ΆΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΒΑΘΙΑ ΜΟΥ ΔΟΞΑΣΑ

Γιατί βαθιά μου δόξασα
 
Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

«ἸΦΙΓΕΝΕΙΑ ἘΝ ΤΑΥΡΟΙΣ»: ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΥΡΥΠΙΔΗ

Ἰφιγένεια
Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν
θοαῖσιν ἵπποις Οἰνομάου γαμεῖ κόρην,
ἐξ ἧς Ἀτρεὺς ἔβλαστεν· Ἀτρέως δὲ παῖς
Μενέλαος Ἀγαμέμνων τε· τοῦ δ᾽ ἔφυν ἐγώ
τῆς Τυνδαρείας θυγατρὸς Ἰφιγένεια παῖς, 5
ἣν ἀμφὶ δίναις ἃς θάμ᾽ Εὔριπος πυκναῖς
αὔραις ἑλίσσων κυανέαν ἅλα στρέφει,
ἔσφαξεν Ἑλένης οὕνεχ᾽, ὡς δοκεῖ, πατὴρ
Ἀρτέμιδι κλειναῖς ἐν πτυχαῖσιν Αὐλίδος.

ΤΟ ΑΝ ΤΟΥ ΚΙΠΛΙΝΓΚ ΚΑΙ Η "ΠΑΡΩΔΙΑ" ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Το πρωτοδιάβασα στο δημοτικό. Λίγο με αφορούσε. Το διάβασα στο λύκειο. Με ενέπνευσε. Προσπάθησα και κατάφερα να αποστηθίσω μερικούς στίχους. Πάλι όμως δεν πίστευα ότι με πολυ... αφορά. Ξανάπεσε στα χέρια μου πρόσφατα εδώ στη Φυλακή που είμαι… 52 χρονών πια. Δεν προσπάθησα καν να αποστηθίσω τους υπόλοιπους στίχους. Δεν θα μπορούσα… άλλωστε, αλλά συνειδητοποίησα πόσο με αφορά. Και πιότερο πόσο με αφορούσε. Ποιός δεν αναγνωρίζει κομμάτια της ζωής του σε κάποιους στίχους αυτού του υπέροχου ποιήματος:
 

"Αν να κρατάς καλά μπορείς
το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ
της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς
τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος
δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς
να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.

ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ-ARTHUR RIMBAUD: «ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ»

Ξεπούλημα

Πουλιέται το καθετί που (...) ούτε η αρετή ούτε το έγκλημα γευτήκαν, το καθετί που αγνοεί ο καταραμένος έρωτας και η κολασμένη τιμιότητα των όχλων. Το καθετί που ούτε ο χρόνος ούτε η επιστήμη μπορούν αναγνωρίσουν.

Πουλιούνται τα κορμιά χωρίς αξία, κάθε ράτσας, κάθε κόσμου, κάθε φύλου, κάθε καταγωγής! Τα πλούτη ξεπηδάν σε κάθε βήμα! Ξεπούλημα των διαμαντιών δίχως έλεγχο!

Πουλιέται η αναρχία για τους όχλους. Η μοναδική ικανοποίηση για τους ανώτερους ερασιτέχνες. Ο φριχτός θάνατος για τους πιστούς και τους εραστές!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: «ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»

Του Αιγαίου

1.Ο έρωτας.
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι.

Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι.

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησιά των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ενα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

2.Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας-

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: «Η ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ»

 Η τρελή ροδιά

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα
που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονοματά τους - πέστε μου
είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συνεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά
ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της
ποτέ θλιμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη
τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,
μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,
με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει
αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα
που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας
την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,
πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,
τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,
ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,
πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ...

''Γιατί φοβάσαι τόσο το χειμώνα;
Αφού σου χάρισα ένα ρούχο να σκεπάσεις την ψυχή σου,
ένα παραμύθι να νανουρίζεσαι
κι ένα χαμόγελο για να ονειρεύεσαι την Άνοιξη.''
 

Αλκυόνη Παπαδάκη "Το Τετράδιο της Αλκυόνης"

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ:«ΌΠΟΙΟΣ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΑΠΟ ΈΝΑ ΔΑΚΡΥ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ...»

" Όποιος γλυτώνει από ένα δάκρυ έναν άνθρωπο, υψώνει ένα μέτρο το μπόϊ της ανθρωπότητας..." 

 Γιάννης Ρίτσος

 

«ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ...» ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 «Τις μέρες συνήθως ονειρεύομαι ή ματαιοπονώ, αμφιβάλλω ή υποκύπτω,
αλλά όταν κατέβει η νύχτα τρέχω από κήπο σε κήπο και ακουμπώντας το αυτί μου στις φλούδες των δέντρων ακούω εκείνον 

τον Αρχαίο Λυγμό ».

«ΌΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΚΑΛΕΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ»: ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

«Μωβ λειβάδια» ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΙΑΓΚΟΣ Ελαιογραφία σε μουσαμά  50Χ60 εκατοστά

«ΌΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΚΑΛΕΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ»

Χαλίλ Γκιμπράν

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά και απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδόσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει. Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την, μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρα σου σαν το βοριά, που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου. Κι όπως ανεβαίνει ως την κορυφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου, που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο, έτσι κατεβαίνει και ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σαν δέματα σταριού σε μαζεύει κοντά της. Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει. Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου. Σε αλέθει για να σε λευκάνει. Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός. Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.