Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: ΣΑΝ...ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ



Λιγα λογια για τον νικολα

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.
Ατένιζε το πέλαγο και σκεφτόταν ώρες ατελείωτες καθώς είχε στην αγκαλιά του τη μικρή Μαγιού σιγονανουρίζοντάς την. Η Ινές τον κοίταζε στα μάτια επίμονα σα να εκλιπαρούσε για ένα του βλέμμα, ώσπου αυτός της έκανε τη χάρη απευθύνοντας της παράλληλα ένα ερώτημα, όπως φάνηκε εκ των υστέρων αναπάντητο «Πώς να βολευτούμε γλυκιά μου σε ένα καναπέ στη μέση του ωκεανού;» 

Παράξενος άνθρωπος, αλλά σαγηνευτικός όταν εκφράζεται φωναχτά ή και με τη σιωπή του, άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις, αντιθέσεις ωστόσο που σε γοητεύουν τραβώντας σε κοντά του, ώστε να θες να τον γνωρίσεις καλύτερα και ίσως -που ξέρεις- να πορευτείς μαζί του. Άλλωστε ο NISOS πάντα πορεύεται με φίλους και «φίλοι είναι αυτοί που μαζί κοιτάνε στο ίδιο σημείο τον ορίζοντα και πηγαίνουν σκουντουφλώντας προς τα εκεί χαρούμενοι». 

Ξάφνου η αγαπημένη του Ινές τού ψιθυρίζει στο αυτί σκόρπιους στίχους από ένα αγαπημένο τους τραγούδι -και θαρρείς- και τον αφύπνισε δίνοντας μας επιτέλους λίγη σημασία, σπάζοντας παράλληλα αυτόν τον περίεργο όρκο της σιωπής των τελευταίων ωρών.

«Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να κάθεσαι αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο, κρατώντας το χέρι της αγαπημένης σου και ακούγοντας τον ήχο από τα κύματα και τις παράξενες βουές που έρχονται από τη θάλασσα. Χωρίς να θέλω να φανώ ρομαντικός στο ελάχιστο, αυτό είναι μια στιγμή ευτυχίας.


Ξέρεις από μικρό παιδί διακατέχομαι από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαράδεισου, αντιστεκόμενος πάντα στον υπερκαταναλωτισμό που μας επιβάλλεται, υπερασπιζόμενος πάντα τους ταπεινούς και καταφρονεμένους, όλους εκείνους που «συμβιβάζονται με τα αναγκαία». 

Δεν ξέρω αν αυτοί διαθέτουν απόθεμα ευτυχισμένων στιγμών, πάντως οι άλλοι, οι εγωπαθείς νάρκισσοι με τα πολλά λεφτά και τα ακριβά γούστα που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, σίγουρα δυστυχούν στα εσώτατα μέρη της ανθρώπινής τους συνείδησης. Η φράση του Χένρι Μίλερ, «Δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα “μαι με το Θεό», με σημάδεψε από έφηβο και με ανάγκασε να μην ιδιωτεύω, όσο επώδυνο κι αν είναι πολλές φορές».

Όση διάρκεια μιλούσε, δε σταμάτησε να κρατάει την αγαπημένη του από το χέρι κι εγώ με τη σειρά μου μπήκα στον πειρασμό να κάνω μια αφελέστατη ερώτηση για τη σημασία που έχει η Ινές στη ζωή του. Σοβαρή απάντηση δεν περίμενα, όμως κάτι μέσα μου με έτρωγε να τον ρωτήσω εδώ και καιρό, για άλλη μια φορά λοιπόν εξεπλάγην από την αντιμετώπισή του.

«Ο άντρας που διεγείρει τη δημιουργικότητά σου είναι ο φίλος. Η γυναίκα που διεγείρει τη δημιουργικότητά σου είναι ο έρωτας. Ή μήπως όλα είναι έρωτας ή τουλάχιστον ερωτισμός, άντε βγάλε άκρη. Πορευόμαστε μαζί με την Ινές, γιατί έχουμε συνάψει ένα άγραφο συμβόλαιο με βάση ένα τραγούδι, το οποίο λέει: Περπάτα ανάλαφρα στον πόνο πλάι μου για να περπατάς την πτώση σου να εξυψώνω, τα σφάλματά μου ν΄αγαπάς».

Σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων στην παραλία, μείναμε οι τέσσερις μας ως παρέα και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, που έκανε πως κοιμόταν, μάλλον γιατί ήθελε να μας διώξει. Δεν τον αδικώ, γιατί η ώρα είναι περασμένες δύο κι εμείς παίρνουμε το δρόμο του φευγιού από αυτό το εκπληκτικό, πλην όμως αναξιοποίητο μέρος της δυτικής ακτής της Αιτωλοακαρνανίας, που ονομάζεται Μύτικας.

Υγιαίνετε



Το αναδημοσιεύω από http://agriniovoice.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: