Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ"


λΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ:

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. 
Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Σπούδασε δημοσιογραφία. 
Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. 
Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε κανείς μας, εκτός από το κορίτσι. Όλοι σκεφτόμασταν το ίδιο: το μαγευτικό τριήμερο. Η Ινές νοσταλγούσε το σούρουπο εκείνο στην ακροθαλασσιά, εκείνος αναπολούσε τα χρόνια που πέρασαν και εγώ σκεφτόμουν πόσο τυχεροί είναι οι άνθρωποι που έχουν μία επαρχία, ένα πατρικό εκτός Αθήνας.
Την άλλη ημέρα πρωΐ-πρωΐ, πριν καλά-καλά χαράξει, πήραμε το δρόμο της επιστροφής στην απρόσωπη, άχαρη, αλλά κατεργάρα πόλη όπως συνηθίζει να την ονομάζει ο NISOS. Κι ας μη κατάλαβα ακόμη γιατί αυτή η υπερβολική αγάπη για την πρωτεύουσα κι ας έχω αναπάντητα ερωτήματα γιατί άφησε τα ονειρεμένα μέρη και επέλεξε να ζήσει εθελούσια αποκλεισμένος σε ένα δωμάτιο στο Παγκράτι. Παλιά, σχεδόν ξεχασμένα τραγούδια μας συνόδεψαν στο ταξίδι μέχρι την είσοδο του σπιτιού τους, επιλογές της Ινές από τη δεκαετία του 1930 μέχρι την αντίστοιχη του 1960 – της γενιάς της δημιουργίας, όπως την αποκαλούσε, σε όλα τα επίπεδα. Μόλις «ξεφορτώσαμε» το αυτοκίνητο, εκείνος πήγε μέσα να ασχοληθεί με το κορίτσι κι εγώ καθισμένος στην αυλή βρήκα την ευκαιρία να ανακαλύψω για πρώτη φορά τον πνευματικό πλούτο που κρύβει η λιγομίλητη Ινές. Μετά από σχετική ερώτησή μου, αυθόρμητα μου απάντησε:

«Ο NISOS μου έχει ανοίξει παράθυρα σε όλον τον κόσμο, είμαι σίγουρη βέβαια ότι αμφίδρομο είναι αυτό. Έχουμε ταξιδέψει μαζί από τη γη των Βησιγότθων και το Κατμαντού μέχρι τη Λίμα και το νησί της ουτοπίας, σαλπάραμε από το Ντεπό μέχρι την Καταλούνια, σε άγνωστα μέρη που δεν είχε πάει ούτε ο Καββαδίας. Νιώθω ότι είχαμε βρεθεί σε οδοφράγματα στο Παρίσι το Μάη του ’68 και διασχίσαμε με μοτοσυκλέτα τη Νότια Αμερική. Ξέρεις οι σχέσεις είναι πολύ δύσκολο πράγμα, ιδίως στην εποχή μας -αλλά μήπως και στην προηγούμενη εποχή ήταν καλύτερα;- και πολύ περισσότερο για δύο ανθρώπους που είχαν αποβάλλει από το μυαλό τους κάθε στερεότυπο. Το ζήτημα είναι να μπορείς να είσαι καλά με τον εαυτό σου όπως επιλέγεις και να δίνεις από το περίσσευμα της καρδιάς και του κήπου σου στον σύντροφό σου, στον φίλο σού ή -γιατί όχι- και σε έναν άγνωστο. Όχι με ηθικοπλαστική διάσταση, που υποκρύπτει κάποιας μορφής ιδιοτέλεια, αλλά με διάθεση ειλικρινούς προσφοράς, αλληλεγγύης και αγάπης. Απλά είμαι πεπεισμένη πλέον ότι δεν μπορεί κανένας να κάνει τίποτα μόνος του. Θέλει έναν συνοδοιπόρο, κάποιον που να μοιράζονται μαζί προβληματισμούς, αγωνίες, λάθη ενδεχομένως, κανένας δεν έχει δικαίωμα στην ιδιώτευση εκτός κι αν επιλέξει το ρόλο του ασκητισμού, που αναμφίβολα -όπως άλλωστε επισημαίνει κι ένας διακεκριμένος θεολόγος- έχει κι αυτός τη γοητεία του».

Γοητεία έχει και μια συζήτηση με την Ινές, μια πνευματώδη γυναίκα, πολυδιαβασμένη με εκρηκτικό ταπεραμέντο που ξέρει τι θέλει. Τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από την ολιγόλεπτη συζήτησή μας καθώς κατάλαβα γιατί ταίριαξε απόλυτα αυτό το ζευγάρι χωρίς να υπάρχει κανένα ψεγάδι στη κοινή τους συμβίωση.
 

Είναι ακριβώς αυτό που έγραψε ο δημιουργός του «Μικρού Πρίγκηπα», «Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση»…

Υγιαίνετε.




Το ανάρτησα από http://agriniovoice.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: