Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ: ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΘΟΥΣΑ ΉΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ, ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ, ΈΝΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΩΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ


Του Δρ. Χ. Μ. ΓΚΗΤΑΚΟΥ στο περιοδικό "ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ"


Σε σωζόμενο κατάλογο των μελών της «Θούλης» συναντώνται, τα ονόματα των Ρούντολφ Ες, Ντήτριχ Έκαρτ, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Χανς Φρανκ, Γκόττφρηντ Φέντερ, Καρλ Χάρρερ και Άντον Ντρέξλε (υπενθυμίζεται ότι ο Χίτλερ θεωρούσε τον Έκαρτ «δάσκαλο» του).

Το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς επηρεάστηκε από τις αρχές και αναζητήσεις της «Θούλης». Ο Α. Ρόζνμπεργκ, στο έργο του «Ο Μύθος του 20ού αιώνος», γράφει, ότι οι έρευνες «επιτρέπουν τον αρχαίο θρύλο της Ατλαντίδος να εξεταστεί με καινούργια ματιά. Δεν φαίνεται να είναι καθόλου αδύνατο εκεί, που σκάνε τώρα τα κύματα του Ατλαντικού, στα γιγαντιαία παγόβουνα, κάποτε να υπήρχε μια ανθούσα ήπειρος, όπου αναπτύχθηκε και μεγαλούργησε μια δημιουργική φυλή με τεράστιο πολιτισμό και η οποία έστειλε τα παιδιά της στον κόσμο, ως ταξιδιώτες και πολεμιστές.

Αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να στοιχειοθετήσουν την ατλάντια αυτή υπόθεση, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπήρξε κάποτε ένα προϊστορικό βόρειο πολιτιστικό κέντρο».

Είναι επίσης γνωστό ότι με διαταγή του Χίτλερ οργανώθηκαν επιστημονικές αποστολές στον Βόρειο Πόλο. Ακόμη σημαντικότερο είναι όμως το ότι η «Εταιρεία της Θούλης» ενέπνευσε την ίδρυση από το ναζιστικό καθεστώς ιδρυμάτων και ειδικών ομάδων αφιερωμένων στην επιστημονική μελέτη των τομέων ενδιαφέροντος της «Θούλης». Ευρύτερα γνωστή είναι ασφαλώς η «Εταιρεία των Προγόνων»(ΑHNENERDE).

Αλλά ας δούμε ακριβώς περί τίνος πρόκειται:

Στην ελληνική, ινδική και περσική παράδοση συναντάται η Χώρα των Υπερβορείων. Από εκεί ήρθε στους Δελφούς ο Απόλλων (θεός του φωτός και υψηλότερη θρησκευτική και ηθική αρχή) και εκεί επέστρεφε τους μήνες του χειμώνα.

Η αναζήτηση της Χώρας των Υπερβορείων είναι διαχρονική. Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης λόγου χάριν, θεωρείται από σύγχρονους ερευνητές (π.χ. τον Ζαν Μα-Μπίρ) ότι παρακινήθηκε στο ταξίδι του κυρίως από την προγονική ανάμνηση της αρχαίας και χαμένης γης του Βορρά. Σύμφωνα με τον Μπαλ Γκανγκαντχάρ Τίλακ οι Βεδικές θεότητες έχουν χαρακτηριστικά σαφώς πολικής καταγωγής.

Κατά την εποχή που συνετέθη το μεγάλο έπος των Ινδών, οι Ινδοί συγγραφείς είχαν τέτοια γνώση των μετεωρολογικών αλλά και των αστρονομικών χαρακτηριστικών του Βορείου Πόλου, που δεν ήταν δυνατόν να αποκτηθεί με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς.

Βεβαίως έπρεπε να καταστεί σαφές, όπως σωστά επισημαίνει και ο Αλφόνσο ντε Φιλίππι, ότι δεν πρόκειται για ένα απλό πρόβλημα προϊστορίας: αυτό που ενδιαφέρει είναι η «πνευματικότητα» των Υπερβορείων.

