«ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΔΥΟ»... ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ

ΤΟΥ Γ.ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Για μια ακόμη φορά ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να βρίσκεται σε κάποιου είδους συντονισμό με τον προκάτοχό του και να συνεχίζουν ένα παιχνίδι για δυο. 

Όπως βρέθηκε το 2008 που πάγωσε τις εσωκομματικές διεργασίες, το 2010, όταν δεν είπε λέξη για την υπαγωγή της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, το 2011 όταν έγινε αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών, το 2012 όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ χωρίς αντίπαλο και με την ευλογία του Παπανδρέου. Όπως κάνει διαρκώς έκτοτε, αποφεύγοντας να εκστομίσει προσωπικά ο ίδιος την παραμικρή λέξη εναντίον του προκατόχου του - αντίθετα υιοθετεί πλήρως την πολιτική του, αλλά και τον τρόπο που την ασκούσε.

«ΑΡΧΟΝΤΙΑ» ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην πολιτική η κρίση των συστημάτων είναι πρωτίστως η κρίση των προσώπων. Ισχύει ασφαλώς και για την ελληνική πολιτική σκηνή και απομακρύνει διαρκώς τους πολίτες από τον δημόσιο χώρο, όταν δεν ταΐζει τη βυσσοδομούσα Ακροδεξιά. Σε πολλές - πολλές όμως - περιπτώσεις δεν λείπουν οι ικανότητες, λείπει η τσίπα. Η αυτογνωσία του λάθους και η μετρημένη συμπεριφορά. Πρόσωπα που διαδραμάτισαν ρόλο τα τελευταία χρόνια, εμφανίζονται επί σκηνής αμέριμνα και σαν να μην έχουν ιδέα για τον «φόνο». Οι εξαιρέσεις είναι λιγότερες από τον κανόνα.
Ενα παράδειγμα. Εγινε προ ημερών χαμός με πρώην αξιωματούχους του πολιτεύματος που φρόντισαν οι ίδιοι, προτού εξοστρακιστούν από την πολιτική, να εκχωρήσουν στον εαυτό τους προνόμια - όπως αστυνομική φρουρά, προσωπικό, γραφεία και άλλες διευκολύνσεις. Παρά τον θόρυβο, ουδείς είχε το φιλότιμο να δηλώσει ότι παραιτείται, καθώς όλα αυτά συνιστούν πρόκληση σε καιρό κρίσης.


Δεύτερο παράδειγμα. Αναστενάζει η κοινωνία με το δράμα στο οποίο την έριξαν αψήφιστα συγκεκριμένες επιλογές, που οδήγησαν τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, υποχρεωμένη να εφαρμόζει ένα Μνημόνιο που δεν αντέχει και που δεν οδηγεί και πουθενά. Αλλά οι πρωταγωνιστές σουλατσάρουν υπερήφανοι για τον ρόλο τους - τον οποίο προφανώς ο ελληνικός λαός δεν αναγνωρίζει και τους έστειλε άκλαυτους.