ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: «ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΆΝΘΡΩΠΟΣ»

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.

Ένας από τους αγαπημένους του Έλληνες ποιητές, που έχει μελετήσει ενδελεχώς, είναι ο Τάσος Λειβαδίτης κι αυτή του η επιλογή αποτελεί ένα σημείο μόνιμης λογομαχίας με την καλή του.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: ΕΝΑΛΛΑΓΕΣ

Το μικρόβιο της ζωγραφικής το είχε η Ινές απ’ όταν ήταν πολύ μικρή. Στο ορεινό κατάφυτο χωριό, όπου γνωρίστηκε με το NISOS είχε αυτήν την ασχολία τις περισσότερες ώρες τις ημέρας. Όταν τα κορίτσια έβγαιναν το καλοκαίρι και πήγαιναν στο λόφο του Προφήτη Ηλία και στο ποτάμι, αυτή καθόταν 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: «ΕΡΩΤΙΚΟ»

Θα'θελα να φωνάξω τ'όνομά σου, Αγάπη,
με' όλη μου την δύναμη.
Να τ' ακούσουν οι χτίστες από τις σκαλωσιές 
και να φιλιούνται με τον Ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές
και ν' ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ' ακούσει η άνοιξη
και να'ρχεται πιό γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά
για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες
να τ'ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου
και να το ξαναπούνε μ'όλες τις καμπάνες τους
να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες
χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί
κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πιά να μην πεθάνει.
Να τ' ακούσει ο χρόνος και να μην σ'αγγίξει, Αγάπη μου, ποτέ.

«ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ»: ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί του σπιτιού μας».

                                                                                ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 «ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ».

Ἤξερες νὰ δίνεσαι ἀγάπη μου...
Δινόσουνα ὁλάκερη
καὶ δὲν κράταγες γιὰ τὸν ἑαυτό σου
παρὰ μόνο τὴν ἔγνοια
ἂν ὁλάκερη ἔχεις δοθεῖ...
Ὅλα μπορούσανε νὰ γίνουνε
στὸν κόσμο ἀγάπη μου
τότε πού μου χαμογελοῦσες...
Γιατί πρὶν μπεῖς ἀκόμα στὴ ζωή μου
εἶχες πολὺ ζήσει μέσα στὰ ὄνειρά μου
ἀγαπημένη μου..
Μὰ καὶ τί νὰ πεῖ κανείς...
Ὅταν ὁ κόσμος εἶναι τόσο φωτεινὸς
καὶ τὰ μάτια σου τόσο μεγάλα...
Στὴν πιὸ μικρὴ στιγμὴ μαζί σου
ἔζησα ὅλη τη ζωή...
Θὰ ξαναβρεθοῦμε μία μέρα
καὶ τότε ὅλα τὰ βράδια
κι ὅλα τὰ τραγούδια θάναι δικά μας...
Θάθελα νὰ φωνάξω τ'ὀνομά σου,ἀγάπη,
μ' ὅλη μου τὴ δύναμη...
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποῦ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο,
καμιὰ ἐλπίδα νὰ μὴ πεθάνει...

«ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ...» ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 «Τις μέρες συνήθως ονειρεύομαι ή ματαιοπονώ, αμφιβάλλω ή υποκύπτω,
αλλά όταν κατέβει η νύχτα τρέχω από κήπο σε κήπο και ακουμπώντας το αυτί μου στις φλούδες των δέντρων ακούω εκείνον 

τον Αρχαίο Λυγμό ».