ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΤΟ ΝΕΟ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ;

Κώστας Γ. Μαμέλης kmamelis@yahoo.gr

Η κλασσική ρήση του Γκράμσι (τίτλος) μετατρέπεται σε ερώτημα.

Ο μεταπολιτευτικός ιστορικός κύκλος έκλεισε οριστικά. Παραδίδεται στην ιστορία για αποτίμηση. Κι όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν κι όσοι δεν κατάλαβαν (κυρίως της πολιτικής τάξης) ας ζήσουν με τις τρυφηλές αναμνήσεις τους.

Το ιστορικό στοίχημα του ελληνικού λαού για την αναζήτηση απάντησης για την πορεία της χώρας στο σύνθετο παγκοσμιοποιημένο κόσμο και για τη ρήξη του με το απερχόμενο πολιτικό σύστημα, παραμένει ανοιχτό.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΑΓΧΕΜΑΧΟ

Κώστας Γ. Μαμέλης

            kmamelis@yahoo.gr

Αρκετά με το παρελθόν. Όπως κι αν ονομαστεί , κατά τις εγχώριες υπερβολές (φαύλο, μαύρο, καταστροφικό ή ονειρικό, αξέχαστο), μας έφερε εκόντες-άκοντες στη στιγμή της αλήθειας.

Το μέλλον αποτελεί τη «μεγάλη εικόνα» της χώρας και του λαού μας. Και αλήθεια αποτελεί η γνώση της διαμόρφωσης του μέλλοντος της χώρας και των ανθρώπων της.

Μόλις ξεφύγουμε από την κοντόθωρη «μικρή εικόνα», που μας απομυζεί μέρα τη μέρα, με την άκριτη αντιπαράθεση, την εισαγόμενη κατάθλιψη, την επιβαλλόμενη τεχνητή φοβία, μας περιμένει το «ενώπιος ενωπίω».

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΙΑΝΟΣ

kmamelis@yahoo.gr

Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τις θεμελιακές ανατροπές που επέφερε, όλα τα πολιτικά κόμματα (του πρωταγωνιστή συμπεριλαμβανομένου) , βρίσκονται σε μεγάλο σταυροδρόμι, αναζήτηση νέας ταυτότητας, επιλογή στάσης, πορείας και - τα ηττηθέντα -ηγεσίας.

Πλην όμως, ούτε νέα ταυτότητα ούτε μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον μπορούν να επιλεγούν (να καταγραφούν, έστω) από το ενδημικό (υπό τη γενική του όρου έννοια) κόμμα Ιανός, δηλ. ένα νόθο θεσμό, αναντίστοιχο με το πρωτογενές ιστορικό αίτημα των καιρών.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΥ

Κώστας Γ. Μαμέλης-kmamelis@yahoo.gr

Το χέρι του σημαιοφόρου, (μυθιστόρημα του συμμαθητή μου Δημήτρη Καλοκύρη) ως τίτλος επικαιροποιείται σε κάθε εθνική γιορτή.  

Από την εποχή του Οδυσσέα Τσενάι μέχρι προχτές, το χρώμα του χεριού του/της σημαιοφόρου φέρνει στο προσκήνιο τον πανηγυρικό του Ισοκράτη.  

«….Το τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας…».

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ

 

Κώστας Γ. Μαμέλης kmamelis@yahoo.gr

Προς τους απανταχού διαπορούντες και σε απόγνωση σοσιαλιστές.

Με ποιά νομιμοποίηση εισήγαγαν τη χώρα σε εποχή κοινωνικού παγετώνα,αποκρύπτοντας τους υπεύθυνους και τις αιτίες της απόφασης αυτής, τις διαχρονικές (εν πολλοίς μη αναστρέψιμες) επιπτώσεις μιας μείζονος εθνικής επιλογής;

Γιατί, ενώ γνώριζαν τα καταλυτικά μεγέθη των επιπτώσεων, παρέκαμψαν τη λαϊκή εντολή και συνέπραξαν έναντι ψιχίων κυβερνητισμού στο ανιστόρητο μόρφωμα μιας νόθας, νεοφιλελεύθερης και αναποτελεσματικής διακυβέρνησης;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «Επινέ»

Κώστας Γ. Μαμέλης

kmamelis@yahoo.gr

Ενώ η «διεύθυνση» Τσίπρα εξαντλεί το «υπερόπλο» (Βαρουφάκης), «εργαλιοποιεί» την αριστερά και πρωταγωνιστεί (θετικά και αρνητικά) στην πολιτική ζωή, είναι διδακτικό να βυθιζόμαστε δημιουργικά στο παρελθόν, αντλώντας σύνεση, αναστοχασμό, διδάγματα, για το μέλλον που δεν περιμένει και πιέζεται αμείλικτα προς νεοφιλελεύθερους δρόμους (νομοτελειακούς;), κάτι σα το στίχο του Νιόνιου, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία».

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΟΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ*

Κώστας Γ. Μαμέλης

kmamelis@yahoo.gr

Χαρακτηριστικός ο τίτλος του ποιητή (* Τίτος Πατρίκιος).

Μας λέει:

Όλο και περισσότεροι εξαγγέλλουν μια καταστροφή πιστεύοντας σ’ αυτή την αναγκαία κάθαρση που θα ξαναγεννήσει καλύτερο τον κόσμο.

Κι αν πρόκειται χώρες ολόκληρες να γίνουν στάχτη χιλιάδες άνθρωποι να χαθούν δεν τους πολυνοιάζει.

«ΣΥΡΙΑ»: ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΑΜΕΛΗΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: kmamelis@yahoo.gr

Ψευδεπίγραφοι Εικονοκλάστες και Εικονομάχοι, έλαβαν θέσεις «μάχης» για την κατάκτηση του σοσιαλιστικού χώρου. Παιδιά της ίδιας μήτρας, με συνοδεία ποικιλώνυμων περιφερόμενων. «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς» (αν και απέμεινε ένα «αδειανό πουκάμισο»).

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Κώστας Γ. Μαμέλης

kmamelis@yahoo.gr

Οι εικόνες είναι ίδιες. Το ποδόσφαιρο και η πολιτική, σημαντικά για τη ζωή μας, όζουν.

Τα νησιά Φερόες, ο Ρανιέρι, οι σιδερόβεργες, τα ραντεβού του θανάτου, οι «επιστήμονες» οπαδοί, οι συνομιλίες των βασικών πρωταγωνιστών, οι υποκλοπές, μέσα στο πολιτικό σκηνικό μιας ιδιότυπης αρένας μονομάχων της εξουσίας, όπου λείπει η πρώτη φράση του περίφημου ρωμαϊκού χαιρετισμού (Ave Imperator = Χαίρε Αυτοκράτωρ) και παραμένει δυστυχώς για την ελληνική κοινωνία η δεύτερη ( morituri saluti te = οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν).

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΒΡΟΧΑΡΗΣ

kmamelis@yahoo.gr

Σκληρός μελαγχολικός, βροχάρης μήνας.
Βροχή τα ερωτήματα.

Ανάγκη για ιδιωτική σιωπή ή υποχρέωση για δημόσιο λόγο;

Σε αυτούς που δημοσιολογούν με φανατισμό και κραυγές αμύνεσαι με σιωπή ή επιτίθεσαι με επιχειρήματα;

Ποιους ωφελεί η σιωπή και ποιους βλάπτει;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Κώστας Γ. Μαμέλης

kmamelis@yahoo.gr

Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, λέξεις χωρίς σημασία, στην αλλοιωμένη πολιτική γεωγραφία μας.

Το ΠΑΣΟΚ της συγκυβέρνησης ελάχιστα διατηρεί από τις αρχές και την παράδοση της πάλαι ποτέ μεγάλης σοσιαλιστικής παράταξης.

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΑΜΕΛΗΣ: ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ

Γυρίζουμε, τα κεφάλια μέσα. Ο αυτόχειρας κ. good morning Vietnam, του διδακτικού carpe diem (άδραξε τη μέρα) η εκλεκτική συνοδεία μας!

Ανάμεσα στα κονβόι της παραλιακής και νησιώτικης επικράτειας επιστρέφουμε σταδιακά, με περισσότερη χοληστερίνη (τα άτιμα τα τσίπουρα!) και πολύ προβληματισμό για το επόμενο χρονικό διάστημα, όπου - σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις - θα οδεύσουμε στην «κανονικότητα».

ΘΑΛΑΣΣΑ

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΑΜΕΛΗΣ

kmamelis@yahoo.gr

Σε τούτη την έντυπη γωνιά των 300 λέξεων που οκτώ χρόνια τώρα εξελίσσεται το παίγνιο των νοημάτων,των συναισθημάτων και των αφαιρέσεων,τις μέρες παρα θιν αλός, είναι πρέπον να ταξιδεύουμε.

Θάλασσα,πλατιά,γαλανή,αχόρταγη,με κρυφές φωνές,με μηνύματα,με τα πλεούμενα και τες ρυτίδες των κυμάτων. Θάλασσα, μια μαργιόλα ξελογιάστρα, ίδιο μεθυστικό κρασί. Θάλασσα, σκούνα, τράτα, ιπτάμενος Ολλανδός, τσαπαρί, καθετή, μαμούνι.

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

kmamelis@yahoo.gr

Ανάμεσα στα συνήθη ερωτήματα της χαλαρής συζήτησης με το γείτονα της διπλανής ξαπλώστρας για τη μεταγραφική πορεία του ΠΑΟΚ, τη Σακίρα, τις τιμές στο Θεοβίγλι, τον Αντετοκούμπο , μας προέκυψε σειρά αναπάντητων (;) ερωτημάτων, ένεκεν του κόστους του νεοελληνικού φρέντο καπουτσίνο.

Μπορεί το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας να αντιμετωπίζεται με αλαζονικές φορολογικές επιβαρύνσεις επί (πολλών) δικαίων και (λίγων) αδίκων;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Κώστας Γ. Μαμέλης

kmamelis@yahoo.gr

Μέρες Μουντιάλ, καλά περνάμε, χορτάσαμε μπάλα (πίτσες, μπύρες, ντελιβεράδες), το σύστημα καλά μας κρατεί καθηλωμένους σε πολυθρόνες.

Αλλά πίσω από το κλάμα και το «γλυκό» σουτ του Χάμες, τον τσαμπουκά και την εκτίναξη του Κρούλ, τον άτυχο Νειμάρ με το σλάλομ-ποίημα και την επινόηση -μοιρογνωμόνιο του Μέσι, εξακολουθεί ο διχασμός εγχώριας και διεθνούς διανόησης για το ρόλο του ποδοσφαίρου.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

kmamelis@the.forthnet.gr

Η Ελπίδα, στα 38 της, τα μέτρησε όλα, μήνες τώρα μονάχη, μέσα στο κρύο, χωρίς θέρμανση, δωμάτιο. Μεσάνυχτα προπαραμονής, ακούγοντας τους στεναγμούς του μονάκριβου Ιάσονα με τα γαλανά τα μάτια, συνομιλούσε με τον Κωνσταντή της, το στήριγμα, που χάθηκε σε εργατικό ατύχημα τον Αύγουστο.

«Πού μ' άφησες μόνη, βρε Κωνσταντή, σαν καλαμιά στον κάμπο;», αναρωτιόταν με αναφιλητά, στο έρεβος της μοναξιάς και του φόβου.

Κι έκλεινε τα μάτια γυρνώντας γλυκόπικρα στις εποχές της αξιοπρέπειας των ταπεινών της εργατιάς, τότε που πήγαιναν -Σαββατόβραδο- στο ταβερνείο για σουβλάκι και κόκκινο κρασί και τραγουδούσαν τα καβουράκια σε διφωνία. Ο Κωνσταντής! Οικοδόμος λεβέντης, με λευκό πουκάμισο, κολλαριστό απ' τα χεράκια της, κι αυτή με το κόκκινο τσίτι, το κολλητό, να μοιάζει πυρκαγιά, όπως λέει η Αλεξίου.

ΟΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΦΟΥΚΟΥΓΙΑΜΑ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

δικηγόρου

kmamelis@the.forthnet.gr

Ο δημόσιος χώρος σε παρακμή πριν τη μετάλλαξη. Οι ηγεσίες σε συρρίκνωση και απορία, καθώς αυτονόητες κατακτήσεις και μεγάλες αλλαγές κατεδαφίζονται. Η εποχή του κοινωνικού ελέγχου και της ολικής δημοκρατικής νομιμοποίησης είναι μακρινή ανάμνηση στις μέρες της ολοένα συνθετότερης τεχνοκρατικής διαχείρισης.

Ευκαιρίας δοθείσης, διάφοροι δοκησίσοφοι αποφαίνονται (δίκην αυθεντικών ερμηνευτών της ιστορικής διαδικασίας) περί του τέλους των κομμάτων, υπό το (υποκριτικό) πρόσχημα της εξάλειψης της «κομματοκρατίας», μοναδικής -δήθεν- υπεύθυνης της πολύπλευρης κρίσης. Πρόκειται για εύκολη μανιέρα επικοινωνισμού με τη μορφή του ποδοσφαιρικού τακτικισμού για «αλλαγή γηπέδου», γνωστότερη ως αλλαγή παράστασης.

Βρήκαν αντίπαλο τα «παιδιά του συστήματος εξουσίας» που τώρα το καταγγέλλουν ως φαυλεπίφαυλο, οι μονίμως σιτιζόμενοι σε πρυτανεία εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων, που προτάσσουν τη μικροαστική τους αγωνία για ανώδυνη και δίχως κόπο ανέλιξη στο δημόσιο χώρο, ως εκλεκτοί της μεταδημοκρατίας, νόθας θυγατέρας της παγκοσμιοποιημένης μονοπολικής οικονομίας. Ολοι τους συμφύρονται -ανιστόρητα- στο νεοφιλελεύθερο κορπορατισμό, που επιθυμεί να καθοδηγήσει την πολιτική, χωρίς την πρωτεύουσα ταξική της αναφορά.

Σε μια χώρα σε θεσμική παράκρουση, πολιτική κατάθλιψη, κοινωνική κατάρρευση, αντί οι ιδεολογικές αναζητήσεις να αποτελούν το πλαίσιο της αναγκαίας πολιτικής διαδικασίας, ο προαναφερόμενος μανιχαϊσμός επιλέγει προσιτό αντίπαλο. Τα κόμματα, ταυτίζοντας ενσυνείδητα το αμαρτωλό τμήμα του πολιτικού τους προσωπικού με την ιδεολογία τους. Εργαλεία του, γενίκευση, ηθικολογία, διδακτισμός, βολονταρισμός, συσκότιση και, εν συνεχεία, απόκρυψη των κοινωνικών αντιθέσεων.

Ουσιαστικά πρόκειται για συμβολή σε μια άνευ όρων παράδοση της πολιτικής στην οικονομία, σε μετατροπή της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας σε πολιτική ολιγαρχία, σε μια σκληρότερη εκδοχή από εκείνη της άρχουσας τάξης του φορντικού κράτους.

Αλλά οι παροικούντες την πολιτική Ιερουσαλήμ είναι γνωστής ταυτότητας και διαδρομής.

Οπως ο Αναγνωστάκης φθέγγεται: «Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν..». Και όχι μόνον εγώ. Κι επειδή «εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε», θα αποτύχουν.

Όσοι εζήλωσαν τη δόξα του Φράνσις Φουκουγιάμα περί του τέλους της ιστορίας. Όσοι περιφέρουν δημοσίως «την αρετή της ηθικής ακεραιότητας» (για να κρύψουν την όζουσα συναλλαγή τους με τους υπό κατάρρευση μηχανισμούς εξουσίας). Όσοι συνωθούνται εκόντες άκοντες στα νέα υπό διαμόρφωση εξουσιαστικά κονκλάβια.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

kmamelis@the.forthnet.gr

Ένα πρόχειρο σχεδίασμα αλφαβήτου τολμώ, μικρή συμβολή στα 100 χρόνια της πόλης. Ατάκτως γραφόμενα τα γεγονότα, οι ιστορικές στιγμές, οι άνθρωποι (που δεν υπάρχουν πια), οι τόποι. Η Θεσσαλονίκη πέρασε αλώβητη (;) τον πυκνό αιώνα της ελευθερίας της, με αξιοσύνη. Κι επειδή, καθώς ο ποιητής Μαραμπού προστάζει, «τη Σαλονίκη μη τη δεις ποτέ από τη στεριά», ρίχνω ανάκατα, μνήμες, εικόνες, θάματα, ηχοχρώματα και μυρωδιές, αφού της πόλης τούτης «της πρέπει το καράβι».

ΑΛΦΑ: Αριστοτέλους, Αγιονόρος, Μανώλης Αναγνωστάκης, Αρης-ολέ, Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος, Αρετσού, Μανόλης Ανδρόνικος.
ΒΗΤΑ: Ελευθέριος Βενιζέλος, Γιώργος Βαφόπουλος, Ναύαρχος Βότσης, Μονή Βλατάδων, καθηγητής Βαλτής, Βαρδάρης.
ΓΑΜΑ: Νικόλαος Γερμανός, τυπογράφος Γκαρμπολάς, Γεντί Κουλέ, Γαλέριος Μαξιμιανός Αύγουστος.
ΔΕΛΤΑ: Στρατηγός Δαγκλής, Δημήτριος Δίγκας, ΔΕΘ, Δημήτριος ο πολιορκητής, Διαγώνιος.
ΕΨΙΛΟΝ: Αβροτέλης Ελευθερόπουλος, Ερνέστος Εμπράρ, πλατεία Ελευθερίας, Εκμέκ κανταΐφ.
ΖΗΤΑ: Ζηλωτές, Ζέιτενλικ, Συνταγματάρχης Ζυμβρακάκης, Αλέξανδρος Ζάννας, Ζωή Λάσκαρη.
ΗΤΑ: Ηρακλής-ο γηραιός, Ησυχαστές, Ηλεκτρική εταιρεία.
ΘΗΤΑ: Πάνος Θασίτης, Θερμαϊκός, Μούσαις χάρισι θύε, Θέρμη.

ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΦΕΤΙΧ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ

του Κώστα Γ. Μαμέλη

δικηγόρου

kmamelis@the.forthnet.gr

Προσερχόμαστε σήμερα στις εσωκομματικές κάλπες του ΠΑΣΟΚ με πρωταρχικό στόχο την επιβίωση της παράταξης. Ο χώρος της κεντροαριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, αποτελεί ιστορικό κεκτημένο της πολύπαθης πατρίδας μας και η μάχη της επιβίωσής του είναι παρούσα, επιτακτική, μας αναθέτει ευθύνες.

Επιβίωση σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αναλάβει πλήρως τη λησμονημένη θεωρητική του αποστολή και ξανά το απολεσθέν ιδεολογικό του οπλοστάσιο.

Να ξαναδώσει κατανοητή μορφή και ανοιχτό ορίζοντα στο σκοτεινό κόσμο που σήμερα αναδύεται.

Πρέπει να επανακαθορίσει ένα επιθυμητό μέλλον, διαφορετικό από αυτό προς το οποίο μοιραία οδεύουμε, αν αφεθούμε -χωρίς αντιστάσεις- στην κατολίσθηση των μόνιμων μνημονίων και της άνισης λιτότητας επί δεκαετίες.

Η συμμετοχή αποτελεί κρίσιμη παράμετρο της επιβίωσης, αφετηρία της πορείας της καθόλου αυτονόητης ανάκαμψης. Πρέπει να κινητοποιηθεί, όπως έκανε πάντα, εκείνος που δεν θέλει πια να τον υποτάσσουν, εκείνος που θέλει να δράσει για να επηρεάσει το μέλλον.

Συνακόλουθος -εξ ίσου σημαντικός- στόχος είναι η αποφυγή -όπως ορθά παρατηρήθηκε- «της αρνητικής παιδαγωγικής της διαδοχής» που μετέτρεπε την εκλογή της ηγεσίας από δημοκρατικό πολιτικό γεγονός (με βάση και τα ιδεολογικά-πολιτικά φορτία της συγκυρίας) σε επεισόδιο δημοκρατικισμού και σε εκχώρηση «λευκής επιταγής», από διαπάλη ιδεών σε μη πολιτική σύγκρουση επίδειξης αυταρέσκειας.