Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη

Σιδηροπούλου Χρυσάνθη-Θούλη
«ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ»: ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ(ΘΟΥΛΗ), Sidiropoulou Thouli - Chrysanthi: Η δήλωσή μου στα ΜΜΕ την 14/1/2015 μετά την αντιδημοκρατική και ανθρωποφαγική πολιτική καρατόμηση μου κι ενώ χρίστηκα και ανακηρύχτηκα υποψήφια με κάθε προβλεπόμενη σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ και νόμιμη διαδικασία, από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις Εθνικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, επί Προεδρίας Βενιζέλου, από τον Κουκουλόπουλο και τον "Ημαθιάρχη" Χρυσοχοΐδη,συνεπικουρούμενοι από τους διορισμένους φίλους και φίλες τους στην Νομαρχιακή Επιτροπή ΠΑΣΟΚ Ημαθίας και δυο πρώην Δημάρχους ΠΑΣΟΚ στον Δήμο Βέροιας._"Ανήκω στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πορεύτηκα πάντα με το όραμα που μας ενέπνευσε, τις αρχές και τις αξίες που μας έδωσε και εν τέλει μας καθόρισαν, ο αείμνηστος Ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης. Αποτιμώντας σαφέστατα, στο παρόν και το μέλλον, την στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου, ως και την μοναδικά διατυπωμένη στρατηγική πρόταση για τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό της Ελλάδας, τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό με Ανθρώπινο πρόσωπο και Ευρωπαϊκό Προσανατολισμό, στον Κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Στην μακρόχρονη θητεία μου στα κορυφαία όργανα του κόμματος, εκλεγμένη πάντα από Συνέδρια και την λαϊκή βάση του Κινήματος, αγωνίστηκα με πάθος και ψυχή για τις ιδέες μου, συμπορευόμενη με τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με συμμάχους και αντιπάλους, με φίλους και εχθρούς. Κρατώντας πάντα στάση Κοινού Αγώνα. Με λάθη και παραλείψεις. Με δημιουργικές συνθέσεις. Αφήνοντας πίσω εσωστρέφειες, χαρακώματα και άγονες αντιπαραθέσεις. Οι «καθεστωτικές» συμπεριφορές και οι εγωκεντρικές μακαριότητες διαφόρων εκφάνσεων του «κυβερνητισμού» και των μονίμων οπαδών του είναι, πάντα, ιστορικά ανόητες και απαράδεκτες. Δεν μετέχω των «αχράντων μυστηρίων» ‘’ιδιοκτητών και ενοικιαστών’’, ‘’οικογενειοκρατούντων και οικογενειοκρατουμένων’’, ‘’Διευθυντηρίων και μυημένων’’, ‘’πρoθύμων και αρεστών’’, ‘’ Ημαθιαρχών και επίδοξων Προέδρων του ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας’’, ‘’ελίτ και λαϊκιστών’’. Ανήκω στο ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον Λαό και την Πατρίδα. ΜΟΝΟΝ. Με δημοκρατικές διαδικασίες και λειτουργία. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ που ανήκει στον Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό. ΜΟΝΟΝ. Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσα τον ‘’όρκο της νιότης και της ζωής’’ μου. ΜΟΝΟΝ.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΜΕΛΗΣ: ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ



Κώστας Γ. Μαμέλης

Οι εικόνες είναι ίδιες. Το ποδόσφαιρο και η πολιτική, σημαντικά για τη ζωή μας, όζουν.

Τα νησιά Φερόες, ο Ρανιέρι, οι σιδερόβεργες, τα ραντεβού του θανάτου, οι «επιστήμονες» οπαδοί, οι συνομιλίες των βασικών πρωταγωνιστών, οι υποκλοπές, μέσα στο πολιτικό σκηνικό μιας ιδιότυπης αρένας μονομάχων της εξουσίας, όπου λείπει η πρώτη φράση του περίφημου ρωμαϊκού χαιρετισμού (Ave Imperator = Χαίρε Αυτοκράτωρ) και παραμένει δυστυχώς για την ελληνική κοινωνία η δεύτερη ( morituri saluti te = οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν).

Μέσα στον καταιγισμό των συνεχών και επαναλαμβανόμενων σκανδάλων, όσοι απέμειναν να θεωρούν ακόμη το κορυφαίο άθλημα ως πεδίο πρωτογενούς πολιτικής συνειδητοποίησης (λόγω μαζικότητας-λαϊκότητας-χαρακτηριστικών-δομής) και όσοι ονειρεύονται ακόμη μιαν αλληλο-τροφοδοτούμενη σχέση μεταξύ ποδοσφαίρου και προοδευτικής και μη δογματικής αριστεράς, θλίβονται και νιώθουν βαθιά αποστροφή για τα προσφάτως γενόμενα.

Ένας διανοούμενος, με σπάνια χαρακτηριστικά συντρόφου και βαθιά γνώση του «παρ΄ ημίν» ποδοσφαίρου, ο Γιώργος Λυσαρίδης, έγραψε ότι «το ποδόσφαιρο παραμένει μια κορυφαία μυσταγωγία της λαϊκής εκτόνωσης που βρίσκει διέξοδο στη συλλογική ιεροτελεστία του γηπέδου, μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας, μια φυγή από την καθημερινή ζοφερή πραγματικότητα, μια από τις ελάχιστες μορφές κοινωνικής μέθεξης όπου αναπληρώνεται η χαμένη στην υπόλοιπη ζωή κοινωνικότητα και ισοπεδώνονται ταξικές και άλλου είδους διακρίσεις».

Αλλά άλλα βούλεται η κοινωνικο-οικονομική χύτρα της εγχώριας πραγματικότητας.

Τώρα, με όσα φαίνονται και όσα υποπτευόμαστε ότι θα φανούν, αποστρεφόμαστε μια πολιτική τάξη (στο σύνολό της) που συμφύρεται με τα πιο ανομολόγητα και απεχθή «ποδοσφαιρικά» -και όχι μόνον- συμφέροντα. Ανάμεσα στις «παράγκες» του χτες χτίζονται μαυσωλεία εγκληματικών οργανώσεων, ουρανοξύστες πελατειακών δικτύων, πύργοι χρηματισμών. Ορατά, συγκεκριμένα, χειροπιαστά.

Βιασμοί συνειδήσεων, ισοπέδωση αρχών, καρκινώσεις συλλογικοτήτων, νόμοι του Λιντς, καμώματα του ερέβους, σε μιαν ατέρμονη εξέλιξη του σκότους που αδυνατεί η πολιτική να διακρίνει, είτε επειδή δεν θέλει είτε επειδή δεν μπορεί.

Αυτή η πολιτική και το προσωπικό της δεν έχει μέλλον. Για τα σημαντικά (των παιδιών μας) και τα ασήμαντα (του ποδοσφαίρου).

Δεν υπάρχουν σχόλια: