του Λένιν στην έγκριτη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» σε μια συνέντευξή του, οπότε εμείς οι αυτοεξόριστοι στη Δυτική Ευρώπη, τρομάξαμε.
