Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

ΕΘΝΙΚΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ


 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΣΩΚΟ

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.

Όταν παλεύει μέσα σου το «θέλω» και το «πρέπει» είναι σα να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τη Σκύλλα και με τη Χάρυβδη μαζί. Μέσα του έχει καταλήξει ότι δεν υπάρχει «δε μπορώ» αλλά άραγε να υπάρχει αυτό το «πρέπει»;

Να υπάρχει η κάθε διαταγή που αποτρέπει τον άνθρωπο από την ελεύθερη βούληση ή ελευθερία είναι να κάνεις ότι θέλεις όπως το θέλεις και να μη δίνεις λογαριασμό σε κανέναν; 
Ωραίο ακούγεται το να μη δίνεις λογαριασμό αλλά όταν είσαι μόνος σου, γιατί όταν έχεις σύζυγο, παιδιά, υποχρεώσεις τότε κάπως συμβιβάζεσαι αλλιώς τρέξε στα απέραντα λιβάδια των στοχασμών σου μονάχος. 

Μονάχος δίχως τίποτα και κανέναν να σε περιμένει, να σε καρτεράει, να σε νοσταλγεί αλλά μη ζητάς μετά τα ρέστα για μια ζωή που δεν έζησες, επιλογή σου στο κάτω κάτω ήταν. Αυτά και πολλά άλλα σκεφτόμουν εκείνο το βράδυ, κάνοντας διάφορες υποθέσεις για το τι μπορεί να έγινε στην Αθήνα και η αφορμή αυτήν τη φορά δεν ήταν ο NISOS αλλά η Ινές. Η μυστηριώδης αυτή γυναίκα που είναι πάντα στο πλευρό του, δε θα ήθελε και του λόγου της να βγει με τις φίλες της, να ξεσκάσει, να τα πούνε, να κάνει ότι θέλει δίχως να χρειαστεί να δώσει λογαριασμό; Το πρωί, εντούτοις, με ξάφνιασε με τη στάση της.

Ήταν δεν ήταν οχτώ το πρωί που σηκωθήκαμε να πάρουμε πρωινό στον μικρό κήπο με τα πανέμορφα λουλούδια, βάλαμε το ραδιόφωνο μήπως ακούσουμε κάποιο νέο μα οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες για το τι πραγματικά έγινε το προηγούμενο βράδυ. Από τους γείτονες στο Παγκράτι καθένας είχε τη δική του ερμηνεία. Άλλος έλεγε ότι κάποιες παρέες τσακώθηκαν άγρια λόγω του αποτελέσματος, άλλος επέμενε ότι έγιναν επεισόδια με γνωστούς-αγνώστους και κάηκαν κτήρια αλλά η Ινές με περισσή ψυχραιμία είπε τη δικιά της εκδοχή που ωστόσο μοιάζει εξαιρετικά αληθοφανής.

«Οι Έλληνες είμαστε ένας εξαιρετικά περίεργος λαός και οι Έλληνες πολιτικοί αποτελούν μια κατηγορία μόνοι τους. Πάντα ήμασταν εκόντες άκοντες υπέρ διπολικών κατ’ επίφασιν συστημάτων είτε για σοβαρά είτε για επουσιώδη ζητήματα. Δεν είναι τυχαίο που ο ελληνικός λαός είχε την ικανότητα να μετατρέπει πάντα τον κάθε πόλεμο σε εμφύλιο. Οι πολιτικοί πάντα λειτουργούσαν υπέρ της κάστας τους και έβλεπαν όποιον επιχειρηματολογούσε διαφορετικά από αυτούς ως κάτι μιαρό που παντί τρόπω πρέπει να τον πατάξουν. 


Στις πιο κρίσιμες στιγμές της χώρας ο κάθε σχηματισμός έπαιζε με το μέλλον της και την προοπτική της εξυπηρετώντας συμφέροντα της ομήγυρής του και της πελατείας του. Αυτό μεταλαμπαδεύτηκε πολύ γρήγορα και στην κοινωνία γιατί η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο από την ίδια την κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούσαν τα συστήματα γενιάς που σε πολλές γενιές οι πολιτικοί αντί να είναι υπηρέτες και θεμελιωτές της κοινωνίας και της συνοχής της, υπήρξαν μεταπράτες και ενδιάμεσοι άλλων, πιο τρανών από αυτούς. 

Πιστεύω δεν το θέλουν, θεωρώ ότι έτσι πρέπει γιατί τους βολεύει. Δημιούργησαν πελατειακές σχέσεις και έπαψαν να βλέπουν το κάθε μέλος της κοινωνίας ως πολίτη αλλά ως ιθαγενή που τον κοροϊδεύουν με καθρέφτες. Εχτές λοιπόν τελείωσε ένα σύστημα γενιάς αλλά νομίζω όχι αναίμακτα, άλλωστε όπως έλεγε κι ένας Γάλλος διπλωμάτης κανένας αποχαιρετισμός στον κόσμο δεν είναι τόσο βαρύς από τον αποχαιρετισμό της δύναμης της εξουσίας».

Την άκουγα εντυπωσιασμένος για τον πνευματικό της πλούτο άσχετα αν διαφωνούσα σε πολλά μαζί της. Τρανή εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο NISOS δεν τη διέκοψε πουθενά και στο τέλος αγαλλιάζοντάς την συμφώνησε σε όλα όσα είπε. Τα ερωτήματα που με ταλάνιζαν και με άφησαν άυπνο εξαλείφθηκαν μονομιάς όταν γύρισε η γυναίκα στο πλευρό του και του ψιθύρισε «Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις, κάποτε»…

Υγιαίνετε








Το ανάρτησα από http://agriniovoice.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: