ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΩ ΣΤΑΥΡΩ ΚΡΕΜΑΤΑΙ, Ο ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ

Σήμερα κρεμᾶται ἐπάνω στό ξύλο. Ἐκεῖνος πού κρέμασε τή γῆ πάνω στά ὕδατα. Στεφάνι ἀπό ἀγκάθια φοράει στήν κεφαλή, Ἐκεῖνος πού εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν Ἀγγέλων. Ντύνεται μέ ψεύτικη πορφύρα (βασιλικό ἱμάτιο), αὐτός πού περιβάλλει τόν οὐρανό μέ σύννεφα. Δέχτηκε ράπισμα, Ἐκεῖνος πού στόν Ἰορδάνη (διά τοῦ βαπτίσματός του) ἐλευθέρωσε τόν Ἀδάμ

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη, μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι , λέγουσα ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ.

Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντας σου πόδας,

αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις.

Ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν,

κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμμάτων σου αβύσσους

τίς εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Ανεπανάληπτο παραμένει το τροπάριο της Κασσιανής ανάμεσα στα αριστουργήματα της βυζαντινής λογοτεχνίας που αρχίζει με τους στίχους ‘’Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…’’. Αυτό το υπέροχο ποίημα ψάλλει με την πιο λυρική ευαισθησία η υμνολογία της Εκκλησίας μας την Μεγάλη Τρίτη της Εβδομάδας των Παθών, που είναι και το επιστέγασμα της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής.

Η μοναχή Κασσιανή περιγράφει με δέος και με τον πιο αριστουργηματικό τρόπο την ψυχική συντριβή της αμαρτωλής πόρνης του Ευαγγελίου, της παραδαρμένης από το κρίμα, που αποζητά την λύτρωση και την συγγνώμη από τον Θεό της αγάπης και Σωτήρα Χριστό.