Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη
andrikakis@patris.gr
Πολύς ο λόγος περί βίας και τρομοκρατίας τις τελευταίες ημέρες. Μοιάζουν κάποιοι να θεωρούν ότι ο Έλληνας αντέχει ακόμη και πρέπει να τρομοκρατηθεί περισσότερο, να βιαστεί η ψυχή και η συνείδησή του, ώστε να υποκύψει εντελώς. Κι έτσι ηττημένος, να είναι ο νεκρός που δεν αντιδρά σε ό,τι οι τρομοκράτες και οι βιαστές της χώρας σχεδιάζουν.
Δεν με πείθει η «συγκυρία» της «ανακάλυψης» μιας σφαίρας στο πρωθυπουργικό γραφείο, στον πιο καλά – κατά τα φαινόμενα- φρουρούμενο χώρο της Ελλάδας, χωρίς ουδείς να καταλάβει το παραμικρό, το ίδιο πρωινό που αποφασιζόταν η συνέχεια του ξεπουλήματος. Την ίδια μέρα καταλυόταν και τυπικά η έννοια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με την ανάθεση σ’ υπουργό της ευθύνης και του ρόλου του κοινοβουλίου (!), την ίδια ημέρα που ξεπουλιόταν ακόμη και το τελευταίο ίχνος κρατικής περιουσίας - ακόμη και των πιο κρίσιμων στοιχείων της- καθώς και της εθνικής ανεξαρτησίας, την ίδια μέρα που ψηφιζόταν με συνοπτικές διαδικασίες το νέο, ακόμη πιο βάρβαρο, φορολογικό κι έμπαιναν οι νέες αυξήσεις στη ΔΕΗ. Μου μοιάζει όλο αυτό μια νέα επιχείρηση κατατρομοκράτησης και αποπροσανατολισμού. Γιατί την ίδια μέρα που όλα αυτά γίνονταν, τα κανάλια συζητούσαν για τη «σφαίρα» και την «τρομοκρατία της άγνωστης σφαίρας»!
