Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΣ: "ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ" Ή "ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ" ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ;

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΣ
Στην διάζευξη του τίτλου, μια πρώτη απάντηση: Το χειρότερο Συνδικάτο είναι αυτό που δεν υπήρξε ποτέ.

Σήμερα αμφισβητείται η αξία και η αποτελεσματικότητα του Συνδικαλισμού. Αρκετοί αντιμετωπίζουν με καχυποψία το ρόλο των συνδικαλιστών.
Πριν από την κρίση, ο φρενήρης ρυθμός: παγκοσμιοποίησης, νέων τεχνολογιών, εισαγωγής ευρώ, Ολυμπιακοί Αγώνες κ.ο.κ. έθεταν διαφορετικά αλλά εξίσου πιεστικά ζητήματα, σχετικά με το ρόλο ή την αναγκαιότητα ύπαρξης του συνδικαλισμού. Ας αναλογιστούμε την κλίμακα των “νεωτερισμών” πριν από 16 χρόνια: Ίντερνετ, Facebook, έξυπνα τηλέφωνα, YouTube, κοινωνικά δίκτυα κ.ά. συνέθεταν το καταναλωτικό και το “πολιτιστικό” πρότυπο.

Τότε ο Συνδικαλισμός αντιμετωπιζόταν ως "εμπόδιο" στην “πρόοδο” και τη νέα οικονομία (βλ. Χρηματιστήριο). Και αυτό, μόνο και μόνο επειδή "επέμενε" στην αναγκαιότητα ύπαρξης πολιτικών και θεσμικών παρεμβάσεων στη λειτουργία των αγορών και στην διαφύλαξη των «παλαιών» βεβαιοτήτων (συλλογικές συμβάσεις, μισθολόγια αρχών, ποιότητα και δικαιώματα εργασίας). Τότε θεωρήθηκε αναχρονιστικός. Ή ακόμα χειρότερα, αληθινή τροχοπέδη στην ευκαιρία "απογείωσης" της ευμάρειας.

Είναι αλήθεια, ότι εντός των τειχών των ελληνικών Συνδικάτων αλλά και του παγκόσμιου συνδικαλιστικού κινήματος, ( χαρακτηριστική περίπτωση το αμερικανικό εργατικό κίνημα) οι ιστορίες διάβρωσης, εξαρτήσεων, επιρροών, παρεμβάσεων δεν είναι άγνωστες. Πάντοτε υπήρχαν πρόσωπα επιρρεπή σε τέτοιες λογικές, που δεν έμειναν πιστά σε αρχές ,δεοντολογία και ιδεολογία, που χρησιμοποιούσαν το Συνδικαλισμό για «πάρτη τους».

Ανεξάρτητα αν είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις, οι επιπτώσεις αυτών των συμπεριφορών στη συνοχή, τη δυναμική, την αποδοχή του συνδικαλισμού είναι μεγάλες. Τόσο στη χώρα μας όσο και παγκοσμίως, αυτές οι στάσεις αμαύρωσαν περιόδους της ιστορίας του συνδικαλιστικού κινήματος.Όμως δεν κατάφεραν να ματαιώσουν τους αγώνες του.

Όπως και να έχει, ο προσωπο-κεντρικός , μικροκομματικός, μικρο-συντεχνιακός συνδικαλισμός, δηλαδή ο αναχρονιστικός πάντα θα συνυπάρχει με τον άλλο. Εκείνον που θα λειτουργεί με αλληλεγγύη, συνεργασία, κοινωνική ενότητα με στόχο την άμβλυνση των ανισοτήτων και αγωνίζεται για την κυριαρχία των κοινωνιών επί των αγορών.

Με αυτό το δεδομένο, το ζητούμενο είναι: αν τα Συνδικάτα συνδέουν την πορεία τους με την "ιδεολογία" του δημοσίου-κοινωνικού συμφέροντος. Αν, ξεπερνώντας τα πολλά και σοβαρά χτυπήματα που έχουν δεχτεί, ανανεώνουν με δύναμη και ισχύ τον ρόλο τους για έξοδο από την κρίση.

Η ίδια η κρίση έχει αναδείξει την αναγκαιότητα ενός σοβαρού Συνδικαλισμού: με κεντρικό πολιτικό –όχι κομματικό- αυτόνομο λόγο και δράση. Η ανάγκη για δημιουργία και λειτουργία σύγχρονων Συνδικάτων, πραγματικών εργατικών – λαϊκών – εθνικών θεσμών, θα γίνεται εντονότερη όσο η κρίση είναι παρούσα.

Γι αυτό, πρέπει να τελειώνουμε με τον αόριστο πληθυντικό, με την ισοπέδωση και την απαξίωση. Πρέπει να μιλήσουμε επί της ουσίας.

Το «καλό» και το «κακό», το «σύγχρονο» και το «αναχρονιστικό», το «παλαιό» και το «νέο» πάντα συνυπάρχουν, όπως και κανένας νόμος δεν πρόκειται να μας γλιτώσει από τον κακό πολιτικό ή συνδικαλιστή. Ποιό και τι θα κυριαρχεί, εξαρτάται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τους πολίτες, την κοινωνία, το λαό, δηλαδή αυτούς που επιλέγουν πολιτικές και πολιτικούς. Αυτοί πρέπει να γίνουν δρώντες, να πάψουν να είναι θεατές στην εξέδρα και να θυμούνται ότι κανείς εργαζόμενος και απλός άνθρωπος δεν πρόκειται να κερδίσει όταν χάνει ο διπλανός του!

Η Δημοκρατία, η πολιτική που βασίζεται σε αρχές και αξίες και ο αξιόμαχος συνδικαλισμός συνθέτουν τον πιο σύντομο, τον πιο ασφαλή, τον πιο φωτεινό δρόμο για την έξοδο από την κρίση!

Δεν υπάρχουν σχόλια: