ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ: ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ Ο ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΩΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΙΑΣ "ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ" ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ο αυτοσκοπός του «κυβερνητισμού» είναι το αποτέλεσμα ενός κόμματος που δείχνει συμπτώματα απώλειας του προσανατολισμού του!


Στο προηγούμενο άρθρο έγραφα ότι τα κόμματα για να έχουν μέλλον πρέπει να έχουν ρίζες!

Οι ρίζες όμως μεταξύ των άλλων αναφέρονται :

• στον χρόνο (διάρκεια σταθερότητα,αυτοκριτικος σεβασμός στην ιστορική διαδρομή),

• στο σύστημα αξιών και στόχων (πηγή τροφοδότησης συμπεριφορων, πολιτικών, στρατηγικών, προγραμμάτων και μεθόδου δράσεων),

• ακόμα και στις κοινωνικές συμμαχίες που έχουν λόγους να ταυτιστούν με τις επιδιώξεις του πολιτικού φορέα προκειμένου να διαμορφωθεί το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον που επιδιώκουν! 

Με τα προηγούμενα ήθελα να τονίσω ότι τα κόμματα για να μετεξελιχθούν σε δημοκρατικούς θεσμούς της κοινωνίας, δεν μπορεί να προτάσσουν ως πολιτική συμπεριφορά την μετάλλαξη προκειμένου η συμμετοχή στην εξουσία να γίνεται αυτοσκοπός και όχι μέσον για την προώθηση των ιδρυτικών και προγραμματικών τους επιδιώξεων!

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΔΕΝ "ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ" ΤΑ ΚΕΝΑ

ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ

Άρθρο του Χάρη Τσιόκα 

στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» 

στις 5/11/2012

Ο όρος «κεντροαριστερά» αυτή τη περίοδο που ορίζονται τα περιεχόμενα του νέου (;) μνημονίου, φαίνεται πως αποκτά διαστάσεις μιας «γενικευμένης» χρήσης. Κάτι σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ…
Στελέχη, πολιτικά ρεύματα και σχηματισμοί κάνουν χρήση του όρου, προκειμένου να αυτοπροσδιορίσουν το στίγμα τους στην κλίμακα αριστερά – δεξιά!
Κοινός τόπος η σωτηρία της χώρας και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Όχημα η φιλοευρωπαϊκή συμμαχία! Θυμίζω ότι πρόκειται για θέματα που στις εκλογικές αναμετρήσεις αποτέλεσαν τα διακυβεύματα. Κρίθηκαν από την πλειοψηφία καταφατικά. Οι συσχετισμοί έδειξαν διεξόδους «σωτηρίας» με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και συμμαχίες.
Όμως η «κεντροαριστερά» ως πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό στίγμα, ως σχέδιο εξόδου δεν είναι ένας γενικευμένος και θόλος πολιτικός αυτοπροσδιορισμός. Στο μείζον θέμα που είναι η σωτηρία της χώρας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, η «κεντροαριστερά» προσθέτει και το «με ποιους, με ποιο περιεχόμενο και σχέδιο»! Δηλαδή ποιος συσχετισμός κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων έχει λόγους να διαμορφώσει, διαπραγματευτεί και να υπηρετήσει με δικαιοσύνη το σχέδιο εξόδου και τη νέα συμφωνία (μνημόνιο;).
Προφανώς τα περιεχόμενα ενός σχεδίου και οι επιδιώξεις της κεντροαριστεράς διαφέρουν από την κεντροδεξιά σχεδόν σε όλους τους τομείς:
Το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί αντιπροσώπευσης και οι οροί πρόσβασης των κοινωνικών ομάδων σε αυτό
Τα περιεχόμενα της ανάπτυξης σε αντίθεση με την παρασιτική οικονομία! Η σχέση της παραγωγικής οικονομίας με τον δανεισμό και την τραπεζική λειτουργία…
Το κράτος, η εξυγίανση, η διαφάνεια, η πρόσβαση στις υπηρεσίες και ο ρόλος τους σε αντίθεση με την εκποίηση του.
Τα δημόσια αγαθά της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης σε σχέση με την εμπορευματοποίηση τους.
Η δημοσιονομική εξυγίανση σε αντιπαράθεση με την χρήση της για ανακατανομή μεριδίων αγοράς υπέρ λίγων…
Ο επιμερισμός των επιπτώσεων και των ευκαιριών που δημιούργει η κρίση, στις κοινωνικές ομάδες.
Το κοινωνικό κράτος και η «ιδιωτικοποίηση» της πρόσβασης σε αυτό κ.τ.λ.
Είναι ενδεικτικά θέματα προσδιορισμού των περιεχομένων μιας αντίθεσης που πολιτικά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει ανάμεσα στην Κεντροαριστερά και την Κεντροδεξιά. Με αυτόν τον πήχη κρίνονται τα κόμματα για το «τι είναι» σήμερα.
Ιστορικά οι δυο αυτοί πόλοι πάντα επιχειρούσαν την διασύνδεση τους με τις δυνάμεις που εκφράζουν. Στην αξιοποίηση των μέσων που υπερέχουν. Όποιοι πολιτικοί σχηματισμοί έχαναν το πλεονέκτημα της διασύνδεσης εξελισσόντουσαν σε θνησιγενή πολιτικά σχήματα. Όπως άλλωστε έγινε με την Ένωση Κέντρου, το ΚΟΔΗΣΟ ή αντίστοιχα με το ΚΕΠ, την ΔΗΑΝΑ κτλ.
Οι πολιτικές διεργασίες δεν «ανέχονται» τα κενά. Η αντίθεση κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς είναι το οξυγόνο, γιατί μέσα από την αντιπαράθεση τους γεννιέται η κατεύθυνση της εξέλιξης της κοινωνίας και της οικονομίας.