Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: ΣΕ ΏΡΑ ΣΙΩΠΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΣΩΚΟ

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.
«Τα πιο μεγάλα όνειρα τα έκανα μικρός, τα όνειρά μου φτάναν ως στ’ αστέρια κι όταν τη νύχτα έπεφτα για ύπνο μοναχός θυμόμουν διακοπές και καλοκαίρια». Καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι του πατρικού του και κάπνιζα αρειμανίως ακούγοντας μουσική από το παλιό και ψιλοχαλασμένο τρανζιστοράκι.


Δικαιολογούσα μέσα από τις σκέψεις μου το παρελθόν μου, παραπονιόμουν για το παρόν μου και φοβόμουν υπερβολικά για το μέλλον αλλά πρώτιστα χαιρόμουν που έχω γνωρίσει τον ρομαντικό παραβάτη, τον NISOS, ο οποίος μου έχει μάθει πολλά, μου έχει αλλάξει τρόπο σκέψης και έχει επηρεάσει εν πολλοίς τη φιλοσοφία μου καθώς και τη γενικότερη στάση ζωής μου. 

Οι προβληματισμοί μου σχετικά με το μέλλον, σχετικά με το άγνωστο αύριο έχουν ενταθεί, καθώς το ραδιοφωνάκι έπαιζε μελαγχολικά και σχεδόν ξεχασμένα τραγούδια, κυρίως γιατί δεν έχω κατορθώσει να απαντήσω σε θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τον εαυτό μου και το λόγο της ύπαρξής μου. Ξαφνικά προβάλλει η μορφή του μέσα από το σκοτάδι, έρχεται με αργά τα βήματα στο μπαλκόνι κρατώντας στα χέρια του δυο μπουκάλια μπύρες και με ρωτάει αν θέλω παρέα. 

Μετά το καταφατικό γνέψιμό μου, σχηματίζει ένα πλατύ χαμόγελο, κάθεται και στέκεται αρωγός μου στην παρατήρηση των αστεριών χωρίς να θέλει να με διακόψει από τις σκέψεις μου. «Και κάθε που χαράζει με τρώει το μαράζι…» συνεχίζει το τρανζιστοράκι και ο NISOS παίρνει απόφαση να σπάσει αυτόν τον ιδιότυπο όρκο της σιωπής μιλώντας χαμηλόφωνα.

«Γνωρίζεις ποια είναι η ωραία φάση με τα τραγούδια; ότι νιώθεις κάποιες στιγμές ότι γράφτηκαν για σένα. Αυτό ας πούμε είναι για μένα. Πράγματι η λίμνη έγινε γυναίκα κι εγώ παρέμεινα παιδί και αυτήν την παιδικότητα δε θέλω να την αλλάξω όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες μπόρες ή χαρές κι αν έρθουν. 


Ξέρεις, εμένα ποτέ δεν ήταν το δυνατό μου σημείο η λογική ίσως γιατί είμαι υπέρ το δέον συναισθηματικός αλλά σε αυτό με αναπληρώνει η Ινές, εξάλλου ο Γκιμπράν έλεγε ότι η λογική όταν κυβερνά μόνη της είναι μια περιοριστική δύναμη. Μπορώ να αισθανθώ γιατί αγχώνεσαι, μόνο και μόνο ο τρόπος που καπνίζεις με βιασύνη δείχνει πολλά, δε χρειάζεται όμως γιατί δεν πρόκειται να καταφέρεις κάτι. 

Απλά προσπάθησε να βάζεις στόχους και φρόντισε να ξέρεις καλό σημάδι για να τους πετυχαίνεις αλλά μόνο έναν τη φορά. Επίσης καλό θα είναι να φτιάξεις το δικό σου παραμύθι κινούμενος μέσα σε δικά σου όρια, κανόνες και σταθμά, που δε θα επηρεάζουν όμως αρνητικά κανέναν άλλον. Και αν σου μένουν περισσεύματα από δόσεις ευτυχίας, μη σε κυριεύει η βουλιμία. Τέλος, νεαρέ μου να έχεις στο νου σου ότι υπάρχει πάντα ένα νησί για τον καθένα, αρκεί να το βρει και να μείνει εκεί. Σε καληνυχτώ γιατί αύριο μας περιμένει δύσκολη μέρα. Σε συμβουλεύω να κάνεις το ίδιο».

Ήρθε, λοιπόν, κάπνισε τρία τσιγάρα, ήπιε τη μπύρα του, μου έκανε συντροφιά και χάθηκε πάλι στο σκοτάδι. Εγώ συνέχιζα να συλλογίζομαι, με μάτια βουρκωμένα, είτε γιατί παρόμοια σκεφτόμουν κι εγώ, είτε γιατί μου άγγιξαν τα λεγόμενά του τις ευαίσθητες χορδές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν και φοβάμαι αυτό που νιώθω, μόνο γι αυτήν την παράξενη νυχτιά τον αγαπώ αυτόν τον φόβο. Ίσως τελικά η ζωή να είναι μόνο αυτό, ένας φόβος κι ένα όνειρο…

Υγιαίνετε.







Το ανάρτησα από http://agriniovoice.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: