ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ
kmamelis@the.forthnet.gr
Η Ελπίδα, στα 38 της, τα μέτρησε όλα, μήνες τώρα μονάχη, μέσα στο κρύο, χωρίς θέρμανση, δωμάτιο. Μεσάνυχτα προπαραμονής, ακούγοντας τους στεναγμούς του μονάκριβου Ιάσονα με τα γαλανά τα μάτια, συνομιλούσε με τον Κωνσταντή της, το στήριγμα, που χάθηκε σε εργατικό ατύχημα τον Αύγουστο.
«Πού μ' άφησες μόνη, βρε Κωνσταντή, σαν καλαμιά στον κάμπο;», αναρωτιόταν με αναφιλητά, στο έρεβος της μοναξιάς και του φόβου.
Κι έκλεινε τα μάτια γυρνώντας γλυκόπικρα στις εποχές της αξιοπρέπειας των ταπεινών της εργατιάς, τότε που πήγαιναν -Σαββατόβραδο- στο ταβερνείο για σουβλάκι και κόκκινο κρασί και τραγουδούσαν τα καβουράκια σε διφωνία. Ο Κωνσταντής! Οικοδόμος λεβέντης, με λευκό πουκάμισο, κολλαριστό απ' τα χεράκια της, κι αυτή με το κόκκινο τσίτι, το κολλητό, να μοιάζει πυρκαγιά, όπως λέει η Αλεξίου.
