Αγαπητοί μου φίλοι,
Σήμερα αντί για οποιαδήποτε άλλη γραφή σχετικά με την Γενοκτονία των Ποντίων, θα σας εκμυστηρευθώ ένα ξεχασμένο γράμμα, που ήρθε στα χέρια της Ηλέκτρας Γαληνού, μετά από 60 χρόνια περίπου και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί, όσο καλύτερα γνωρίζουμε το χτες, τόσο καλύτερα κατανοούμε το σήμερα και τόσο πιο σταθερά και σίγουρα βαδίζουμε στο αύριο.
«Κρώμη, Τραπεζούντας
Στό Επανιδείν.
Στό Επανιδείν.
Βασινισμένη μου καί λατρευτή Σοφίτσα,
Εύχομαι από τά βάθη τής ψυχής αυτή ή έπιστολή νά φθάσει στά χέρια σου.
Πρέπει νά κάνω τις δουλιές μου γρήγορα δέν νομίζω νά μού μένει πολύς καιρός.
Έδωσα καί τά τελευταία μας λεφτά στόν Φαχίτ καί αυτός μαζί μέ τόν Αλή θά πάνε νά ψάξουνε καί νά μού φέρουν τά δυό μικρά τόν Ορέστη καί τήν Ιφιγένεια, μέσα από την σωρό, είναι στήν πλατεία, μαζί με τα άλλα τά μωρά.
