1.
Τους τελευταίους δεκαεπτά μήνες η Ελλάδα δίνει μια δύσκολη και
αμφίρροπη μάχη. Μετά την αποκάλυψη του δημοσιονομικού εκτροχιασμού που
επέφερε η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κλήθηκε
να ανακόψει τον κατήφορο. Ο Πρωθυπουργός, υπερασπίστηκε την τιμή και το
μέλλον της χώρας σε όλο τον κόσμο, με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και
επιμονή. Το Μνημόνιο με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, αν και με βαρύ
τίμημα, έδωσε στην Ελλάδα την επείγουσα χρηματοδότηση και τον ελάχιστο
χρόνο που είχε ανάγκη για να αποτρέψει την άμεση χρεοκοπία και την
συνακόλουθη καταστροφή της οικονομίας και της ίδιας της κοινωνίας μας.
2.
Σε αυτή την πρώτη περίοδο, το κόστος της διάσωσης εκ των πραγμάτων
βάρυνε εκείνους που έχουν τη μικρότερη ευθύνη για την κρίση: τους
εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τη μεσαία τάξη. Οι θυσίες του
ελληνικού λαού είναι μεγάλες. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η ευθύνη μας αυτές
οι θυσίες να πιάσουν τόπο και να έχουν χειροπιαστό αντίκρισμα, όχι μόνο
στη δημοσιονομική εξυγίανση αλλά και στο επίπεδο διαβίωσης που η χώρα
μπορεί να προσφέρει στους πολίτες της.
3. Η κρίση μας
έφερε επίσης αντιμέτωπους με την παθογένεια και τις στρεβλώσεις που από
δεκαετίες ταλανίζουν τη χώρα και εμποδίζουν την ελληνική οικονομία να
γίνει ανταγωνιστική σε μια τροχιά αειφόρου ανάπτυξης : Το πελατειακό
κράτος, η γραφειοκρατία, η προσοδοθηρία, η σπατάλη, η διαφθορά, η
ανισότητα, αποτελούν μόνιμη τροχοπέδη στην πρόοδο. Το ΠΑΣΟΚ, παρά τη
μεγάλη συμβολή του στην ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας τις
τελευταίες δεκαετίες, έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Τώρα όμως έχει
το καθήκον να βάλει οριστικά τέλος σε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα,
με την εφαρμογή ενός μεγάλου, προοδευτικού και ριζοσπαστικού
μεταρρυθμιστικού σχεδίου για την καθολική ανασυγκρότηση της πατρίδας
μας.
