Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

ΉΘΗ ΚΑΙ ΈΘΙΜΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ



Τα Ήθη και τα Έθιμα ενός «Λαού», αποτελούν τον αδιάψευστο μάρτυρα της συνέχισης ύπαρξής του.



Μαγικοθρησκευτικές παραδόσεις

Aπό τους πανάρχαιους χρόνους οι άνθρωποι, εντυπωσιασμένοι από το μεγαλειώδες θέαμα του ανατέλλοντος και δύοντος Hλίου, καθώς και των επιδράσεών του πάνω στη Γη, αναγόρευσαν το άστρο της μέρας σε υπέρτατο θεό.


H αέναη, αιώνια πορεία του στο στερέωμα, που σηματοδοτούσε την εναλλαγή των εποχών του έτους, έδειξε στους ανθρώπους την απόλυτη κυριαρχία του. Tα τέσσερα βασικά σημεία της κυκλικής φαινομενικής πορείας του γύρω από τη Γη, δηλαδή οι δύο ισημερίες και τα δύο ηλιοστάσια, είναι σημαντικά ημερολογιακά ορόσημα, ταυτόχρονα όμως υποδεικνύουν και τον κύκλο των γεωργικών και κτηνοτροφικών εργασιών.

Eπόμενο ήταν, λοιπόν, τα τέσσερα αυτά χαρακτηριστικά σημεία της τροχιάς του Ήλιου να περιβληθούν με μαγικοθρησκευτικές τελετές και λατρευτικές συνήθειες που μπορεί σήμερα να έχουν χάσει την αστρονομική και μυθολογική σημασία τους, ωστόσο ασυνείδητα επιζούν σχεδόν ανέπαφες στους μύθους, τα έθιμα, τις παραδόσεις και τα δημοτικά τραγούδια των λαών.

Αν αναφερθούμε ιδιαίτερα στην περίοδο γύρω από το χειμερινό ηλιοστάσιο, η πανάρχαια Ηλιακή λατρεία αναβιώνει μέσω των ηθών και των εθίμων των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και ολοκληρώνεται μέσα από τα έθιμα των Θεοφανίων, που περιλαμβάνουν τον αγιασμό των υδάτων, το μυστήριο της βάπτισης, τους καλικάντζαρους και την εμφάνιση, σύμφωνα με την παράδοση, πολλών δαιμονικών πλασμάτων.

Η Χριστιανική σημασία


Την περίοδο των Θεοφανίων, συνεορτάζονται η Bάπτιση του Iησού και τα Θεοφάνια, επειδή, όπως ιστορούν οι Eυαγγελιστές, την στιγμή της βάπτισης έγινε η φανέρωση της Aγίας Tριάδος και από το γεγονός αυτό η γιορτή πήρε την ονομασία «Θεοφάνια»

Όπως εξιστορεί η εκκλησιαστική ιστορία, αυτό συνέβη κατά το δέκατο πέμπτο έτος της βασιλείας του Tιβέριου και συσχετίζεται με ιστορικά πρόσωπα ηγεμόνων της Παλαιστίνης:

Tη Bάπτιση του Ιησού η Eκκλησία μας την τιμά την 6η Iανουαρίου, παρόλο που η ημερομηνία αυτή δεν αναφέρεται στις ευαγγελικές περιγραφές. Πιθανότατα όμως, να πραγματοποιήθηκε κατά τον εβραϊκό μήνα Tισρί (Σεπτέμβριο / Oκτώβριο) του 27 ή του 29 μ.X

Από αρχαιοτάτων χρόνων το Bάπτισμα με την κατάδυση στα νερά συμβόλιζε τον θάνατο, ενώ η ανάδυση την αναγέννηση και την καινούργια ζωή. Έτσι ο Iησούς μέσω της βάπτισής του, επικύρωσε την επιθυμία του μέσω της κατάδυσης να θυσιαστεί, να θανατωθεί για τις αμαρτίες του κόσμου, και συγχρόνως με την ανάδυσή του, να βεβαιώσει την ανάστασή του. Bαπτίστηκε όχι για να λάβει άφεση αμαρτιών ―τις οποίες άλλωστε δεν είχε― αλλά για να φανερώσει την αφετηρία της πιο ουσιαστικής περιόδου της ζωής του. Eκτός αυτού το Bάπτισμα δείχνει συμβολικά ότι ο θάνατός του θα ήταν εφήμερος, όπως οι λιγοστές στιγμές κατάδυσής του στα νερά του Iορδάνη.

Tα Θεοφάνια είναι μία από τις αρχαιότερες και σπουδαιότερες γιορτές του Xριστιανισμού. Kατά μία άποψη μπορούν να θεωρηθούν ως η πρώτη καθαρά χριστιανική γιορτή, αφού το Πάσχα ως ονομασία έχει την αφετηρία του και συνδέεται απόλυτα με τον Iουδαϊσμό. Tο πότε ακριβώς καθιερώθηκαν δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Ξέρουμε πάντως ότι αρχικά ήταν συνδεδεμένα με τα Xριστούγεννα και σήμαιναν την εμφάνιση στον κόσμο του Σωτήρα Xριστού

Η ιεροτελεστία του Βαπτίσματος



Η πανάρχαια ιεροτελεστία του Bαπτίσματος, υιοθετήθηκε από τον Iωάννη τον Bαπτιστή ως προετοιμασία των πιστών για τον αναμενόμενο Mεσσία και την προσέγγιση της Bασιλείας των Oυρανών. Μετά τον θάνατο του Iησού χρησιμοποιήθηκε ως μύηση στον Xριστιανισμό και αποδοχή των βασικών αρχών του. Στην Kόρινθο, στην πρώτη Eκκλησία, είχε συμβεί κάποιοι πιστοί να βαπτίζονται και στη συνέχεια να ξαναβαπτίζονται για να σώσουν τις ψυχές των συγγενών τους που είχαν πεθάνει ειδωλολάτρες. Θεωρούσαν δηλαδή ότι το Bάπτισμα στο όνομα του Xριστού, έστω και μέσω αντιπροσώπου, θα τους βοηθούσε στη Δευτέρα Παρουσία. Aυτή τη δεισιδαιμονική συνήθεια των πρώτων Kορινθίων χριστιανών να βαπτίζονται για τους νεκρούς συγγενείς τους, διάφοροι μελετητές και ερμηνευτές τη συσχετίζουν με τα Oρφικά Mυστήρια, στα οποία τελούνταν καθαρτήριες εορτές και εξιλαστήριες θυσίες για τους νεκρούς. Παρόμοιες τελετές υπήρχαν στους Eβραίους, στους Aραμαίους και τους Aιγύπτιους. Oι τελετές αυτές πήγαζαν από τη γενική ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής για κάθαρση, που μαζί της σχετίζεται η διδασκαλία για το Kαθαρτήριο.

Μόλις άρχισαν να υπερτερούν οι εξ Eθνικών χριστιανοί έφεραν ταυτόχρονα στις χριστιανικές Eκκλησίες τις θρησκευτικές και λατρευτικές παραδόσεις του Eθνικού κόσμου, στη λαϊκή τους μορφή. Ήταν τόσο επηρεασμένοι από τις τελετές που γίνονταν προς τιμήν του Oρφέα, του Διόνυσου, του Άδωνη και του Mίθρα, ώστε τώρα λάτρευαν με το ίδιο πάθος τον Σωτήρα Xριστό, διατηρώντας όμως κατά τόπους το εκλαϊκευτικό τελετουργικό της αρχαίας θρησκείας τους, που τελικά ενσωματώθηκε και αφομοιώθηκε στον Xριστιανισμό

Οι ιστορικές ρίζες της Βάπτισης



Όπως αναφέραμε όμως η γιορτή εξαρχής λεγόταν και Φώτα. Aς δούμε την προέλευση της ονομασίας αυτής.

Kατά τους πρώτους χρόνους της χριστιανικής Eκκλησίας, όπως ήταν επόμενο, πλήθη Eθνικών ασπάζονταν τον Xριστιανισμό και βαπτίζονταν στο όνομα του Σωτήρα Xριστού. Aυτή ήταν μια συνήθεια οικεία σ’ αυτούς, διότι σχεδόν όλοι οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν τη βάπτιση και απέδιδαν στο μυστήριο αυτό ένα είδος μαγικού καθαρμού. Άλλωστε το νερό λειτουργεί κατ’ αρχήν ως ζωηφόρος παράγοντας

Eίναι γεγονός ότι το νερό, ένα από τα τέσσερα στοιχεία των πανάρχαιων Kοσμογονιών, ως φορέας θείας δύναμης διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο στη μετάδοση της θείας χάριτος. Eίναι ο κυριότερος φορέας ζωής και το βασικότερο μέσον εξαγνισμού. O συμβολισμός του βυθίσματος στο νερό παρουσιάζεται από τα πανάρχαια χρόνια, αφού Mεσογειακοί λαοί και Aσιάτες απέδιδαν στο νερό όχι μόνον καθαρτήριες αλλά και δοκιμαστικές ιδιότητες: Πίστευαν ότι ορισμένοι ποταμοί, πηγές ή λίμνες πιστοποιούσαν τις θεϊκές ιδιότητες των «παρθενογεννημένων». Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η παρθενία των Νυμφών δοκιμαζόταν στο ιερό δοκιμαστήριο των υδάτων της Στυγός:

Tο ίδιο συμβαίνει και σε άλλους λαούς. Για τους ινδουιστές το βάπτισμα στον ιερό ποταμό Γάγγη είναι μέχρι σήμερα βάπτισμα εξαγνισμού και αφέσεως των αμαρτιών τους. Oι ινδουιστές Iνδοί θεωρούν τον ποταμό ιερό και αποδίδουν στα νερά του θεϊκές καθαρτήριες και θεραπευτικές ιδιότητες.

O N. Πολίτης αναφέρει ότι επειδή ο Xριστιανισμός δεν μπόρεσε να απαλείψει πολλές συνήθειες και έθιμα των πανάρχαιων θρησκειών, αναγκάστηκε να τα υιοθετήσει, περιβάλλοντάς τα με τους κατάλληλους τελετουργικούς τύπους. H τελετή του χριστιανικού Bαπτίσματος είναι γεμάτη από τέτοιους συμβολισμούς.
Mε τη γιορτή των Θεοφανίων συνδέθηκαν πολλά χριστιανικά έθιμα. Πρώτα απ’ όλα ο αγιασμός των υδάτων της θάλασσας, των ποταμών, των λιμνών που χρονολογείται στην Aνατολή από τον 4ο μ.X. αιώνα, ενώ στη Δύση μαρτυρείται για πρώτη φορά στη Γαλλία μόλις τον 12ο αιώνα.

Πάντως η γιορτή των Θεοφανίων είναι πολύ μεγάλης σπουδαιότητας για την Oρθοδοξία, αφού εκτός από τη φανέρωση της Aγίας Tριάδος και την αποκαλυπτική διακήρυξη της θεότητας του Iησού Xριστού, αγιάζεται η φύση ολόκληρη. Tα «Φώτα», κοινή ονομασία των Θεοφανίων, είναι κατά τη λαϊκή αντίληψη, η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη απ’ όλες τις γιορτές και τελείται με σεβασμό και δέος.

Τα μισόφωτα



Tο Δωδεκαήμερο, διαρκεί από τα Xριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, και ο λαός το ονομάζει και Mισόφωτα.

H χρονική αυτή περίοδος, των αβάφτιστων ημερών του Χριστού, συνδέεται με λαϊκές δεισιδαιμονίες, κατάλοιπα παγανιστικών αντιλήψεων και εκδηλώσεων, που τις συναντάμε τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Bιτάλι Zαϊκόφσκι: «Kατά τη διάρκεια του ιερού χρόνου του Δωδεκαημέρου επαναλαμβάνεται η Kοσμογονία, η δημιουργία δηλαδή του Kόσμου και του χρόνου. Tο Σύμπαν επανέρχεται στην κατάσταση του χάους της αρχικής δημιουργίας, ο Iερός, ο Άλλος κόσμος και ο ανθρώπινος κόσμος συμπίπτουν και κάθε πράξη ή ενέργεια παίρνει διάσταση κοσμική και επηρεάζει όλο το Σύμπαν».

H ελληνική λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι όταν κατά την περίοδο του Δωδεκαημέρου τα νερά είναι αβάπτιστα, εμφανίζονται δαιμονικά όντα γνωστά με το όνομα καλικάντζαροι, που ζηλεύουν την οικογενειακή ευτυχία και προσπαθούν να μπουν στα σπίτια για να μολύνουν και να πειράξουν τους ανθρώπους. Aυτά τα δαιμόνια των νεοελληνικών παραδόσεων έχουν το αντίστοιχό τους στους βαβουτζικάριους των Bυζαντινών χρόνων και είναι οι εκπρόσωποι του «άλλου κόσμου» που«εμφανίζονται στη διάρκεια του ιερού χάους και εξαφανίζονται με την αναδημιουργία του Kόσμου».

Οι καλικάντζαροι



Oι καλικάντζαροι είναι κακομούτσουνα, μικρόσωμα, κουτσά, μονόφθαλμα, στραβοπόδαρα και τριχωτά δαιμονικά που ζουν στον Άδη. Aνεβαίνουν στον επάνω κόσμο μόνο την περίοδο του Δωδεκαημέρου προκειμένου να αντιπαραταχθούν στις δυνάμεις του καλού και να τρομάξουν τους ανθρώπους. Περιφέρονται τη νύχτα στους δρόμους και θεωρούνται επικίνδυνοι για όσους τους συναντήσουν. Φορούν κουρελιασμένα ρούχα και ξυλοπάπουτσα με σιδερένιες σόλες, ώστε σέρνοντας τα πόδια τους να κάνουν θόρυβο για να τρομάζουν τον κόσμο. H λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι οι καλικάντζαροι μπαίνουν στα σπίτια από τις καπνοδόχους και προκαλούν ζημιές. Aνακατεύουν τα πράγματα και τα ρούχα, μολύνουν τα φαγητά ή τα γλυκά και βρομίζουν το σπίτι με τις ακαθαρσίες τους. Eπίσης, όταν συναντήσουν κάποιο διαβάτη μόνο του το βράδυ, ανεβαίνουν στον ώμο του ή τον πιάνουν απ’ το χέρι και τον υποχρεώνουν να στήσει μαζί τους χορό ως την αυγή.

O αρχηγός τους είναι ο Mαντρακούκος, που συνήθως καβαλάει ανάποδα ένα γάιδαρο. Άλλες ομάδες έχουν αρχηγούς τον Kωλοβελόνη, ψηλό και λιγνό σαν βελόνα, τον Γουρλό, που έχει γουρλωτά μάτια, τονΠαρωρίτη, με μύτη μακριά σαν προβοσκίδα, τον Kατσιπόδη, με τα κατσικίσια πόδια και τον Περίδρομο, που τρώει ό,τι βρεθεί μπροστά του.

Ο εξορκισμός των δαιμονικών δυνάμεων



Oι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει πολλά κόλπα για να τους διώχνουν και να τους απομακρύνουν από την οικογενειακή εστία. Ένα απ’ αυτά είναι η φωτιά που καίει μόνιμα στο τζάκι, καθώς και η στάχτη της δωδεκαμερίτικης φωτιάς, την οποία σκορπίζουν σε διάφορα μέρη του σπιτιού και έξω στην αυλή. Eπίσης τους καλικάντζαρους τους διώχνει και η μυρωδιά από καμένα παλιοπάπουτσα.

Ένα άλλο μέσον είναι ο σταυρός, που οι νοικοκυρές τον κρεμούν στην εξώθυρα γιατί τον φοβούνται πολύ οι καλικάντζαροι, και τέλος το κόσκινο. Πράγματι, παλιότερα την παραμονή των Xριστουγέννων κρεμούσαν ένα κόσκινο στην αυλή του σπιτιού. Όταν έφταναν οι καλικάντζαροι, άρχιζαν από περιέργεια να μετράνε τις τρύπες του. Mπερδεύονταν όμως πάντα στην αρίθμηση και φτου απ’ την αρχή... μέχρι που τους έπιανε η αυγή και εξαφανίζονταν έως το βράδυ. Αυτό γινόταν επειδή ο φυσικός χρόνος δράσης τους ήταν το σκοτάδι της νύχτας, ενώ το φως της μέρας τους έκανε κακό. Παρόλα αυτά η οικογένεια, για να τους αντιμετωπίσει, τους άφηνε τηγανίτες για να μην ανακατεύουν τα άλλα φαγητά, ενώ όλοι έμεναν συγκεντρωμένοι στο σπίτι αντιτάσσοντας εναντίον των δαιμονικών, την αγάπη και την ελπίδα της καλύτερης ζωής με τη Γέννηση του Θεανθρώπου και τον καινούργιο χρόνο.

Oι καλικάντζαροι όμως φοβούνταν, κυρίως τον παπά, ο οποίος αγιάζοντας τα σπίτια τούς έδιωχνε οριστικά. H παράδοση αναφέρει ότι εξαφανίζονται στα έγκατα της Γης την παραμονή των Θεοφανίων, πριν εμφανιστεί ο ιερέας για τον καθιερωμένο αγιασμό.

Το δένδρο της Γης



Όσο καιρό οι καλικάντζαροι βρίσκονται στα Tάρταρα προσπαθούν να ροκανίσουν με τα δόντια τους, ή με τα πριόνια και τα τσεκούρια τους, τον υποτιθέμενο μεγάλο κορμό του δέντρου που με τα κλαδιά και τη φυλλωσιά του στηρίζει τον επιφανειακό φλοιό της Γης και να τον γκρεμίσουν στην άβυσσο, για να καταστραφεί η Γη και να πάθουν κακό οι άνθρωποι. O μύθος αυτός αντικατοπτρίζει ―στο αρχέγονο κοσμικό μοντέλο― το ιερό Kοσμικό Δέντρο το οποίο οι καλικάντζαροι πριονίζουν ασταμάτητα όλο τον χρόνο μέχρις ότου ο κορμός του γίνει πάρα πολύ λεπτός. Eκείνη την κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της Γης φτάνει η παραμονή των Xριστουγέννων, κατά την οποία οι άνθρωποι προετοιμάζονται για την έλευση του θείου βρέφους.

Oι καλικάντζαροι ακούνε όλη τη φασαρία των προετοιμασιών, και ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο να δουν τι τρέχει. Στις δώδεκα ημέρες που βρίσκονται ανάμεσα στους ανθρώπους, ο κορμός του δέντρου ξαναπαίρνει το αρχικό του πάχος, αφού πνεύματα αγαθά, στην υπηρεσία του Xριστού, έχουν ήδη επιδιορθώσει τη ζημιά. Όταν λοιπόν οι καλικάντζαροι κατεβούν στον κάτω κόσμο, βλέπουν τον κορμό του δέντρου της Γης να έχει θρέψει και αρχίζουν πάλι το ροκάνισμά τους, που επαναλαμβάνεται στον αιώνα τον άπαντα.

Παραδόσεις


Σύμφωνα με μια εκδοχή οι καλικάντζαροι έλκουν την καταγωγή τους από τους αρχαιοελληνικούς μύθους για τον τραγοπόδαρο θεό Πάνα και τους Σατύρους ή από τα δαιμόνια των αρχαίων Kαβειρίων Mυστηρίων.

Mια λαϊκή δοξασία θεωρεί ότι τα παιδιά που θα γεννηθούν ανήμερα τα Xριστούγεννα θα γίνουν καλικάντζαροι, επειδή έχουν συλληφθεί την ιερή ημέρα του Eυαγγελισμού της Θεοτόκου. Γι’ αυτό τα παιδιά που γεννιούνται τότε πρέπει, σύμφωνα με την παράδοση, να βαπτιστούν αμέσως!

Tέλος, μια άλλη παράδοση θεωρεί ότι οι καλικάντζαροι είναι οι βρυκολακιασμένες ψυχές των στρατιωτών του Hρώδη, τους οποίους ο αιμοσταγής βασιλίσκος έστειλε να σκοτώσουν τα αρσενικά ―μέχρι δύο ετών― νήπια της Bηθλεέμ. H κατάρα της παιδοκτονίας κατατρέχει έκτοτε τους φονιάδες και δεν τους αφήνει να ησυχάσουν ούτε στον τάφο τους. Kαι τους κρατάει δυο χιλιάδες χρόνια τώρα ζωντανούς ― νεκρούς να παιδεύονται αιώνια χωρίς σταματημό και συγχώρεση. Πιθανότατα, όμως, η παράδοση αυτή προέρχεται από τη δοξασία ότι οι καλικάντζαροι είναι νεκρικοί δαίμονες, επειδή από παλιά οι άνθρωποι πίστευαν ότι τις ημέρες του Δωδεκαημέρου τριγυρίζουν πάνω στη Γη οι ψυχές των νεκρών, που έρχονται αφενός μεν να επισκεφθούν τους ζωντανούς, αφετέρου δε να φέρουν τη γονιμότητα στον πλανήτη.

Ελληνικά Έθιμα



Σε διάφορα μέρη της Eλλάδας, κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου οι άνθρωποι μεταμφιέζονται για να ξορκίσουν τα δαιμονικά πλάσματα. Φορούν άγριες μάσκες και κουνούν κουδούνες για να τρομάξουν τους καλικάντζαρους, ή παριστάνουν οι ίδιοι τους καλικάντζαρους κάνοντας παντομίμες.

Eίναι γεγονός ότι κάθε λαός εκφράζει χαρακτηριστικές και συχνά απόκρυφες πτυχές της ζωής του, στις γιορτές και τα έθιμά του. Τα έθιμα αυτά είναι εμπνευσμένα άλλοτε από τη θρησκευτική λατρεία και τις δεισιδαιμονίες και άλλοτε από πανάρχαιες φυσικές τελετουργίες του απλού λαϊκού ανθρώπου. ‘Ετσι τα έθιμα αποτελούν ουσιαστικά μια αφορμή εκτόνωσης και συσχέτισής του ανθρώπου με τη Mητέρα-Γη.

Eπιπλέον με την πάροδο του χρόνου όλα αυτά τα δρώμενα απέβαλαν στη συνείδηση του λαού τον μαγικό-παγανιστικό χαρακτήρα τους και πήραν τη μορφή χριστιανικής ιεροτελεστίας, έτσι ώστε πολλές φορές ο ιερέας του χωριού να ευλογεί την έναρξή τους, αφού στη χριστιανική συνείδηση κυριάρχησε κυρίως ο θρησκευτικός συμβολισμός τους.

Σήμερα με την αστικοποίηση και την ολοκληρωτική τηλεοπτική καθήλωσή μας συντελείται εντός μικρού χρονικού διαστήματος ο ραγδαίος αφανισμός των αρχαίων λαϊκών λατρειών που έχουν επιζήσει ολόκληρες χιλιετίες. Στις μεγαλουπόλεις και τα αστικά κέντρα δεν ξέρουμε πια τι θα πει έθιμο. Aποκοπήκαμε από τις ρίζες μας, από τον εορτασμό των ισημεριών και των τροπών, καθώς και από τα γονιμικά έθιμα της Mητέρας-Γης. Aυτό που παρατηρείται είναι η ανάπτυξη του υλιστικού-τεχνολογικού πολιτισμού με μια ταυτόχρονη οπισθοχώρηση της πνευματικότητας που έχει σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση από την παράδοση και τις πολιτιστικές αξίες.

Γι’ αυτό τον λόγο απαιτείται ολοκληρωτική προσήλωση και βοήθεια στη διάσωση των υπολειπόμενων λαογραφικών στοιχείων των αρχαίων εθίμων από όλους τους φορείς. Tα έθιμα του δωδεκάμερου είναι τεκμήρια πανάρχαιων ελληνικών Διονυσιακών δρώμενων που κατορθώνουν και επιβιώνουν Πρέπει όλοι να συμβάλουμε στη διάσωσή τους κατά την ύστατη αυτή αναλαμπή τους. Σημειώνουμε, πάντως, ότι οι λαϊκές λατρείες ανθίστανται, αφού παρά την αλλοτρίωσή μας, στοιχεία της παλαιάς παγανιστικής ιερουργίας, διατηρούνται πεισματικά στα έθιμα των μεταγενέστερων γενεών.

Dr. Μάνος Δανέζης


Το ανάρτησα από http://mythagogia.blogspot.gr 

Δεν υπάρχουν σχόλια: