Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

VENI VIDI ΠΟΤΑΜΙ!



  Πάμε Ποτάμι;

Εγώ πήγα! Με πλάνταξε το φλερτ 
της κυρίας Τζάκρη με τον ΣΥΡΙΖΑ κι αποφάσισα να πάω 
Ποτάμι. Τόσοι άλλοι πήγαν Ποτάμιαναζητώντας το νέο σε 
μια μακρόχρονη πορεία από κόμμα σε κόμμα - ο 
κ. Μαρκουλάκης,για παράδειγμα, καθώς και ο 
παλιός μου φίλος ο Αντώνης Καφετζόπουλος σαράντα 
κόμματα αλλάξαμε


σαράντα κύματα μας πήρανε και μας έφεραν στο 
Ποτάμι! Γιούργια κι είπα να ενθαρρύνω τον Σταύρο: «δεν 
θα σώσει την Ελλάδα ο Σταύρος», δήλωσε για τον 
εαυτόν του ο κ. Θεοδωράκης, μη γίνεσαι ηττοπαθής, 
Σταύρο! μπορεί να τη σώσει ο Στάθης, σου είπα και ήρθα.

«Εμείς δεν πάμε για καρέκλες», με προειδοποίησε 
ο Επικεφαλής μου(κορώναμου και στέμμα μου), «πάμε για 
καλάμια» αντέλεξα περιχαρής -και μην πάει ο νους σας στο 
κακό, δεν εννοούσα καλάμια ιππασίας, αλλά καλάμια 
ψαρέματος- σε ποτάμι βρισκόμαστε, να μην πιάσουμε και 
κάνα ψαράκι; εκτός κι αν δεν είναι πολιτικώς ορθόν να 
συνδυάζει κανείς το τερπνόν μετά του ωφελίμου-θα

ρωτήσω τον Σταύρο και θα σας πω. Διότι και ο 
Σταύρος με ρώτησε κι εμένα καιτου είπα. Για όλα 
τα κρίσιμα θέματα που βασανίζουν τον τόπο, από 
την ανεργία έως τις αυτοκτονίες και από τις περικοπές 
μισθών έως τους θανάτους (λόγω περικοπής 
θεραπειών) των καρκινοπαθών.

Επ’ αυτών, ο Σταύρος μού έθεσε ένα ερωτηματολόγιο 
από έξι ερωτήσεις, μου ευχήθηκε να μην κοπώ στις 
απαντήσεις και να αποφανθώ περί το πρακτέον με το 
αμερικανικό σύστημα που απαντά κανείς στα τεστ και στα 
γκάλοπ: «μάλλον συμφωνώ», «μάλλον 
διαφωνώ», «δεν γνωρίζω, δεν απαντώ». Αντιπαρήλθα 
την αμερικανιά και ενθουσιάστηκα, παφλάζει το 
ποτάμι, καλπάζει, σκέφθηκα κι άρχισα να απαντώ στα 
έξι κρίσιμα ερωτήματα: «Να επιτρέπεται

να λειτουργήσουν μη κρατικά (sic)πανεπιστήμια 
από μη κερδοσκοπικούς (sic) οργανισμούς;». Μη 
κρατικά λέμε μάλλον τα ιδιωτικά, σκέφθηκα· πώς λέμε μη
καμπούρη τον ευθυτενή; - αυτό! Αλλά γιατί 
(ξανασκέφθηκα, με κίνδυνο να λιποθυμήσω απ’
 την προσπάθεια) να ανοίξει κάποιος ένα μαγαζί, αν είναι να 
μη βγάζει φράγκα; Για την ψυχή της μάνας του θα δουλέψει 
ο εν λόγω μη κερδοσκοπικός οργανισμός;

Δυσκολευόμουν να απαντήσω κι έτσι αντέγραψα απ’ τα 
άλλα παιδάκια:«Μάλλον συμφωνώ» έγραψε το 92%!!

Μπράβο ποσοστό! πολύ σταλινικό για νεοφιλελέδες! 
πάλι ενθουσιάστηκα! Η επόμενη ερώτηση όμως με 
ερωτούσε σκληρά κι αδίστακτα: «Είναι σωστό οι 
καταδικασμένοι για σοβαρά εγκλήματα να 
κρατούνται σε φυλακές υψηλής ασφαλείας “ειδικού
τύπου”;». Ναι, ναι, ναι, συμφωνούσαν κατά 
ποσοστό 92%(!!) τα άλλα παιδάκια. Με ζώσανε τα φίδια ή 
μάλλον

τα νερόφιδα. Λες αυτό να εννοεί ο Σταύρος όταν λέει 
ότι «κλέβει ιδέες και απ’ τη δεξιά και απ’ την αριστερά»; 
Και Γκουαντάναμο και γκουλάγκ;! Τέτοιο νταμπλ;!

Σφίχτηκα λιγάκι και κάπως μουδιασμένος προσπάθησα 
να αντιμετωπίσω την επόμενηερώτηση: «Να υπάρχουν 
βαθμίδες στους δασκάλους και καθηγητές της 
μέσηςεκπαίδευσης μετά από αξιολόγηση;» - καπάκι κι 
άνευ δισταγμού «Μάλλον συμφωνώ» το 95%!! Αρχισα

να ανησυχώ, τέτοια ομοφωνία τού «μάλλον 
συμφωνώ» αρχίζει να με τρομάζει -φαντάσου να μην υπήρχε 
και το «μάλλον». Και να ’ταν το γιαβόλ σκέτο! Αρχισα να 
ιδρώνω, θα πάθω τρακ και θα με κόψουνε, σκέφτηκα κι 
έσπευσα στην επομένη ερώτηση.
Και στάνιαρα! «Η χρήση κάνναβης πρέπει να 
αποποινικοποιηθεί;». Εξαρτάται απ’ τη μαστούρα, ρε 
παίδες! Αν είναι χαρχαλάτη και σε κάνει να 
ξεχνάς την ανεργία σου, αν σε παρηγορεί πουπεινάνε τα 
παιδιά σου, γιατί να μην αποποινικοποιηθεί; Δυστυχώς, επ’
αυτού συμφώνησε μαζί μου μόνον το 72% απ’ τα άλλα 
παιδάκια.

Η επόμενη ερώτηση (δεν την παραθέτω όλη, διότι η 
διατύπωσή της ήταν σχοινοτενής) αφορούσε τα ωράρια και 
με δυο λόγια ρωτούσε: «να ανοίγει κανείς το
μαγαζί του όποτε του καπνίσει;». Γιατί όχι; όποτε 
μπαίνει πελάτης θα βγάζει λευκό καπνό και όποτε το καίει η 
ελεύθερη αγορά, η εφορία ή η τράπεζα, μαύρον! Καθαρές
δουλειές, παρ’ ότι και επ’αυτού μόνον το 72% απ’ τα άλλα 
παιδάκια «μάλλον συμφωνήσανε».

Στο σημείο αυτό, η πρόταση Τσακυράκη, να 
φέρουμε ο καθένας έναν Γερμανό
 να μας υπαγορεύει τις σωστές απαντήσεις, 
απορρίφθηκε. Απόρησα γιατί, αλλά είχα μόλις
 ολίγα δευτερόλεπτα για να απαντήσω στην τελευταία 
ερώτηση πριν να τελειώσει ο χρόνος
 και να μου πάρει ο Σταύρος την κόλλα. Η Ελλάδα να

επιδιώξει moratorium πτήσεων με την Τουρκία 
πάνω απ’ το Αιγαίο;». Πτήσεων, βεβαίως! Ως γνωστόν, το 
Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και τα ψάρια δεν πετάνε
Πετάνε όμως οι Τούρκοι στρατηγοί - γαϊδουριά τους! αλλά, 
επίσης ως γνωστόν, τα γαϊδούρια πετάνε! Οπότε, πρόβλημα
Και για αυτό μάλλον τα υπόλοιπα παιδάκια «μάλλον 
συμφώνησαν» πάλι κατά 72% μόνον. Διακρίνω τα πρώτα 
ρήγματα μιας κατά τα άλλα αρραγούς 
ενότητας νεοφιλελεύθερων και 
κεντροαριστερών (δεξιότερα της κυρίας Τζάκρη). Η οποία,

σε μια εξιλεωτική τελετουργία για τις απολύσεις 
που έχει υπογράψει και τα Μνημόνια που έχει καταπιεί, 
μοιράζει στους φτωχούς τις γόβες της (εκ των οποίων 
οι 3.000 αφόρετες) και στους λιμοκτονούντες τις τσάντες 
της - 500 ευρώ η φθηνότερη, απ’ αυτές για τα 
πικ-νικ, ανεκτιμήτου η ακριβότερη, απ’ αυτές τιςτρε σικ με 
σφυροδρεπανάκια από αμέθυστους.

Στο σημείο αυτό μια μεγάλη βοή με συντάραξε και 
με ξανάφερε στηνπραγματικότητα - νόμισα ότι βρισκόμουν 
στην Απέλλα της Σπάρτης, αλλά ούτε χάλκινο θώρακα 
φορούσα, ούτε τσίτσιδος κυκλοφορούσα ο υπόλοιπος, ούτε 
βαρβατίλα μύριζα. Απλώς

ο επικεφαλής μου εκλεγόταν διά βοής 
Επικεφαλής μου!

Εθαύμασα!

Και συγκινήθηκα!

Ομως και ανησύχησα!

Πρόσεχε, Σταύρο, λέω στον Σταύρο, πολλοί αρχηγοί

που εξελέγησαν διά βοής απεπέμφθησαν διά 
γιούχας!

Για ένα αργόσυρτο πλάνο αμερικαίν που κατέληξε 
σε γκρο πλαν, ο Σταύρος με κοιτούσε, ενώ στο σάουντρακ ο 
κ. Καμίνης είχε βουτήξει το μικρόφωνο και σκλήριζε στους
«εθελοντές» του Ποταμιού: «Ποθούμε(!) ένα 
Ποτάμι αλλαγών! Εχετε τεράστια δύναμη!
(σ.σ.: εδώ, 362 εθελοντές έκοψαν έντρομοι τις φλέβες 
τους). Εχετε αναλάβει μια μεγάλη υποχρέωση για τη 
χώρα!» - εδώ

 άρχισε η γη να τρέμει! κάτι καινούριο γεννιόταν! 
Κάτι έκανε άλμα μέσα στον χωροχρόνο και διακτινιζόταν απ’ 
τη Φουλβία Γέφυρα στο Λαύριο! Οσοι τολμηροί ύψωσαν το
βλέμμα στους ουρανούς είδαν σημείο ολόφωτο και 
περίλαμπρο, ο Ψαριανός εν είδει -εντούτω νίκα- σήματος 
της Παραμάουντ (ή τηςΚολούμπια - οι γνώμες διίστανται)
 τραγουδούσε αντάρτικα κι εμβατήρια του Κόκκινου 
Στρατού - δάκρυσα και διέκοψα για διαφημίσεις.

Στις διαφημίσεις η Ελλάδα ζει σε έναν άλλο, 
 θαυμαστό κόσμο, έχει φιλεύσπλαχνες τράπεζες, σπίτια 
καλύτερα απ’ τα σπίτια στα τούρκικα σίριαλ, ατέλειωτες 
ώρες ομιλίας στα κινητά, υγιεινά μεταλλαγμένα, άθραυστα 
καλσόν κι ό,τι άλλο τραβά η ψυχή του ανθρώπου,

ακόμα και την κυρία Τζάκρη δίπλα στη Ρόζα 
Λούξεμπουργκ, χειμώνας του 1918
Μόναχο, και το χιόνι να πέφτει απαλά πάνω στους 
Χαλυβδόκρανους με τα σκοτεινά μάτια...

Το ανάρτησα από http://www.enikos.gr email: stathis@enikos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: