ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ: Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΜΕ ΔΙΧΤΥ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ

Δεν είναι λίγοι αυτοί που διαπιστώνουν ότι έγινε …μια "περίεργη διαχείριση της είδησης" ότι η κυρία Τσαγκρη καταψήφισε άρθρο που άνοιγε τον δρόμο της ιδιωτικοιποιησης του νερού(ΕΥΔΑΠ).

Το αυτονοητο ηταν οτι:

Σε μια "κανονική δημοκρατία" ο βουλευτής έχει ευθύνη και υποχρέωση να διατυπώνει με παρρησία τη γνώμη του για την ψήφο του και γι αυτό να κρίνεται...από τους πολίτες, το κόμμα του και τους πολιτικούς αντιπάλους!

Και πραγματι..

Η κυρία βουλευτής δεν κρύφτηκε, κινήθηκε στα δημοκρατικά όρια, έδωσε την εξήγηση της, δηλαδη:

• γιατί πιστεύει ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθο,

ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ: ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

του Χάρη Τσιόκα

Το "σκοτάδι" που επιβλήθηκε στα δημόσια μεσα ενημέρωσης δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά μια από τις κορυφώσεις ενός εγχειρήματος, που δείχνει ότι το περιεχόμενο της μεταρρύθμισης δεν είναι το ίδιο ανάμεσα στην νεοφιλελεύθερη εκδοχή και τη αριστερή προοδευτική !
Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι το δικό τους "σχέδιο εξόδου" ειναι ευκαιρία ελέγχου της οικονομικής κοινωνικής και πολιτικής ζωης της χώρας απο τις δυνάμεις της αχαλίνωτης χρηματηστηριακής και κερδοσκοπικής αγοράς !
Η επίκληση της "πολιτικής σταθερότητας" δεν αφορά τους πολλούς, αλλά το περιβάλλον, που πρέπει να υπάρχει για τους λίγους, προκειμένου να ανακατανείμουν με ασφάλεια μερίδια αγοράς και πλούτου.

ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ:«Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΟΥ "ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ"»

                         Του Χάρη Τσιόκα
 
Οι " λίστες" και όχι μόνο η " λίστα" αποτελούν ένα υπαρκτό γεγονός με ευρύτερο οικονομικό, πολιτικό, και κοινωνικό αντίκρισμα! Ένα γεγονός που απαιτεί μεν, την εξερεύνηση της εξιστόρησης γεγονότων προκειμένου να υπάρξει ουσιαστική αξιολόγηση εμπλοκών και απόδοση ευθυνών στα πρόσωπα, αλλά δεν κλείνει σε αυτό!

Το ερώτημα λοιπόν είναι:
Κατά πόσο στη σημερινή "επικοινωνιακή Δημοκρατία", η ουσία, τα περιεχόμενα, και τα προσδοκώμενα του έλεγχου, δεν έχουν μεταλλαχτεί σε μια λασπομαχία ιδιοτελειών και μικροκομματικών αντιπαραθέσεων;

Τέτοιες, που συσκοτίζουν, όχι μονό τα αίτια, τις ευθύνες των προσώπων αλλά το χειρότερο, αποτρέπουν μια αναγκαία και ωφέλιμη αντιπαράθεση προγραμμάτων, που όφειλαν να τολμήσουν τα κόμματα!

Είναι φανερό, ότι αξιοποιώντας την "Επικοινωνιακή Δημοκρατία" ορισμένες ηγεσίες έχουν επιλέξει μέσα από την τυφλή αντιπαράθεση, τη συνταγή του "αποδιοπομπαίου τράγου". Θέλουν να αποφύγουν συζητήσεις, που θα καταλήγουν σε αλλαγές που ανακατανέμουν!