Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: ΈΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΡΚΕΙ

  

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΣΩΚΟ

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.

Η διαπαιδαγώγηση της Μαγιού γίνεται με επιμέλεια και φροντίδα τόσο από την Ινές όσο και από το NISOS, ο οποίος βλέπει στο κορίτσι κάποιες πτυχές του εαυτού του όταν ήταν παιδί. 



Τότε στις εποχές της ανεμελιάς, που η μοναδική του έγνοια ήταν να τελειώσει γρήγορα το σχολείο και να τρέξει στη διπλανή αλάνα να παίξει μπάλα, άντε και αν ήταν κάποιος πιο ξεβγαλμένος να σφύραγε σε κανένα περαστικό κορίτσι στο δρόμο, μα μέχρι εκεί. Στο Αγρίνιο, όπου και μεγάλωσε, υπήρχαν πολλές αλάνες, χαμόσπιτα και άπλα πολύ άπλα, σε αντίθεση με σήμερα που στις πόλεις ασφυκτιάς. Το άτακτο πλήθος των πολυκατοικιών μαζί με τους όγκους τσιμέντου και την ταυτόχρονη έλλειψη πρασίνου κάνουν τη σύγκριση τουλάχιστον μάταιη. 

Αυτά σκέφτεται και αναπολεί καθήμενος στην παλιά σιδερένια καρέκλα στον μικρό και επιμελημένο -χάρη στην αγαπημένη του κήπο-, ξεφυλλίζοντας παράλληλα νευρικά τις «μυθοπλασίες» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, οποίος παρέα με τον Πούσκιν και τον Ρίλκε αποτελούν τους «τρεις δασκάλους» του όπως συνηθίζει να λέει. Η Ινές του δίνει ένα φιλί στο μέτωπο να τον ηρεμήσει, χωρίς να το σκεφτεί διόλου, γιατί βλέπει πως ο καλός της βασανίζεται από κάτι. 

Αυτό το κάτι όμως δεν περιγράφεται με λέξεις, αυτό το κάτι είναι χαρά, είναι θλίψη, είναι ανάμνηση, είναι ελπίδα, είναι φόβος, είναι μελαγχολία μα πάνω απ΄όλα είναι αγάπη, αγάπη υπέρμετρη για τις δυο γυναίκες της ζωής του. Για το φύλακα-άγγελό του όπως αποκαλεί την Ινές και για το κορίτσι που πριν γεννηθεί έκανε σχέδια πως και που θα την σπουδάσει ακόμα. Στις σπουδές των παιδιών τους οι γονείς βγάζουν τα απωθημένα τους, δικαίως ή αδίκως, έτσι κι αυτός δεν πρωτοτυπεί –τουλάχιστον στη θεωρία. Χαμογελώντας για πρώτη φορά εκείνο το σούρουπο, μας λέει.

«Το όνειρό μου πάντα ήταν να γίνω λαογράφος. Αυτό ήθελα να σπουδάσω και αυτό ήταν το μεράκι μου αλλά στο σχολείο ήμουν επιμελημένα ατημέλητος μαθητής. Ήταν και η ηλικία, στην οποία τα μη των γονιών μεταφράζονται σαν πρέπει από τα παιδιά και τούμπαλιν, κάτι λίγο και ο πατέρας που έβλεπε στο γιο του έναν σπουδαίο δικηγόρο ή οικονομολόγο, πολύ περισσότερο οι δικές μου ιδεοληψίες και χάθηκε αυτή η σχολή. Θα μου άρεσε, δε λέω, η Μαγιού να ακολουθήσει αυτό που δεν μπορούσα εγώ αν και θα μου άρεσε αλλά δε μου αρέσει να επιβάλλω. 


Γενικά δεν είναι ωραίο ούτε το επιβάλλεται αλλά ούτε και το απαγορεύεται έστω κι αν πρόκειται για το ίδιο σου το παιδί, έστω κι αν ξέρεις ότι αυτό που θα κάνει θα είναι λάθος. Έχω καταλάβει ότι ο καλύτερος τρόπος να δίνεις συμβουλές στα παιδιά σου είναι να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που θέλουν και μετά να τα συμβουλέψεις να το κάνουν».

Ακούγοντας όλα αυτά η Ινές χαμογέλασε ζωηρά και ευθύς αποκαλύφθηκαν δύο λακάκια στα μάγουλά της. Τα λακάκια που ερωτεύτηκε ο NISOS από την πρώτη μέρα, που την είδε στην πλατεία του ορεινού χωριού. 


Ήταν τότε, την πρώτη ημέρα γνωριμίας τους, που της είπε «μη ξεχνάς να μου χαμογελάς» και αμέσως έγιναν τα μάγουλά της κατακόκκινα. Πιθανώς από ντροπή, πιθανώς από το όμορφο άκουσμα της φράσης αυτής, πιθανώς επειδή σε αυτόν το νεαρό έβλεπε τον άντρα της ζωής της. 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα τα κατοπινά χρόνια που πέρασαν δεν ξέχασε ένα πράγμα, να του χαμογελάει…

Υγιαίνετε.




Το ανάρτησα από http://agriniovoice.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: