 |
| ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ |
Ένας
βράχος κει πέρα με λίγα μάρμαρα κι όμως… Χρόνια και χρόνια τώρα, οι άνθρωποι
που ζουν εδώ κι ανάμεσα στους άλλους λόφους γύρω τριγύρω, ίσαμε πέρα στις
αμμουδιές του κόλπου, δεν έπαψαν να δίνουν χρυσούς κανόνες, μέτρα φωτεινά και
πεντακάθαρα.
«Να,
μωρέ τσίμπληδες, πώς ζουν! Με λογικό και λευτεριά· δηλαδή με κανόνες. Κανόνες
χρυσούς, κανόνες ζυγιασμένους. Στ’ ανάστημα τ’ ανθρώπου».
Πόλη
με τους ανθρώπους πο’χουνε τ’ ανάστημα του ανθρώπου. Στο μπόι μιας μυρτιάς.
