Ο Νίκος Γκάτσος
(8 Δεκεμβρίου 1911– 12 Μαΐου 1992)
Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε όσο ζούσε είναι η ποιητική σύνθεση
“Αμοργός” (Αετός, 1943), η οποία θεωρείται κορυφαία δημιουργία του
ελληνικού υπερρεαλισμού με τεράστια επίδραση στους νεότερους ποιητές.
(Δες: Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες Μεταπολεμικοί Συγγραφείς, Εκδ.
Πατάκη,1995). Έκτοτε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το “Ελεγείο” (1946,
περ. Φιλολογικά Χρονικά) και το “Ο ιππότης κι ο θάνατος” (1947, περ.
Μικρό Τετράδιο), που από το 1969 και μετά περιέχονται στο βιβλίο “Αμοργός”, και το “Τραγούδι του παλιού καιρού” (1963, περ. Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.
Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε όσο ζούσε είναι η ποιητική σύνθεση
“Αμοργός” (Αετός, 1943), η οποία θεωρείται κορυφαία δημιουργία του
ελληνικού υπερρεαλισμού με τεράστια επίδραση στους νεότερους ποιητές.
(Δες: Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες Μεταπολεμικοί Συγγραφείς, Εκδ.
Πατάκη,1995). Έκτοτε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το “Ελεγείο” (1946,
περ. Φιλολογικά Χρονικά) και το “Ο ιππότης κι ο θάνατος” (1947, περ.
Μικρό Τετράδιο), που από το 1969 και μετά περιέχονται στο βιβλίο “Αμοργός”, και το “Τραγούδι του παλιού καιρού” (1963, περ. Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.