Ο Ιούλιος Έβολα γράφει ότι η μνήμη αυτής της αρκτικής εστίας είναι η κληρονομιά των παραδόσεων πολλών ανθρώπων, με τη μορφή είτε αληθινών γεωγραφικών υπαινιγμών, είτε συμβόλων της λειτουργίας της και του αρχικού της νοήματος, που συχνά αλλάζει για να προσλάβει ένα υπεριστορικό περιεχόμενο ή να εφαρμοστεί σε κάποια άλλα κέντρα τα οποία είναι δυνατόν να θεωρηθούν «αντίγραφα» του αρχικού... Πάνω απ' όλα, παρατηρείται η σύνδεση του αρκτικού θέματος με το θέμα της Ατλαντίδος, του μυστηρίου του Βορρά με το μυστήριο της Δύσεως, επειδή η κύρια εστία που διαδέχθηκε τον αρχικό και παραδοσιακό Πόλο, βρισκόταν στην πραγματικότητα στον Ατλαντικό. Είναι γνωστό ότι το αστροφυσικό φαινόμενο της κλίσεως του άξονα της γης προκαλεί αλλαγή στο κλίμα από μία εποχή σε κάποια άλλη.


Τα τελευταία χρόνια η Θούλη έχει περάσει σε άλλο επίπεδο, πιο ρεαλιστικό. Έχουν σχηματισθεί ακόμη και απελευθερωτικές οργανώσεις...

Στην εικόνα εντοπίζεται η ευρύτερη περιοχή, όπου είχε απλωθεί ο πολιτισμός των Υπερβορείων.

Επίσης, σύμφωνα με την παράδοση, η κλίση αυτή συνέβη σε δεδομένη στιγμή και στην πραγματικότητα με τη βοήθεια της συμπτώσεως ενός φυσικού και ενός μεταφυσικού παράγοντα σαν να έγινε κάποια διαταραχή στη Φύση, η οποία δεν ήταν παρά η αντανάκλαση κάποιας συγκεκριμένης καταστάσεως, πνευματικής τάξεως. 

Στις ινδικές «Πουράνας» αναφέρεται η Υπερβόρεια, η οποία αποκαλείται SVITA-DVIPA, δηλαδή Λευκή Νήσος. Αυτή η Λευκή Νήσος ταυτίζεται από ορισμένους ερευνητές με το Αβαλον, το σημερινό Γκλαστόνμπερυ της Βρετανίας . Ο Ρενέ Γκενόν θεωρεί ότι το όνομα της Υπερβόρειας ήταν Θούλη (όπως συναντάται στην ελληνική και στη ρωμαϊκή παράδοση).

Σύμφωνα με τον Γκενόν η Θούλη ήταν «το πρώτο και ανώτατο κέντρο», «το αρχετυπικό Ιερό νησί και η θέση του ήταν κυριολεκτικά πολική λόγω της προελεύσεως του». Τον 19ο αιώνα, ο Γερμανικός Ρομαντισμός γοητεύτηκε κυρίως από τα ιερά περσικά κείμενα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γκαίτε, του Φρειδερίκου Νίτσε, του Αρθούρου Σοπενχάουερ και του Ριχάρδου Βάγκνερ. Όπως σωστά επισημάνθηκε - η Βρετανική Σχολή της Καλκούτας, με τις Ασιατικές Έρευνες, είχε αποκαλύψει έναν άλλο κόσμο, ασφαλώς πιο καλλιεργημένο και για πολλούς ανώτερο φιλοσοφικά και ηθικά από εκείνον του Μωϋσή.

Επομένως το ζητούμενο ήταν δεσμοί με την Ινδία και την Ινδική παράδοση. Ήδη ένας κορυφαίος των κλασικών γραμμάτων, ο Φρειδερίκος φον Σχλέγκελ (1772-1829), είχε προσδιορίσει έναν ιστορικό αλλά και πολιτιστικό δεσμό μεταξύ ινδικής και σκανδιναβικής παραδόσεως. Ιδιαίτερα τόνισε επιρροή στις σκανδιναβικές γλώσσες, οφειλόμενη στην κίνηση αρχαίων Ινδών προς τον Βορρά προκειμένου να φθάνουν το ιερό βουνό Μέρου, πνευματικό κέντρο του κόσμου. Πριν από τον Φρειδερίκο φον Σχλέγκελ, όμως, ο Γάλλος αστρονόμος και μυστικιστής Ζαν-Σιλβέν Μπεΐλλύ (1736-1793), στηριγμένος και στον Εύδοξο (ο οποίος έζησε τον 4ο αϊ. π.Χ.),υπεστήριξε ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί της Αιγύπτου, της Χαλδαίας, της Κίνας και της Ινδίας ήταν κληρονόμοι ενός κατά πολύ παλαιότερου και ανώτερου πολιτισμού που είχε αναπτυχθεί στον Βορρά. 


Ο Μπεΐλλύ στηρίχθηκε στα κλασικά κείμενα, σε αστρονομικές παρατηρήσεις και στην ομοιότητα διαφόρων θρύλων, όπως λ.χ. του Φοίνικα,στην αιγυπτιακή, στη σκανδιναβική και στη ρωμαϊκή παράδοση. Τον 19ο αϊ., στο πολιτιστικό και πολιτικό πλαίσιο του πανγερμανισμού εμφανίστηκε η υπόθεση ότι υπήρξε μια αρχική, απολεσθείσα αργότερα, «πατρίδα» των αρχαίων Τευτόνων.

Στα τέλη του ίδιου αιώνα εμφανίστηκαν στην Αυστρία και στη Γερμανία πολλές ομάδες, μικρές αλλά και μεγάλες, με κοινό σημείο την έμπνευση από τον πανγερμανισμό.

Στις ομάδες αυτές ανήκαν συγγραφείς, πολιτικοί (όπως οι Αυστριακοί Γκέοργκ Σόνερερ και Καρλ Λύγκερ) και διανοούμενοι, όπως ο μεγάλος ποιητής Στέφαν Γκεόργκε. Μεταξύ τους ξεχωρίζει ο Γκουίντο Φον Λιστ (1848-1919), ο οποίος έγραψε μελέτες για τον ηλιακό συμβολισμό και το σκανδιναβικό αλφάβητο. Ο ίδιος ίδρυσε στην Αυστρία μία «παγανιστική κοινότητα», η οποία συνεργάστηκε με διάφορες ομάδες στη Γερμανία, όπως π.χ. οι «Κοσμικοί» στη Βαυαρία (όπου ανήκε ο Στέφαν Γκεόργκε). Ακόμη πρέπει να μνημονευθεί και ο Γιοργκ Λανζ φον Λίμπενφελς (1874- 1954), ιδρυτής του Τάγματος του Νέου Ναού και της επιθεωρήσεως «Οστάρα». Και οι δύο ήταν αφιερωμένοι στη μελέτη της Θούλης.

Ενδεικτικό του κλίματος είναι το γεγονός ότι το 1905 η Παν-Γερμανική Λίγκα αριθμούσε 101 οργανώσεις. Τα επόμενα χρόνια εμφανίστηκαν πολλές κινήσεις, κυριότερες των οποίων είναι οι εξής:

Η Γερμανική Λίγκα. 

Ιδρύθηκε από τον Φρειδερίκο Λάνγκε, ο οποίος είχε ιδρύσει και τη «Γερμανική Εφημερί- δα». Παρά το γεγονός ότι η οργάνωση αυτή ήταν οργανωμένη σε «Στοές», πολεμούσε τον Τεκτονισμό, τον Ροδοσταυρισμό και τον θεοσοφισμο. Ακο- λουθώντας τεκτονικά πρότυπα απαιτούσε από τα μέλη της απόλυτη σιωπή και για τις δραστηριότητες της και για όσα συνεζητούντο στις συγκεντρώσεις της.

Τάγμα των Γερμανών και WALSUNG. Ιδρύθηκε στην Αυστρία το 1912. Οι σκοποί και οι δραστηριότητες του καλύπτονται από μυστικότητα. Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τις τελετές της, οι οποίες πάντως είχαν ομοιότητες με τις τεκτονικές. Το επίσημο όργανο της είχε την ονομασία «Ρούνοι» (δηλαδή το αρχαίο σκανδιναβικό αλφάβητο). Έμβλημα ήταν η σβάστικα. Από τους ιδρυτές της ο Τέοντορ Φριτς φέρεται να είχε διατελέσει τέκτονας. Ο Ντήτριχ Έκαρτ, άμεσα συνδεδεμένος με τη ΘΟΥΛΗ και ένας από τους πρώτους συνεργάτες του Χίτλερ στο ξεκίνημα του. Ο Χέρμαν Ποχλ είχε γράψει βιβλία για τους ρούνους και τον μυστικό συμβολισμό τους και ο Φίλιπ Στάουφ ανήκε στην «κοινότητα» του Γκουίντο φον Λιστ.

•UNDABUND του Μονάχου. Η εταιρεία αυτή ήταν αφιερωμένη στη μελέτη των σκανδιναβικών θρύλων, των Εδδών και της σημασίας τους.

GERMANISCHEN BUND. Αργότερα ενώθηκε με τη VOLKS-BUND. και στο τέλος ονομάστηκε KULTUR-BUND FUER POLITIK.

•DEUTSCHEVOELKISCHE. Ιδρύθηκε στη Στουτγάρδη το 1902. Σκοπός της ήταν η επιστροφή στα γερμανικά ήθη, στην πίστη, στην τέχνη, στον νόμο, στη λογοτεχνία και στη γλώσσα. Ενεργοποιήθηκε για την αφύπνιση της «λαϊκής κοινότητος» .

•GUSTAV ADOLF VEREIN. Έδρα της ήταν η Αυστρία. Διεκήρυξε ότι εχθροί των Γερμανών ήταν οι Ιουδαίοι, οι Τσιγγάνοι, οι Σλάβοι, οι. Ιταλοί και η Εκκλησία της Ρώμης. Η οργάνωση αυτή είχε και καθαρώς πολιτικούς στόχους: τη δημιουργία ενός Ράιχ από τη Βόρεια θάλασσα μέχρι την Αδριατική και από τον Ρήνο στη Βαλτική. Σε όλες αυτές τις ομάδες, όπως και σε εκείνες που δεν αναφέρονται, υπήρχαν σε κάθε βαθμίδα τους ορισμένοι που λάτρευαν τον Ήλιο και τους θεούς της Βόρειας μυθολογίας. Ενίοτε μάλιστα ανήκαν σε ιδιαίτερους κύκλους μέσα στις οργανώσεις, οι οποίοι τελούσαν παγανιστικές τελετές.

Λίγο πριν εκραγεί ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, με πρωτοβουλία του Γερμανικού Τάγματος συγκλήθηκε ένα συνέδριο στη γερμανική πόλη Θαλή, στο βουνό Χαρτζ. Έλαβαν μέρος εκπρόσωποι διαφόρων ομάδων και αποφασίστηκε η δημιουργία της «αντι-εβραϊκής Στοάς». Προφανώς σκοπός ήταν η δημιουργία του αντίβαρου της περίφημης b nai b rith, δηλαδή της «παγκόσμιας ισραηλιτικής συμμαχίας».

Η τελετή μυήσεως στο Γερμανικό Τάγμα είναι γνωστή, διασώζεται μάλιστα ένα αντίτυπο του τυπικού. Ο Μάγιστρος του Τάγματος κατά την έναρξη της τελετής κρατούσε μία Λόγχη.

Πλαισιωνόταν από δύο μέλη τα οποία κρατούσαν Ξίφος. Και οι τρεις φορούσαν λευκό μανδύα. Η Λόγχη συμβόλιζε τη Λόγχη του θεού της βόρειας παραδόσεως Οντίν. Τα μέλη του Τάγματος έμπαιναν στον «Ναό» ντυμένα στα λευκά και τραγουδώντας μια άρια από την όπερα του Βάγκνερ «Τανχώυζερ».

Μετά την είσοδο, παρουσίαζαν επίσημα το νέο μέλος στον Μάγιστρο, ο οποίος του ανέλυε τη διαφορά του από όσους ανήκαν σε άλλες φυλές α) από φυσικής πλευράς, β) από πνευματικής πλευράς και γ) κυρίως από το «όραμα του κόσμου». Στη συνέχεια ο Μάγιστρος ύψωνε τη Λόγχη στην οποία οι βοηθοί του διασταύρωναν τα Ξίφητους. Στη φάση αυτή ακουγόντουσαν αποσπάσματα από την όπερα του Βάγκνερ «Λόεγκριν» και άναβαν το ιερό πυρ. Ο Μάγιστρος άγγιζε με τη Λόγχη του Οντίν τον μυούμενο και το ίδιο έκαναν οι βοηθοί του με τα Ξίφη τους. Ο μυούμενος ορκιζόταν πίστη στους σκοπούς του Τάγματος και στην υποχρέωση να υπερασπίζει και να διαδίδει τους σκοπούς και τις ιδέες του.

Το Τάγμα χρησιμοποιούσε ειδικές φράσεις λέξεις-κλειδιά γνωστές μόνο στα μέλη, χαιρετισμούς και σημεία αναγνωρίσεως. Ιδεολογικά ήταν επηρεασμένο από τις θεωρίες του Γκουίντο φον Λιστ και του Λαντζ φον Λιμπενφελς. Υπενθυμίζεται εδώ ότι ο φον Λιστ σχεδίαζε την ανέγερση ναού προς τιμή του Οντίν μέσα σε δάσος και, τελετές ηλιακές.

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δημιούργησε πολλά προβλήματα. Τα περισσότερα μέλη των οργανώσεων στρατεύθηκαν. Τότε ο Ποχλ ήρθε σε επαφή με τον Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ. Το πραγματικό όνομα του τελευταίου ήταν Άνταμ Γκλάουερ. Γιος οδηγού αμαξοστοιχίας, γεννήθηκε κοντά στη Δρέσδη το 1879. Απέτυχε να ολοκληρώσει τις σπουδές του ως μηχανικός στο Πολυτεχνείο και αναζήτησε την τύχη του ως ναυτικός. Εργάστηκε για χρόνια στην Αυστραλία και εγκαταστάθηκε στην Τουρκία από το 1900 μέχριτο 1913. Εκεί έδειξε ενδιαφέρον για τον ισλαμικό αποκρυφισμό και μυήθηκε σε κάποια σουφιστική ομάδα. Έφθασε μάλιστα να αυτοαποκαλείται Ροδόσταυρος, Μουσουλμάνος Αδελφός και πιστός του Οντίν. Στην Τουρκία γνώρισε τον βαρώνο Χάινριχ φον Σεμπότεντορφ, ο οποίος τον υιοθέτησε. Ο βαρώνος ήταν θαυμαστής των έργων του Γκουίντο φον Λιστ και του Λαντζ φον Λίμπενφελς και επηρέασε τον Γκλάουερ, που από τότε έπαυσε να χρησιμοποιεί το επώνυμο με το οποίο είχε γεννηθεί. Ο Σεμπότεντορφ, ο οποίος κατά μία εκδοχή είχε μυηθεί και σε τουρκική μασονική στοά, έλαβε διαταγή από το Τάγμα των Γερμανών, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο του 1917, να ιδρύσει στο Μόναχο μία θυγατρική οργάνωση με σκοπό να συνενώσει όσους ήταν αντίθετοι στην αναρχία που επικρατούσε τότε στη Βαυαρία.

Στο Μόναχο συνεργάστηκε με έναν καλλιτέχνη, ανάπηρο του πολέμου, τον Βάλτερ Ναουχάους, ο οποίος και πρότεινε το όνομα «Εταιρεία της Θούλης» για τη νέα οργάνωση. Τα τρία πρώτα μέλη της «Θούλης» στο Μόναχο ήταν ο Γκέοργκ Γκάουβατζ, ο νομικός Γιοχάννες Χέρινγκ και ο σύμβουλος των δημοσίων σχολείων της Βαυαρίας Ροχμέντερ.

Στις 18 Αυγούστου του 1918 έγινε τελετή ενάρξεως των εργασιών της «Εταιρείας της Θούλης» Το σήμα της Εταιρείας της ΘΟΥΛΗΣ. Διακρίνεται η σβάστικα και κυρίως η συμβολική λόγχη. Έφθασαν στο Μόναχο από το Βερολίνο οι ηγήτορες του Τάγματος των Γερμανών. Στον Σεμπότεντορφ δόθηκε ο τίτλος του Μαγίστρου-Διοικητή και του αναγνωρίστηκε απόλυτη εξουσία σταόρια της Βαυαρίας.

Έμβλημα της «Εταιρείας της Θούλης» ήταν μία ξιφολόγχη με τη λεπίδα της στεφανωμένη με φύλλα βελανιδιάς και γύρω από τη λαβή καμπυλωτή σβάστικα που εξέπεμπε ακτίνες φωτός. Τα μέλη έφεραν σήμα, που ήταν μια σβάστικα διαπερασμένη από δύο λόγχες. Στη «Θούλη» γινόντουσαν δεκτές και γυναίκες, το σήμα των οποίων ήταν χρυσή σβάστικα. Σε λίγους μήνες τα μέλη της έφθασαν τα 250 στο Μόναχο και περισσότερα από 1500 στην υπόλοιπη Βαυαρία.

Κάθε νέο μέλος έπαιρνε ένα φυλλάδιο που ανέλυε τους σκοπούς της «Θούλης». Στο εξώφυλλο ήταν απεικονισμένη η σβάστικα και σύμβολο του θεού Οντίν. Έπρεπε να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο με σαφήνεια και ειλικρίνεια. Επιτροπή της Θούλης εξέταζε τα στοιχεία του υποψηφίου και αν τα έκρινε θετικά, τον ονόμαζε «μυημένο». Τότε έπρεπε να ορκισθεί απόλυτη πίστη στον ηγέτη της «Εταιρείας της Θούλης» και στους σκοπούς της. Μόνον μετά από τα ανωτέρω λάμβανε χώρα μυητική τελετή. Κατά την τελετή, ο μυούμενος έπρεπε σε συμβολικό επίπεδο, να κάνει το «ταξίδι της επιστροφής» του Αρίου, ο οποίος είχε «χαθεί», προς την ιερή γερμανική εστία. 


Το όνομα «ΘΟΥΛΗ» περικλείει τον βαθύτερο υπερβόρειο και «πολικό» συμβολισμό. Απόηχοι του ονόματος αυτού συναντώνται σε όλα τα κείμενα της βόρειας μυθολογίας. άλλωστε στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες υπήρχαν άτομα που γνώριζαν τις αναφορές σχετικά με την αρχέγονη κοιτίδα των Αρίων και τη βαθύτατη σημασία του ονόματος Θούλη για όσους μπορούσαν να δουν πέρα από μύθους και θρύλους. Η ελίτ του Τάγματος που δημιούργησε την «Εταιρεία της Θούλης», όπως παρατηρεί σύγχρονος ερευνητής, απέβλεπαν μεταξύ άλλων και στην αναζήτηση του ενδόξου παρελθόντος της «αρχέγονης κοιτίδας». 

Η Εταιρεία της Θούλης ήταν αφοσιωμένη στην αναζήτηση του παρελθόντος, στην αναζήτηση της αρχέγονης εστίας και της μελέτης της υπερβόρειας πνευματικότητας, αλλά αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει άμεσα πολιτικά προβλήματα.

Έτσι, την ημέρα του τερματισμού του Πολέμου, της καταρρεύσεως της Γερμανίας και καταλήψεως της εξουσίας στη Βαυαρία από σοβιετικά συμβούλια εργατών και στρατιωτών, στις 9 Νοεμβρίου 1918, ο Σεμπότεντορφ κάλεσε τα μέλη της Θούλης να μείνουν πιστά στον όρκο τους: «Χθες βιώσαμε την κατάρρευση όλων όσων μας ήταν οικεία, αγαπητά και άξιζαν. Στη θέση των ηγεμόνων μας που είχαν γερμανικό αίμα, κυβερνά ο θανάσιμος εχθρός μας: ο Ιουδαίος. Τι θα προκύψει από αυτό το χάος, δε το γνωρίζουμε ακόμη. Αλλά μπορούμε να το εικάσουμε, θα έρθει περίοδος αγώνα, των πιο πικρών αναγκών, εποχή κινδύνου. (...) Είμαι αποφασισμένος να εντάξω την Εταιρεία της Θούλης στον αγώνα αυτόν. Το Τάγμα μας είναι ένα Γερμανικό Τάγμα, ...η πιστότητα είναι επίσης γερμανική...(...) Ο αετός είναι, το σύμβολο των Αρίων. Προκειμένου να απεικονιστεί η ικανότητα του αετού για αυτοθυσία στην πυρά, χρωματίζεται κόκκινος. Από σήμερα το σύμβολο μας είναι ο κόκκινος αετός, ο οποίος μας προειδοποιεί ότι πρέπει να πεθάνουμε για να ζήσουμε». Αξίζει να αναφερθεί ότι επτά από τα πρώτα μέλη είχαν εβραϊκή καταγωγή ή είχαν σχέση με τους Εβραίους.

Στο πολιτικό επίπεδο εχθροί της «Θούλης» ήταν οι αναρχικοί, οι μασόνοι και ο ιουδαϊσμός, διότι α) εμπόδιζαν την εθνική ανασυγκρότηση, και β) ενεργούσαν φανερά υπέρ των συμφερόντων των εχθρών της χώρας. Πράγματι, πολιτικά στη Βαυαρία επικράτησε χάος και πρωτοφανής βία. Στις 26 Απριλίου 1919 ο Σεμπότεντορφ πήγε στη Βαμβέργη προκειμένου να συναντηθεί με ηγέτες διαφόρων ομάδων. Εκείνη την ημέρα οι «ερυθρές φρουρές» της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας εισέβαλαν στην έδρα της «Θούλης», στο ξενοδοχείο «Τέσσερις Εποχές» και απήγαγαν επτά μέλη που ήταν εκεί. Ανάμεσα τους ήταν και η Γραμματέας της «θούλης», η κόμισσα Χέλλα φον Βέσταρθ. Οι επτά βασανίστηκαν φρικτά επί 4 ημέρες και την 30ή Απριλίου δολοφονήθηκαν. Ο μαρτυρικός τους θάνατος τους έκανες ήρωες. Ο Σεμπότεντορφ, προκειμένου να διαδώσει τις αρχές της «Θούλης», αγόρασε τον εκδοτικό οίκο Φραντς-'Εχερ Φερλαγκ, ο οποίος εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Παρατηρητής», η οποία είχε ιδρυθεί το 1868. Την μετονόμασε σε «Παρατηρητή του Μονάχου» και πρόσθεσε πολλές αθλητικές σελίδες. Το 1920 η εφημερίδα πήρε τον τίτλο «Λαϊκός Παρατηρητής» και γρήγορα απέκτησε την εμπιστοσύνη των εργατών. Οι εργάτες αυτοί είχαν σχηματίσει ομάδα στο πλαίσιο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (Ν5Ρ) του Άντον Ντρέξλερ, το οποίο στις 5 Ιανουαρίου 1919 ονομάστηκε Κόμμα των Γερμανών Εργατών (ΡΑΡ) και στα τέλη Φεβρουαρίου 1920 σε Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (Ν80ΑΡ), γνωστό ως Ναζιστικό Κόμμα.

Στο κόμμα αυτό εισέδυσε με βάση εντολές των αρχών ένα άτομο με σκοπό να αναφέρει τις δραστηριότητες του. Εκείνος, όμως, ενθουσιάστηκε με τις αρχές του, το υπεστήριξε, πρότεινε κανονισμούς και λίγο αργότερα έγινε ο πρόεδρος του. Το όνομα του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.

Η ένταξη του Χίτλερ στο κόμμα εκείνο με τα λίγα μέλη, του οποίου σύντομα έγινε αρχηγός του, τον συνδέει έτσι με την Εταιρεία της Θούλης, αν και ο ίδιος ποτέ δεν έγινε μέλος της, σε αντίθεση με αρκετούς από τους στενούς συνεργάτες του των πρώτων ετών. Φαίνεται όμως ότι οι αρχές και οι αναζητήσεις της Θούλης επηρέασαν το καθεστώς που θα σχηματισθεί στη Γερμανία το 1933.

Αναφορικά με την Εταιρεία της Θούλης τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά: Τι ακριβώς σημαίνει «Πολικός Συμβολισμός»; Ποιά η σημασία των διαφόρων συμβόλων; Ποιοί επιστήμονες υπεστήριξαν ανάλογες θεωρίες; Ποιές υποθέσεις έχουν διατυπωθεί; Ποιές πληροφορίες υπάρχουν για τις επιστημονικές έρευνες; Ποιά άγνωστα στοιχεία για την προϊστορία διασώθηκαν;

Δεν υπάρχουν σχόλια: