ΤΟ ΑΝ ΤΟΥ ΚΙΠΛΙΝΓΚ ΚΑΙ Η "ΠΑΡΩΔΙΑ" ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Το πρωτοδιάβασα στο δημοτικό. Λίγο με αφορούσε. Το διάβασα στο λύκειο. Με ενέπνευσε. Προσπάθησα και κατάφερα να αποστηθίσω μερικούς στίχους. Πάλι όμως δεν πίστευα ότι με πολυ... αφορά. Ξανάπεσε στα χέρια μου πρόσφατα εδώ στη Φυλακή που είμαι… 52 χρονών πια. Δεν προσπάθησα καν να αποστηθίσω τους υπόλοιπους στίχους. Δεν θα μπορούσα… άλλωστε, αλλά συνειδητοποίησα πόσο με αφορά. Και πιότερο πόσο με αφορούσε. Ποιός δεν αναγνωρίζει κομμάτια της ζωής του σε κάποιους στίχους αυτού του υπέροχου ποιήματος:
 

"Αν να κρατάς καλά μπορείς
το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ
της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς
τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος
δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς
να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.