Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

ΚΡΙΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ: ΠΩΣ ΤΟ ΕΙΧΕΣ ΠΕΙ ΘΥΜΑΣΑΙ; "ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΤΕΜΑΧΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΤΙΜΑΡΙΑ"


Πως το είχες πει, θυμάσαι;


«Δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται,δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια».


Σου ήταν - μας ήταν - αδιανόητο.
Πίστευες πως τα παθήματα είχαν γίνει μαθήματα.



Πως αυτοί που βρέθηκαν δίπλα σου, θα στέκονταν δίπλα στην παρακαταθήκη σου, φύλακες.


Αυτές τις τελευταίες ημέρες, πολλές φορές θυμήθηκα αυτή τη φράση.


Πολλές φορές, καθώς βλέπω αυτό το αδιανόητο κατάντημα, αυτή την ασύγκριτη ντροπή.


Στις δικές μας Θερμοπύλες, ο Εφιάλτης ήρθε ως Βασιλιάς.


Και αυτούς που «πέρασαν», τους νομίζαμε για «συντρόφους».


Γιατί όταν «έπεσε» ο δικός μας Λεωνίδας, εμείς πάψαμε να σκεφτόμαστε.


Γέλασα μέσα μου πριν από λίγες ημέρες με κάποιον που με κάλεσε να ...θυμηθώ ποιόν στήριξα το΄96.


Τι να θυμηθώ;


Εκείνες τις ώρες, εγώ και η γενιά μου στεκόμασταν αποσβολωμένοι δίπλα σου.


Τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες άϋπνοι, νηστικοί, δακρυσμένοι, όρθιοι σε τετράδες γύρω σου.


Εκεί που ήταν η καρδιά μας, εκεί και το μυαλό μας.


Κι΄εκεί έμειναν.



Τα σκέφτομαι καθώς βλέπω το τέλος.


Καθώς διαβάζω μέσα από τις λέξεις της οργής και της ειρωνείας τη βαθιά πίκρα μιας γενιάς - της γενιάς μου - που την τσαλάκωσαν αλήτες, αγύρτες και δειλοί.


Ξεκινάω κι΄εγώ πολλές φορές και σταματάω.


Δεν μπορώ.


Δεν μπορώ να σβήσω αυτά που αγάπησα,από τα «μεγάλα» μέχρι τα «μικρά», τις φιλίες, τον έρωτα, το μεθύσι της χαράς που έζησα σε αυτό το σπίτι.


Δεν μπορώ να σβήσω στην περιφρόνηση το αίμα και τα δάκρυα τόσων και τόσων πριν από μένα.


Δεν αξίζει αυτό το τέλος σε αυτό το περήφανο κεφάλαιο της Ιστορίας μας,της δικιάς μας Ιστορίας.


Κι΄όμως,δυστυχώς, αυτό είναι το τέλος.


Σε σκέφτομαι περισσότερο τώρα,όπως κι΄εκείνους τους 149 που ξεκίνησαν μαζί σου μια μέρα του Σεπτέμβρη.


Ανάμεσά τους κι΄ο πατέρας μου.


Σας σκέφτομαι νέους,ατρόμητους και στιβαρούς, με το βλέμμα καρφωμένο στην Ελλάδα, με την ψυχή δοσμένη στην Ελλάδα.


Αν μπορείτε να δείτε σήμερα, μη βλέπετε.


Κάντε ότι κι΄εγώ, ότι κι΄εμείς.


Γυρίστε το βλέμμα σας αλλού.


Αυτό που βλέπετε,δεν είναι το σπίτι που χτίσατε για εμάς.


Εκείνο το σπίτι έπαψε να είναι δικό μας κοντά στα μεσάνυχτα της 23ης Ιουνίου 1996.


Τώρα εμείς που καταλάβαμε και ξέρουμε, έχουμε πια την ευθύνη να χτίσουμε ξανά.


Το ανάρτησα από το χρονολόγιο του Κρίτωνα Βασιλικόπουλου, του πιο αγαπημένου συντρόφου μου στο ΠΑΣΟΚ, από το facebook

Δεν υπάρχουν σχόλια: