ΦΩΦΗ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ: Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΥΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΜΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΨΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ "ΥΨΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ"

Σχόλιο της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και Επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Φ. Γεννηματά στα social media:
«Η ελπίδα γεννιέται ακόμα και στο κρύο και τις λάσπες μιας Ευρώπης της υπεροψίας και των διαπραγματεύσεων “υψηλού επιπέδου”.

Ας χαμηλώσουμε όλοι το βλέμμα και να δούμε εκεί, στις λάσπες της κάθε Ειδομένης, τα παιδιά που ζητούν προστασία, ασφάλεια και δικαιοσύνη.

Και τότε να πράξουμε το καθήκον μας. Τέρμα στα ψέματα».

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΕΙΣΤΕ Ο ΊΔΙΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΕ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Σχόλιο μου στο fb και twitter


«Τώρα είναι η ώρα να κυβερνήσουν οι αξιότεροι και οι εντιμότεροι»... είπε ο κ. Τσίπρας αγκαλιάζοντας το βράδυ της Κυριακής τον κ. Καμμένο...

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ - ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Ψηφίζουμε για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Μόνο μαζί μπορούμε.
Ψηφίζουμε Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ είναι ανοιχτό για όλους. ‪#‎nea_arxi‬

Γνωρίσαμε πώς είναι να βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς.
Τώρα ήρθε η ώρα να γίνουμε ΞΑΝΑ δυνατοί.

Γιατί μας συνδέουν συναισθήματα, αγαπημένα πρόσωπα, αγώνες, βιώματα, κατακτήσεις.

Αμφισβητήσαμε, θυμώσαμε, απογοητευτήκαμε.
Δεν σταματήσαμε όμως ΠΟΤΕ να ελπίζουμε.

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: «ΜΟΝΟΝ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η επόμενη ημέρα των εκλογών οφείλει για όλους μας να σηματοδοτήσει, αυτό το πολύ δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Μια θετική πορεία για την χώρα και την κοινωνία, μια πορεία με πολύ μόχθο και μεγάλες θυσίες, μια πορεία με αισιοδοξία, δημιουργία και ελπίδες.

ΚΡΙΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΚΑΙ ΌΧΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΈΛΑΧΕ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

''Σε εμάς έλαχε ο κλήρος'' συνήθιζε να απαντά ο Πρόεδρος στο σύνθημα ''ο Αγώνας τώρα δικαιώνεται''.

Δεν ήταν αυταρέσκεια.
 
Ήταν προειδοποίηση.

Ο Ανδρέας ανήκει σε κείνη τη σπάνια κατηγορία των Ηγετών που ταυτίζονται με μια ολόκληρη εποχή.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει να συμπέσουν οι ώριμες κοινωνικές συνθήκες (ο ''κλήρος'') και ο Ηγέτης που θα τις αντιληφθεί έγκαιρα και θα έχει το θάρρος, το όραμα, τους συνεργάτες αλλά και την τύχη με το μέρος του.
 

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΩΚΟΣ: ΣΤΙΓΜΕΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 19 Οκτώβρη 1980. Αποφοίτησε από το τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε δημοσιογραφία. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά του Αγρινίου καθώς και με ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ζει στο Αγρίνιο και εργάζεται στο Μεσολόγγι.

Ο ήλιος άρχισε να δύει και μια δροσούλα έκανε αισθητή την παρουσία της προτρέποντας τα παιδιά να βγουν για μπάλα στη πλατεία και τους μεγάλους να πηγαίνουν για τον καθιερωμένο απογευματινό καφέ στα μαγαζιά πέριξ αυτής. «Μη Γιαννάκη θα χτυπήσεις τον κύριο με τη μπάλα, πρόσεχε» ακούω μια καλλίγραμη κυρία να φωνάζει, προφανώς, στον γιο της.

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ... ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΌΡΚΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ Ο Ν. ΚΟΥΤΣΟΜΗΤΡΟΣ

Συγκινεί ένας νέος γιατρός από το Αγρίνιο, ο 39χρονος πνευμονολόγος Νικόλαος Κουτσομήτρος, ο οποίος δίνει ελπίδα σε ηλικιωμένους και άνεργους που ζουν σε χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. 

Τα τέσσερα….τελευταία χρόνια, μια Τετάρτη κάθε μήνα, παίρνει το αυτοκίνητο του και τον ιατρικό του εξοπλισμό και παρέχει δωρεάν εξετάσεις σε όσους δεν έχουν καλή οικονομική κατάσταση. Οι κάτοικοι τον περιμένουν πως και πως στο καφενείο του χωριού που για λίγες ώρες μετατρέπεται σε ιατρείο.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

kmamelis@the.forthnet.gr

Η Ελπίδα, στα 38 της, τα μέτρησε όλα, μήνες τώρα μονάχη, μέσα στο κρύο, χωρίς θέρμανση, δωμάτιο. Μεσάνυχτα προπαραμονής, ακούγοντας τους στεναγμούς του μονάκριβου Ιάσονα με τα γαλανά τα μάτια, συνομιλούσε με τον Κωνσταντή της, το στήριγμα, που χάθηκε σε εργατικό ατύχημα τον Αύγουστο.

«Πού μ' άφησες μόνη, βρε Κωνσταντή, σαν καλαμιά στον κάμπο;», αναρωτιόταν με αναφιλητά, στο έρεβος της μοναξιάς και του φόβου.

Κι έκλεινε τα μάτια γυρνώντας γλυκόπικρα στις εποχές της αξιοπρέπειας των ταπεινών της εργατιάς, τότε που πήγαιναν -Σαββατόβραδο- στο ταβερνείο για σουβλάκι και κόκκινο κρασί και τραγουδούσαν τα καβουράκια σε διφωνία. Ο Κωνσταντής! Οικοδόμος λεβέντης, με λευκό πουκάμισο, κολλαριστό απ' τα χεράκια της, κι αυτή με το κόκκινο τσίτι, το κολλητό, να μοιάζει πυρκαγιά, όπως λέει η Αλεξίου.