Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Άλκη Ζέη δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Όλοι μας ως παιδιά διαβάσαμε τα βιβλία της, εντυπωσιαστήκαμε από το «Καπλάνι της βιτρίνας» και συνοδεύσαμε τον Πέτρο στο «Μεγάλο Περίπατο» του. Πρόσφατα βρέθηκε στη Χίο, για να παρουσιάσει το νέο της βιβλίο «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο», σε μια εκδήλωση που διοργανώθηκε από το 4ο Γυμνάσιο με τη στηριξη του Γραφείου Σχολικών δραστηριοτήτων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, υλοποιώντας την ιδέα της φιλολόγου Μαρίας Κλειδά.
Η πρώτη σας «γνωριμία» με τη Χίο ήταν το 1949, όταν ήρθατε στο νησί μας ως πολιτική κρατούμενη. Θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτή σας την εμπειρία;
Από τη Χίο δεν έχω αναμνήσεις, δεν γνώρισα τον τόπο, αν και έμεινα ένα χρόνο. Μ’ έφεραν το 1949 μ’ ένα φορτηγό και μ’ άφησαν σ’ ένα στρατόπεδο έξω από την πόλη (σ.σ.: πρόκειται για το στρατόπεδο Γκιάλα, στην πόλη της Χίου), το οποίο βρισκόταν πάνω σ’ ένα λόφο, όπου γύρω-γύρω δεν υπήρχε τίποτα. Τώρα πλέον, απ’ όσο έχω πληροφορηθεί, είναι μέσα στην πόλη. Πολλές εξόριστες ήταν καλές μου φίλες: η Αλέκα Παϊζη (σ.σ.: ηθοποιός),η Ρόζα Ιμβριώτη
Από τη Χίο δεν έχω αναμνήσεις, δεν γνώρισα τον τόπο, αν και έμεινα ένα χρόνο. Μ’ έφεραν το 1949 μ’ ένα φορτηγό και μ’ άφησαν σ’ ένα στρατόπεδο έξω από την πόλη (σ.σ.: πρόκειται για το στρατόπεδο Γκιάλα, στην πόλη της Χίου), το οποίο βρισκόταν πάνω σ’ ένα λόφο, όπου γύρω-γύρω δεν υπήρχε τίποτα. Τώρα πλέον, απ’ όσο έχω πληροφορηθεί, είναι μέσα στην πόλη. Πολλές εξόριστες ήταν καλές μου φίλες: η Αλέκα Παϊζη (σ.σ.: ηθοποιός),η Ρόζα Ιμβριώτη
