«Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε
Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα με θέμα: “Τρεις Γενοκτονίες μια
στρατηγική” στις 17 Σεπτεμβρίου 2010»
Ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν.
Ο Ταλαάτ δημιούργησε τον Αϊχμάν. Οι Τοπάλ Οσμάν και Κεμάλ πρόδρομοι για
τα Νταχάου, το Δίστομο και τον ορφανό Πενταδάκτυλο.
Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει την συνέχιση.
Όταν γυρίζω πίσω χάνω
την πυξίδα και τον χρόνο, τη γλώσσα, τη φυλή, την εθνότητα,
γιατί κοινός ο πόνος, κοινή η οργή, κι η εμμονή για δικαίωση.
Σαμψούντα, Άδανα, Σμύρνη, Κερύνεια με κυνηγούν και στερεότυπα καταγράφω.
Αν ξεχάσω την Αμισό, τη Σάντα, την Κόνικα, τη Σασσούν, το Ασσυριακό Khoy, τη Σμύρνη θα’ χω ενταφιάσει την αξιοπρέπεια μου,
Αν παραγνωρίσω την Ποντιακή κραυγή «Μ΄ αοιλή εμάς και βάϊ εμάς η Ρωμανίαν πάρθεν», τους σταυρωμένους νέο-Σπάρτακους που μεταθανάτια σταυρώνουν τους σταυρωτήδες θάχω χάσει τον αυτοσεβασμό μου.
Γιατί θα με κυνηγούν οι κραυγές των
θρυμματισμένων από τους Τσέτες νηπίων στους Ποντιακούς βράχους, οι
ρόγχοι των απαγχονισμένων Αρμένιων διανοούμενων, οι πατημασιές των
πεταλωμένων, ο άφωνος πόνος των βιασθέντων, το περήφανο βλέμμα του
Πόντιου με την εθνική συνείδηση που δεν πεθαίνει ούτε στη διασπορά ούτε
στην πατρώα γη με το στα φανερά Μαχμούτ αγάς και στα κρυφά Νικόλας τα
ζωντανά μάτια των αποκεφαλισθέντων Αρμενίων, η Αρμένισσα μάνα που
θηλάζει το βρέφος με πηχτό αίμα, τα ακρωτηριασμένα σώματα των
Ασσυρίων, οι καμένες σάρκες στη Σμύρνη, και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος,
οι εξόριστοι σοφοί της Ιωνίας που χωρίς του Όμηρου τα ποιητικά
αδημονούν κι αγανακτούν κι αναζητούν τους τραγωδούς, τους ποιητές,
τ΄Απόλλωνα τη λύρα και την απέριττη τη γνώριμη αρχιτεκτονική.
Καμένη Ιωνία.
Δεν κάηκαν μονάχα οι άνθρωποι. Έριξαν
στην πυρά θεούς, θεάνθρωπους άφθαστους στίχους, σκέψεις που το σκοτάδι
έκαψαν κι έμεινε τώρα ορφανή με μόνο σιωπηλούς θεούς να καρτερούν.
