ΌΤΑΝ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ ΚΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΗΣΕ

To υπόμνημα της Επιτροπείας των Ποντίων στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, όπου οι Πόντιοι ζητούσαν να πολεμήσουν κι εκείνος του αγνόησε.

"Έχουμε στρατό 20.000 ανδρών για να χτυπήσουμε τον Κεμάλ», γράφουν σε υπόμνημα τον Ιανουάριο του 1920, με τις πρώτες μάχες στη Μικρά Ασία"

Του Τάσου Κοντοπαννίδη (Real News)

1922 και ενώ ολοκληρωνόταν η καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ο στρατός επέστρεφε στη βάση του, οι Τούρκοι κυνηγούσαν και σκότωναν τους Έλληνες και οι φωτιές έζωναν τα σπίτια τους στη Σμύρνη (κάποιοι ιστορικοί αναθεωρητές τους θέλουν να «συνωστίζονται» στα πλοία για να έρθουν στην Ελλάδα... Προφανώς για διακοπές...).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ: Η "ΕΛΙΑ" ΩΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΕ...ΠΕΡΑΝ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...ΣΥΝΕΠΩΣ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΛΟΓΟ ΎΠΑΡΞΗΣ

Σημεία ομιλίας Απόστολου Κακλαμάνη στην Κ.Π.Ε. του ΠΑΣΟΚ το Σάββατο 
12-7- 2014
Η Ελιά, ως εκλογικός και μόνο συνασπισμός, δεν ενθουσίασε τόσο την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, ούτε συνένωσε στις εκλογές υπαρκτές και σοβαρές πολιτικές δυνάμεις, πέραν ορισμένων κινήσεων που ανήκουν ή έχουν προέλθει από το ΠΑΣΟΚ, χωρίς ειδικό βάρος στην κοινωνία. Συνεπώς δεν έχει λόγο ύπαρξης.

ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ «ΟΥΔΕΙΣ ΕΣΤΗΛΙΤΕΥΣΕΝ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ». Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 77 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Γράφει ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ
Οι μεγάλοι διχάζουν και μετά το θάνατό τους. Όπως είχε γράψει κι ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος «ο α’ ή ο β’ πολλάκις εξεθειάσθη και πολλάκις κατεκριμνίσθη εις τα σκοτεινά της ιστορίας τάρταρα. Αλάνθαστον τούτο κριτήριο ότι δεν ήτο κοινός άνθρωπος. Διότι εγκώμια μεν εγράφησαν περί μετρίων, αλλ’ ουδείς πεισματωδώς επροπηλάκισε τους τοιούτους, ουδ’ εστηλίτευσεν αυτούς μετά θάνατον».
 Με τα λόγια αυτά κατά νου αναγιγνώσκεται η ακόλουθη «νεκρολογία» του ανδρός, στο «Ελληνικό Μέλλον» του Νικολάου Π. Ευστρατίου (εφημερίδα- προμετωπίδα του Λαϊκού Κόμματος) την επομένη του «μοιραίου»:
«Ουδέποτε θάνατος πολιτικού ανεκούφισεν ένα λαόν τόσον πολύ όσον ανεκούφισε τον ελληνικόν λαόν ο θάνατος του Βενιζέλου. Ως μαύρον νέφος, εγκυμονούσε θυέλλας και
καταστροφάς, εσκίαζεν η προσωπικότης του τον ελληνικόν πολιτικόν ορίζοντα. Ήτο ένας διαρκής κίνδυνος. Ένας ακαθόριστος τρόμος κατείχε τας τάξεις των Ελλήνων πολιτών και υπήρχον πολλοί, οι οποίοι συνεκλονίζοντο εκ πάθους και μίσους κατά του ανθρώπου, ο οποίος δεν υπάρχει πλέον εις την ζωήν,