ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ

ΠΑΣΧΑ του 2014, εποχή της κρίσης.
Ο Χριστός βάδισε και πάλι στο Γολγοθά του Μαρτυρίου, αλλά και της Ανάστασης. Ο σταυρός στον οποίο κρέμεται το σώμα του γυμνό, γεμάτο πληγές, έβγαλε στο φως τη βία και την αδικία της εποχής εκείνης, αλλά ταυτόχρονα μας έδωσε και την εικόνα του δικού μας κόσμου.

Η ανθρωπότητα σήμερα τραβά το δικό της Γολγοθά.

Με οδύνες και πάθος. Με αγωνία και απόγνωση. Χωρίς ελπίδα. Το μεγαλύτερο ίσως πάθος του βιολογικού και ιστορικού της χρόνου.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ: Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Το Μεγάλο Σάββατο, οι πιστοί αρχίζουν να προετοιμάζονται για το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης. Ήδη από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ψάλλεται ο μεγάλος Εσπερινός και ακούγεται για πρώτη φορά το "Ανάστα ο Θεός, κρίναι την γην".

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, κατά την διάρκεια της λειτουργίας και την στιγμή που ο ιερέας θα πει το «Ανάστα ο Θεός», οι πιστοί θα κτυπήσουν τους σκάμνους και τα μαύρα ρούχα που καλύπτουν τις εικόνες θα πέσουν. Το Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία μας βρίσκεται στην προσδοκία της Ανάστασης.

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη, μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι , λέγουσα ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ.

Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντας σου πόδας,

αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις.

Ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν,

κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμμάτων σου αβύσσους

τίς εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Ανεπανάληπτο παραμένει το τροπάριο της Κασσιανής ανάμεσα στα αριστουργήματα της βυζαντινής λογοτεχνίας που αρχίζει με τους στίχους ‘’Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…’’. Αυτό το υπέροχο ποίημα ψάλλει με την πιο λυρική ευαισθησία η υμνολογία της Εκκλησίας μας την Μεγάλη Τρίτη της Εβδομάδας των Παθών, που είναι και το επιστέγασμα της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής.

Η μοναχή Κασσιανή περιγράφει με δέος και με τον πιο αριστουργηματικό τρόπο την ψυχική συντριβή της αμαρτωλής πόρνης του Ευαγγελίου, της παραδαρμένης από το κρίμα, που αποζητά την λύτρωση και την συγγνώμη από τον Θεό της αγάπης και Σωτήρα Χριστό.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Την ερχόμενη Δευτέρα αρχίζει η εβδομάδα των Παθών του Χριστού.
Όλοι, όμως, οι χριστιανοί είμαστε βέβαιοι ότι θα τελειώσει τα μεσάνυχτα του Σαββάτου με την Ανάστασή Του!
Λίγο μετά το Πάσχα κλείνει και μια ολόκληρη 4ετία παθών του λαού μας. Δικαιολογημένα αγωνιά, αν θα 'ρθει και η δική του ανάσταση. Είναι πολλοί εκείνοι που δεν το ελπίζουν. Κάποιοι, μάλιστα, ιδιοτελείς
ή τυφλοί από κομματικό πάθος το απεύχονται.
Είμαστε, όμως, και γινόμαστε κάθε μέρα όλο και περισσότεροι, καθώς ανοίγει ο δρόμος εξόδου στις αγορές, όσοι το πιστεύουμε και αγωνιζόμαστε γι' αυτό.
Για να δικαιωθούν οι θυσίες όλων όσοι πνίγονται σήμερα
στο "πέλαγος" της φτώχειας, της ανεργίας και τόσων άλλων προβλημάτων.