Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: «ΌΤΑΝ ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΘΗΜΑ»



ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ,
ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ,
ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»



Το πολιτικό τοπίο έχει αλλάξει δραματικά πλέον και οι όροι του παιχνιδιού είναι εντελώς διαφορετικοί. Ο παλιός δικομματισμός του σκληρού διπολισμού μεταξύ των δύο παραδοσιακών αντιπάλων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δεν υπάρχει πια και για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική μας ιστορία το επίκεντρο του ενδιαφέροντος δεν στρέφεται στο πρώτο κόμμα, αλλά στο τρίτο.
Όλοι ξέρουν πια ότι οι αυτοδυναμίες δεν δίνουν λύσεις και είναι δύσκολες. Τα προβλήματα είναι τώρα τόσο έντονα και επείγοντα και το κόστος ίων αποφάσεων τόσο ακριβό, που κανείς μόνος του δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις των καιρών. Το είδαμε να συμβαίνει με το αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ του 44% το 2009, που αρνούμενο να μοιραστεί την ευθύνη της διαχείρισης της κρίσης υπέστη πρωτοφανή φθορά και δεν κατάφερε να πείσει για το προφανές: Ότι η κρίση που αντιμετωπίσαμε μετά από πέντε χρόνια τραγικής και εγκληματικά επιπόλαιης διακυβέρνησης από τη ΝΔ ήταν αυτή που μας οδήγησε σε μέτρα επείγοντα που δεν ήταν ευχάριστα, που μας πόνεσαν και μας μάτωσαν. 
Δεν πείσαμε, λοιπόν, ότι η κρίση ήταν που έφερε το μνημόνιο και τη σκληρή λιτότητα στη χώρα μας και όχι το αντίστροφο. Δεν μοιράσαμε την ευθύνη ώστε να χτιστεί περιβάλλον συναίνεσης. Κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι έχοντας απέναντι όλους τους άλλους, τους αντιμνημονιακούς, που χόρευαν με τη δημαγωγία και τον εύκολο λαϊκισμό τους πάνω στις πλάτες μας.

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα στη Δεξιά, που ήταν η κατ' εξοχήν υπεύθυνη για την κατάσταση. Κι ενώ χτιζόταν η οργή εναντίον του κακού ΠΑΣΟΚ, που έκοβε μισθούς και συντάξεις, ο κόσμος δεν μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί με τα αίτια και τους υπευθύνους της κρίσης, δίνοντας συγχωροχάρτι τόσο στη Δεξιά, όσο κατ στις νοοτροπίες που μας οδήγησαν εδώ. Έτσι, τον Μάιο ίου 2012 η ΝΔ, που στο μεταξύ είχε εγκαταλείψει την πλατεία Συντάγματος και τις αντιμνημονιακές κορόνες, κατέβηκε στις εκλογές με σημαία της πάλι την αυτοδυναμία. Και τι κατάφερε Έλαβε ένα 18% και ήρθε στην πρώτη θέση, με ίο ΠΑΣΟΚ σε απόσταση αναπνοής σχεδόν, στο 13%. Ούτε τότε κατάλαβε η Δεξιά ότι η αυτοδυναμία ήταν άπιαστο όνειρο και, παρά το μεγάλο κόστος για τη χώρα, μας έσυρε πάλι σε εκλογές τον Ιούνιο. 

Έτσι, σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας που προέκυψε μετά από εκλογές, στην Ελλάδα της κρίσης, ανάμεσα στη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, με στόχο την ολοκλήρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής που το ΠΑΣΟΚ με την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία είχε προχωρήσει στο μεταξύ έως το 80%, πληρώνοντας το τεράστιο κόστος στις κάλπες. Τότε μόνον κατάλαβε η ΝΔ ότι η αυτοδυναμία μπορεί να περιμένει. Έχοντας στο μεταξύ αποδεχτεί πλήρως τη δική μας πολιτική και στρατηγική, η ΝΔ άρχισε να παίρνει μια μικρή ιδέα του τι σημαίνει ευθύνη και πολιτικό κόστος.

Στις ευρωεκλογές του 2014, η ΝΔ έχασε από τον ΣΥΡΙΖΑ και ήρθε στη δεύτερη θέση και ο μόνος λόγος που η κυβέρνηση δεν κατέρρευσε τότε ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να κρατηθεί στο 8% κόντρα στην τρομοκρατία των δημοσκοπήσεων, που μας έδιναν 3%-4%. Κατ τώρα φτάσαμε εδώ. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει καταλάβει τίποτα από την πρόσφατη ιστορία, να μην έχει διδαχθεί από τα λάθη των αντιπάλων του και να ζητά αυτοδυναμία. Αυτοδυναμία για να κάνει τι; Για να εφαρμόσει απερίσπαστα και πλήρως το πρόγραμμα του. Ένα πρόγραμμα ανιστόρητο, αφελές, επικίνδυνο, συγκρουσιακό, ουτοπικό, που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλείει, λέει, οποιαδήποτε συνεργασία με τους πάντες, εκτός του ΚΚΕ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δύο ξεκάθαρα αντιευρωπαϊκά κόμματα.

Χωρίς να έχει επίγνωση της πρωτοφανούς δυσαρμονίας που θα έχει μια κυβέρνηση αυτοδύναμου ΣΥΡΙΖΑ του 30%-35% με την ίδια την κοινωνία, προσπαθεί να πείσει με κουτοπονηριά και δήθεν αφέλεια ότι όλα θα είναι υπέροχα, αισιόδοξα, θα κατατροπώσουμε την Ευρώπη, θα πάρουμε λεφτά, θα γεμίσουν οι τσέπες μας και θα βρούμε τον επίγειο παράδεισο. Αυτός ο επικίνδυνος εφησυχασμός, όμως, είναι ένα μεγάλο ψέμα που μπορεί να οδηγήσει στην απογοήτευση, στον θυμό και στην οργή έναν κουρασμένο λαό, που ίσως έτσι στραφεί σε άλλες, απεγνωσμένες επιλογές.

Παράλληλα, βέβαια, ο κ. Τσίπρας λέει ότι θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του μόνο αν έχει αυτοδυναμία. Δεν ξέρω, ειλικρινά, αν αυτό συνιστά απειλή ή διαβεβαίωση. Δηλαδή, απειλή ότι προσέξτε, αν μου δώσετε αυτοδυναμία, θα αναγκαστώ να το εφαρμόσω όλο και γαία πυρί μιχθήτω .Ή διαβεβαίωση ότι «μη φοβάστε, δεν θα έχω αυτοδυναμία και θα χρησιμοποιήσω ένα άλλοθι για να μην επιχειρήσω να κάνω αυτά που λέω ότι θα κάνω αλλά δεν γίνονται, ή αν γίνουν είναι επικίνδυνα». Δεν ξέρω εντέλει αν αυτό εκφράζει την επιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ για αυτοδυναμία ή μια κρυφή αίσθηση αυτό-αδυναμίας ενός κόμματος που ίσως υποψιάζεται το αδιέξοδο της στρατηγικής του, αλλά δεν μπορεί να το παραδεχτεί.

Λοιπόν, ο ελληνικός λαός ας κρίνει ελεύθερα, αλλά οι πολίτες θα πρέπει να ξέρουν ότι στις 26 Ιανουαρίου τελείωσαν τα ψέματα. Δεν θα υπάρχει ούτε αυτοδυναμία, ούτε δυνατότητα να μας σύρει κανείς σε δεύτερες εκλογές και να πάρει πάνω του το κόστος της εθνικής οπισθοχώρησης που αυτές θα προκαλέσουν, αλλά ούτε και άλλοθι για κανέναν. 


Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο έχει τεράστια σημασία το τρίτο κόμμα, ο φορέας της τρίτης εντολής κατά το Σύνταγμα, ο εθνικός εγγυητής που θα εμποδίσει το ατύχημα. Ας ξέρουν, λοιπόν, οι πολίτες που θα πάνε στις κάλπες την Κυριακή ότι ο εγγυητής πρέπει να έχει εχέγγυα για την εγγύηση αυτή. Πρέπει να έχει στρατηγική, πρέπει να έχει γνώση, πρέπει να έχει εμπειρία. Το ΠΑΣΟΚ είναι εγγυητής της εθνικής σταθερότητας, δεν είναι κυβερνητικός μπαλαντέρ. Δεν θέλουμε να είμαστε σώνει και καλά σε μια κυβέρνηση, δεν θέλουμε να μετέχουμε περαιτέρω σε καμία φθορά.

Θα συμβάλουμε στο να κυβερνηθεί και να πορευτεί ο τόπος με ασφάλεια, αλλά δεν πρόκειται να προσχωρήσουμε σε καμία πολιτική που δεν πιστεύουμε και που τη θεωρούμε επικίνδυνη. Δεν προσχωρήσαμε στην πολιτική κανενός, οι άλλοι προσχώρησαν στη δική μας. Όχι επειδή έχουμε το αλάθητο, αλλά επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος εάν θέλουμε, επιτέλους, να είμαστε μια κανονική χώρα, μέσα σε μια Ευρώπη ισχυρή, με το ευρώ ως νόμισμά μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: