Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΜΟΥΝΤΙΑΛ



Κώστας Γ. Μαμέλης
kmamelis@yahoo.gr
Μέρες Μουντιάλ, καλά περνάμε, χορτάσαμε μπάλα (πίτσες, μπύρες, ντελιβεράδες), το σύστημα καλά μας κρατεί καθηλωμένους σε πολυθρόνες.
Αλλά πίσω από το κλάμα και το «γλυκό» σουτ του Χάμες, τον τσαμπουκά και την εκτίναξη του Κρούλ, τον άτυχο Νειμάρ με το σλάλομ-ποίημα και την επινόηση -μοιρογνωμόνιο του Μέσι, εξακολουθεί ο διχασμός εγχώριας και διεθνούς διανόησης για το ρόλο του ποδοσφαίρου.
Ανάμεσα στον αιρετικό Παζολίνι που γνωμάτευε πως «Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μια απόδραση. Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο» και το Μανόλη Αναγνωστάκη να αναρωτιέται για «την έμπνευση, τη γοητεία του απρόοπτου, τον αυθορμητισμό που γίνεται σοφία και τη σοφία που φαντάζει σαν αυθορμητισμός, το ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο τέχνης, όπως μας απέδειξαν και μας το δίδαξαν οι νέοι Νιζίνσκι της δεκαετίας του 70;»

Υπάρχει η «κλασσική» θεώρηση πως το ποδόσφαιρο είναι «όπιο του λαού» εργαλείο της κυρίαρχης ιδεολογίας, παρακάμπτοντας τόσο την ταξική προέλευση των μεγάλων μπαλαδόρων, όσο και την «ψυχή» του αθλήματος, που γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του πλανήτη.

Ακόμη και σήμερα το βλέπεις, η θεά-μπάλα κυλάει στα πεζοδρόμια και στις πυλωτές, με τους γαβριάδες να ονομάζονται Σωκράτης ή Κάρα.

Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης οι πολυεθνικές «αγόρασαν» το ποδόσφαιρο, το μετέτρεψαν σε εμπορευματοποιημένη εικόνα, εισπράττουν αμύθητα ποσά.

Μόλις ένα (από τα εκατομμύρια) πιτσιρίκια θα ξεχωρίσει o σκάουτερ, θα λέγεται Ρονάλντο, «εμπόρευμα» κι αυτός, «λεγεωνάριος» της Ρεάλ.

Το άθλημα των μαζών, των φτωχοδιάβολων, καθίσταται χρηματοπιστωτικό προϊόν, ο παιχταράς κεφάλαιο. Το χρήμα δεν «παίζει» για τη φανέλα!

Κι ανάμεσα στη μπάλα και τη μέθεξή της, την μετάλλαξη της χορογραφίας των σωμάτων σε τυποποιημένο θέαμα, αναρωτιέμαι, η ψυχή του ποδοσφαίρου αλλάζει ιδιοκτησία;

Δεν υπάρχουν σχόλια: